Όπως πολύ εύστοχα σχολιάζει η Ann Crotty:

«Σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από τις ανάγκες του διεθνούς χρηματιστηριακού συστήματος, πολύ λίγος χώρος απομένει για εθνική κυριαρχία, λίγος χώρος ακόμη και για συμβολικά δημοψηφίσματα. Αναμφισβήτητα, αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι πολίτες άλλων χωρών, δεν είχαν καν το δικαίωμα στο να ψηφίσουν αν ήταν έτοιμοι να φορτωθούν το βάρος του ξελασπώματος των απερίσκεπτων τραπεζιτών τους. Είναι γι’ αυτό που, μάλλον, οι πολίτες σε Ευρώπη και ΗΠΑ, που απηύδησαν με τις εξουσίες και τα προνόμια που δίνονται στους τραπεζίτες από τους πολιτικούς, ευχαριστήθηκαν το αποτέλεσμα του ισλανδικού δημοψηφίσματος» ['Business News (South Africa)' 10/03/2010].

Μπορεί οι περισσότεροι πολίτες του κόσμου να ζητούν την επαναφορά της ηθικής στην πολιτική και στην οικονομία, αλλά φαίνεται πως η “δημοκρατία”, όπως την αντιλαμβάνονται οι διεθνείς χρηματαγορές, περιορίζεται μόνο στο σημείο όπου εξυπηρετείται το ανήθικο, οικονομικό συμφέρον τους… Αν δεν τους αρέσουν οι περήφανοι και δημοκράτες λαοί, ας σηκωθούν να φύγουν, όπως έφυγαν και τα McDonald’s από την χώρα.

Όσο για τους Ελλαδίτες πολιτικούς-μαριονέτες των σπεκουλαδόρων, μάθετε από την μικρή αλλά κραταία Ελβετία, αλλά και τη μικρή Ισλανδία τι εστί δημοκρατικό ήθος, παρακολουθήστε τις δηλώσεις των Ισλανδών πολιτών… Πότε θα γίνει και στην Ελλάδα κανένα δημοψήφισμα; Για ο,τιδήποτε!;

Κόκκινες σημαίες, μαύρες σημαίες και σημαίες του έθνους πλάι-πλάι. Πανό, επιγραφές, πλακάτ, συνθήματα - πουθενά καδρόνια, λοστοί, πέτρες, μολότοφ. Άνθρωποι όλων των ηλικιών και όλων των ιδεολογικών απόψεων συντονίζουν δημοκρατικά και ειρηνικά την δράση τους κατά του κοινού εχθρού που ξετίναξε την οικονομία τους, και κατ’ επέκταση το υπόβαθρο της κοινωνίας και της πατρίδας τους. Συγκρίνετε την πιο πάνω εικόνα μαζικής, ισλανδικής διαδήλωσης και με την μιζέρια και το μίσος των “αντίστοιχων” ελλαδικών…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Έθνος’
«Οι Βίκινγκ είπαν «Οχι» με… 93%!»
08 Μαρτίου 2010
Γιώργος Δελαστίκ

Εμβρόντητη η Ευρώπη έμαθε το ασύλληπτο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που προκάλεσαν στην Ισλανδία οι πολίτες και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αρνούμενοι να αποδεχθούν οι πρώτοι και να επικυρώσει τυπικά ο δεύτερος τη ληστρική συμφωνία που είχαν επιβάλει στην ψοφοδεή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της χώρας η Βρετανία και η Ολλανδία. Πρέπει να είναι η μοναδική περίπτωση δημοκρατικής χώρας που σε ένα δημοψήφισμα το «Οχι» πήρε… 93,2% (!!!) και το «Ναι» μόλις… 1,8%, με τα υπόλοιπα ψηφοδέλτια λευκά ή άκυρα.

Ούτε οι ανεμοθύελλες ούτε οι παγωμένες βροχές που σάρωναν το Σάββατο την Ισλανδία απέτρεψαν τους σκληροτράχηλους απογόνους των Βίκινγκ από το να προσέλθουν μαζικά στις κάλπες για να εκφράσουν την οργή τους και να απορρίψουν την κατάπτυστη συμφωνία οικονομικής υποδούλωσης της χώρας που είχε αποδεχθεί η κυβέρνηση και είχε κατορθώσει να περάσει και από τη Βουλή.

Το χαμηλότερο ποσοστό του «Οχι» σημειώθηκε στην… «ενδοτική» πρωτεύουσα της Ισλανδίας, το Ρέικιαβικ, και ήταν 91,7%, με το «Ναι» να ανέρχεται στο ποσοστό - ρεκόρ του… 2,2%! Το υψηλότερο ποσοστό του «Οχι» σημειώθηκε στο κατεξοχήν αλιευτικό νότιο τμήμα του νησιού - 95,2%!

Οι Ισλανδοί ανέτρεψαν πέρυσι τέτοια εποχή με τις διαδηλώσεις τους την προηγούμενη κυβέρνηση της Δεξιάς, η οποία σε στενή συνεργασία με υπερφίαλους Ισλανδούς τραπεζίτες οδήγησαν τη χώρα σε χρεοκοπία, καθώς οι ισλανδικές τράπεζες ανέπτυξαν στο εξωτερικό δραστηριότητες (με δανεικά, εννοείται, κεφάλαια) με τζίρο… δέκα φορές το ΑΕΠ της Ισλανδίας!

Η κεντροαριστερή κυβέρνηση που έφεραν οι Ισλανδοί στην εξουσία αποδείχθηκε τραγικά χειρότερη της Δεξιάς και προφανώς ανεπαρκής να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του ισλανδικού λαού.

Οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Ολλανδίας έκαναν την εξής απάτη: αποζημίωσαν αυτές, ως μη όφειλαν, τους περίπου 350.000 Βρετανούς και Ολλανδούς καταθέτες μιας χρεοκοπημένης ισλανδικής ηλεκτρονικής τράπεζας και στη συνέχεια άρχισαν να εκβιάζουν την ισλανδική κυβέρνηση να πληρώσει ο… ισλανδικός λαός 5 δισεκατομμύρια και πλέον δολάρια στο Λονδίνο και στη Χάγη! Κάθε Ισλανδός πολίτης, ακόμη και τα βρέφη, θα έπρεπε δηλαδή να καταβάλει… 15.000 δολάρια στους τυχοδιώκτες πελάτες της ισλανδικής τράπεζας στην Ολλανδία και στη Βρετανία!

Το απαράδεκτο είναι ότι η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Ρέικιαβικ υπέκυψε στον αγγλοολλανδικό εκβιασμό. Οι Ισλανδοί ξεσηκώθηκαν και πάλι και τελικά την τσάκισαν πολιτικά με το συντριπτικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Προσπάθησαν οι ξένοι, οι Αγγλοι και οι Ολλανδοί μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ, να τρομοκρατήσουν τον ισλανδικό λαό για να σκύψει το κεφάλι και να μην αντιταχθεί στη συμφωνία. Και με τι δεν τον απείλησαν! Οτι θα τους κόψει το ΔΝΤ τα δάνεια σωτηρίας της οικονομίας τους. Οτι θα μπλοκάρει η ΕΕ τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ισλανδία. Οτι θα υποβαθμίσουν ακόμη περισσότερο την πιστοληπτική ικανότητα της Ισλανδίας οι γνωστοί τρεις οίκοι αξιολόγησης, τα γνωστά όργανα της διεθνούς κερδοσκοπίας. Οτι θα καταστραφεί και θα χρεοκοπήσει εντελώς η Ισλανδία, αν ψηφίσουν «Οχι».

Μάταιος κόπος! Οι ανυπότακτοι Βίκινγκ τους απάντησαν με το απίστευτο 93,2% του «Οχι», ενώ μόλις το 1,8% υπέκυψε στους εκβιασμούς και ψήφισε «Ναι». Ενα κράτος με μόλις 320.000 κατοίκους αψήφησε την κάποτε κυρίαρχο του κόσμου Βρετανία με τα 60.000.000 κατοίκους της και την οικονομικά πανίσχυρη Ολλανδία με τα 15.000.000 κατοίκων!

Οσο για τις απειλές τους, είχαν το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Ενώ το 2008, υπό τον πανικό της κατάρρευσης και της χρεοκοπίας, οι φοβισμένοι Ισλανδοί ήταν για πρώτη φορά κατά τις δημοσκοπήσεις έτοιμοι να θυσιάσουν την εθνική τους ανεξαρτησία και να ενταχθούν στην ΕΕ για να σωθούν μέσω ευρώ, οι εκβιασμοί της Κομισιόν, της Αγγλίας και της Ολλανδίας ανέτρεψαν εκ νέου την κατάσταση. Τώρα, άνω του 70% των Ισλανδών τάσσεται εναντίον της ένταξης στην ΕΕ και μάλιστα τάσσεται κατά και το 63% των Ισλανδών επιχειρηματιών! Είναι προφανές ότι οι Βίκινγκ δεν έχουν μάθει να παραδίδονται…

ΠΑΡΑΣΙΤΑ: Πολιτικοί χωρίς αξιοπρέπεια

Καρεκλοκένταυροι χωρίς την παραμικρή πολιτική αξιοπρέπεια αποδεικνύονται για δεύτερη φορά οι Ισλανδοί πολιτικοί. Οποιαδήποτε κυβέρνηση έβλεπε μια συμφωνία της με ξένες χώρες να απορρίπτεται σε δημοψήφισμα με το απίθανο ποσοστό του 93%, θα έσπευδε να παραιτηθεί και να εξαφανιστεί από προσώπου γης λόγω ντροπής. Αντιθέτως, θρασύτατη η πρωθυπουργός της Ισλανδίας Γιοχάνα Σίγκουρδαρντόουτιρ δήλωσε ότι, παρά το εξευτελιστικό γι’ αυτήν αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος… «δεν θα υπάρξει καμιά επίπτωση στη ζωή της κυβέρνησης»! Είναι προφανές ότι η ηθική διαφθορά και ο παχυδερμισμός του πολιτικού κατεστημένου, που οδηγεί στην αβυσσαλέα απομάκρυνσή του από τις λαϊκές διαθέσεις, κάθε άλλο παρά μόνο ελληνικό φαινόμενο είναι.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Αυγή’
«Ισλανδία: Ένα “όχι” με μεγάλο αντίκτυπο»
09 Μαρτίου 2010
Τσερεζόλε Ε.

Μια χώρα μινιόν έχει κόψει από το βράδυ του περασμένου Σαββάτου τα ήπατα πολλών τραπεζών στη γηραιά ήπειρο. Η Ισλανδία των 320.000 κατοίκων και των αμέτρητων ηφαιστείων προκαλεί εκρήξεις στα ψηλά πατώματα των γερμανικών τραπεζών -που έχουν επενδύσει εκεί 19 δισ. ευρώ- και στα υπουργεία Οικονομικών της Βρετανίας και της Δανίας.

Κι αυτό διότι οι πολίτες της αποφάσισαν με δημοψήφισμα ότι δεν πρόκειται να αποπληρώσουν τα χρέη των τραπεζών τους στους Άγγλους και Δανούς καταθέτες με τους όρους που τους επεβλήθησαν. Δεν είπαν «δεν πληρώνουμε», είπαν «δεν μας αρέσει η συμφωνία που έκανε η κυβέρνησή μας με τους πιστωτές μας και δεν πρόκειται να την τηρήσουμε. Ας τη διαπραγματευτεί ξανά».

Η ιστορία αυτού του δημοψηφίσματος είναι πρωτόγνωρη, εξίσου πρωτόγνωρα όμως ήταν όσα προηγήθηκαν. Η Ισλανδία των σκληρά εργαζόμενων ψαράδων εξελίχθηκε στις αρχές του 21ου αιώνα σε τραπεζικό παράδεισο. Μίνι τράπεζες στο Ρέικιαβικ έστησαν το ευφάνταστο προϊόν “icesave” (σ.σ. Οικονομία στον πάγο) και προσέλκυσαν πελάτες από την Ευρώπη -κυρίως την Αγγλία και τη Δανία- δίνοντάς τους για τις καταθέσεις τους παχυλά επιτόκια. Τα λεφτά των καταθετών τοποθετούνταν στην αμερικανική αγορά ακινήτων, αλλά, με το που έσκασε η φούσκα στις ΗΠΑ, η πρώτη παράπλευρη απώλεια μετά το κανόνι της Lehman Brothers ήταν το τραπεζικό σύστημα της Ισλανδίας.

Οι τράπεζες χρεοκόπησαν, η κυβέρνηση τις κρατικοποίησε και οι Ισλανδοί φορολογούμενοι καλούνται τώρα να πληρώσουν τις ζημίες. Μάλιστα οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Δανίας έσπευσαν να αποζημιώσουν τους δικούς τους καταθέτες και τώρα ζητάνε πίσω τα λεφτά -σχεδόν 4 δισεκατομμύρια ευρώ- από τους Ισλανδούς μέσα σε 15 χρόνια και με τόκο 5,5%. Το κόστος της αποπληρωμής για τους Ισλανδούς είναι ακόμη βαρύτερο κι από αυτό των πρωτόγνωρων μέτρων λιτότητας που επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου στους Έλληνες υπό την πίεση της Ε.Ε. και των αγορών.

Βέβαια η ισλανδική κυβέρνηση έχει αρχίσει ήδη την επαναδιαπραγμάτευση μήνες πριν γίνει το δημοψήφισμα κι έχει μειώσει το επιτόκιο στο 2,75%, ωστόσο ακόμη δεν έχουν πέσει οι σχετικές υπογραφές, ενώ οι Ισλανδοί ήταν αποφασισμένοι να στείλουν ένα μήνυμα όχι μόνο στην κυβέρνησή τους αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.

Έστειλαν το μήνυμα -και δη με πλειοψηφία άνω του 90%- ότι θέλουν να έχουν λόγο για τους όρους με τους οποίους θα πληρώσουν τα χρέη της χώρας τους. Κι άναψαν φωτιές -πρώτα στις διαβόητες αγορές, που έχουν ταχύτερα ανακλαστικά από τους πολιτικούς.

Τι θα συμβεί εάν κάποια στιγμή οι πολίτες αρνηθούν να πληρώσουν τα σπασμένα των τραπεζών στις χώρες τους; Ή τα χρέη που στοιβάζουν οι κυβερνήσεις τους; Μέχρι τώρα οι τράπεζες και οι πολιτικοί δεν έκαναν ποτέ τον κόπο να εξηγήσουν ποια ρίσκα έπαιρναν. Θεωρούσαν δε αυτονόητο ότι στα δύσκολα οι φορολογούμενοι θα πλήρωναν τις επιλογές τους. Τι θα συμβεί, όμως, αν οι Ισλανδοί βρούνε και αλλού μιμητές;

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Business Report (South Africa)’
«Inside business: Bank bullies may freeze Iceland out after vote»
10 March 2010
Ann Crotty

Legally, it seems, nothing much stands on the outcome of the “Icesave” referendum held in Iceland last weekend. Although 93 percent of voters were against a proposed plan to repay €3.8 billion (R38bn) to Holland and Britain, the three governments are continuing negotiations in a bid to find some way out of the impasse.

Icelanders are keen to stress that they are willing to compensate the British and Dutch governments, which provided 100 percent coverage for their own citizens who lost money they had on deposit with Icesave, the online banking subsidiary of Iceland’s Landesbanki, when the island nation’s financial sector collapsed in 2008. It’s just that the Icelanders, of whom there are only 320 000, aren’t happy to take on the hugely onerous terms being demanded by the British and Dutch governments.

While they are prepared to accept some of the responsibility for slack regulatory oversight, they reckon Britain and Holland share the regulatory blame. And they question why British and Dutch depositors were immediately paid out 100 percent.

Under the terms of the original repayment proposal, the €3.8bn loan, plus hefty interest, was to be repaid over 15 years. This was equivalent to €45 000 for each Icelandic household.

But the huge burden, at a time when the country is already dealing with an economic meltdown, was just part of the problem. The Icelanders were also apparently put out by the heavy-handed approach of the British and Dutch governments, and particularly by the British government’s decision to invoke anti-terrorism laws to freeze Iceland’s assets in Britain.

In another age the heavy-handed approach might have involved a threat of war. But in an age dominated by the needs of a global financial system, war is apparently no longer an option. Instead there is much talk of post-referendum Iceland being isolated by the global financial community.

UK Financial Services Secretary Paul Myners says Iceland must fully repay what the UK government paid out to Icesave depositors in Britain. If not, says Myners, Iceland will be frozen out of the international financial system and will not be able to join the EU.

Given the current turmoil within the EU and the fact that as an EU member Iceland might be hard pressed to retain control of its extremely valuable fishing and other marine resources, exclusion from full membership of the EU might be something the Icelanders could cope with.

But there is also talk, among politicians and bankers, of an International Monetary Fund loan now being under threat, as well as a possible loan facility from Iceland’s Scandinavian neighbours.

The international rating agencies, which seem to forget their crucial role in the global financial meltdown, and which can always be relied upon to smell out weak prey, have also thrown in their penny’s worth with comments about Iceland’s “cumbersome” politics causing significant setbacks in international financial relations. Which just about sums it all up.

In a world dominated by the needs of the international financial system, there is little room for national sovereignty, little room for even symbolic referendums.

This is no doubt part of the reason citizens in other countries were not given the opportunity to vote on whether they were prepared to carry the enormous costs of bailing out their own reckless bankers.

It is also perhaps why citizens in Europe and the US, who are weary of the powers and privileges granted to bankers by politicians, took some delight in the outcome of Iceland’s referendum.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Τα Νέα’
«Ισλανδία: “όχι, δεν πληρώνουμε”»
07 Μαρτίου 2010

Οι ψηφοφόροι στην Ισλανδία απέρριψαν μαζικά με ποσοστό 93% την συμφωνία για την αποπληρωμή ως το 2024 από το Ρέικιαβικ των 3,8 δισεκατομμυρίων ευρώ που χορηγήθηκαν από τη Βρετανία και την Ολλανδία ως αποζημίωση των πολιτών τους που είχαν καταθέσεις στην ισλανδική τράπεζα Icesave, η οποία χρεοκόπησε τον Οκτώβριο του 2008 μαζί με τον τραπεζικό τομέα της χώρας.

Κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, πολίτες της Ισλανδίας που είχαν συγκεντρωθεί στο κέντρο της πρωτεύουσας Ρέικιαβικ, δήλωσαν ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα. «Είναι ένα πολύ ισχυρό όχι αυτό από το λαό της Ισλανδίας», δήλωσε ο Μάγκνους Άρνι Σκούλασον, συνιδρυτής οργάνωσης που αντιτίθεται στην πρόταση αποπληρωμής.

Οι Ισλανδοί ψηφοφόροι κλήθηκαν να εκφράσουν τη γνώμη τους σε 3 δημοψηφίσματα για το θέμα της αποπληρωμής.

Το μεγάλο ποσοστό με το οποίο καταψήφισαν οι Ισλανδοί την πρόταση δηλώνει ταυτόχρονα τον θυμό των πολιτών απέναντι στους τραπεζίτες και τους πολιτικούς, καθώς η χώρα τους μάχεται για να ανακάμψει από την οικονομική κατάρρευση. Ο πρόεδρος Ολαφουρ Γκρίμσον-είχε αρνηθεί να υπογράψει την συμφωνία πληρωμής που ενέκρινε το κοινοβούλιο της χώρας- δήλωσε ότι οι πολίτες της χώρας αρνούνται να πληρώσουν για τις πράξεις λίγων «άπληστων τραπεζιτών».

Διαβεβαίωσε πάντως τη Βρετανία και την Ολλανδία ότι στο τέλος θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

Η Βρετανία

Η Βρετανία παραμένει προσηλωμένη στην εξεύρεση μίας τελικής απόφασης με την Ισλανδία σε εύθετο χρόνο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι υπόθεση της Ιρλανδίας», τόνισε εκπρόσωπος του βρετανικού υπουργείου Οικονομικών.

Σύμφωνα με τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης, το Λονδίνο έχει προτείνει στην Ισλανδία μία συναινετική λύση που θα προβλέπει το πάγωμα της αποπληρωμής των τόκων επί δύο χρόνια και τη μείωση των επιτοκίων, του μέρους των 3,9 δισ. που κατέβαλαν Βρετανία και Ολλανδία στους υπηκόους τους, ως αποζημίωση για τη χρεωκοπία της Icesave.

Η Ε.Ε.

«Η ΕΕ έλαβε υπόψη της τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος. Είναι ένα ζήτημα στο οποίο εναπόκειται στους ίδιους τους Ισλανδούς να αποφασίσουν», τόνισε εκπρόσωπος της Κομισιόν.

Ερωτηθείς για τυχόν επιπτώσεις του αποτελέσματος στην υποψηφιότητα της χώρας για ένταξή της στην ΕΕ, ο ίδιος εκπρόσωπος εκτιμά πως οι διαδικασίες για την ένταξη και η ρύθμιση της υπόθεσης Icesave «αποτελούν δύο διαφορετικές διαδικασίες».

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Καθημερινή’
«”Ξεχωριστό” το “όχι” της Ισλανδίας στη συμφωνία Icesave»
09 Μαρτίου 2010

Ξεχωριστό από την ενταξιακή πορεία της στην Ε.Ε. είναι το «όχι» της Ισλανδίας στο δημοψήφισμα για τη συμφωνία Icesave, τονίζει Ευρωπαίος επίτροπος.

Ο ευρωπαίος επίτροπος για τη διεύρυνση Στέφαν Φίλε επανέλαβε χθες πως το μαζικό «όχι» των Ισλανδών στην επαχθή οικονομική συμφωνία Icesave είναι «ξεχωριστό» από την ενταξιακή πορεία της χώρας στην Ε.Ε., υπογραμμίζοντας συνάμα πως οι Βρυξέλλες εξακολουθούν να παρακολουθούν με ενδιαφέρον τα οικονομικά θέματα της Ισλανδίας.

Το περίπου «94% του ‘όχι’ στο δημοψήφισμα την περασμένη εβδομάδα δεν συνεπάγεται πως το 94% εναντιώνεται στην ένταξη στην ΕΕ», τόνισε ο Φίλε ενώπιον των ευρωβουλευτών.

«Ήταν μία διαφωνία με τις προϋποθέσεις» της συμφωνίας για την αποζημίωση έως το 2024 από την Ισλανδία των Βρετανών και Ολλανδών επενδυτών που έχασαν τα χρήματά τους με την κατάρρευση της ισλανδικής τράπεζας Icesave.

«Είναι δύο ξεχωριστά θέματα» τόνισε. «Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται με καλή θέληση μεταξύ των τριών εμπλεκόμενων πλευρών» στην υπόθεση Icesave. «Πιστεύουμε, όπως και τα τρία μέρη, πως μία συμφωνία μπορεί να βρεθεί αναφορικά με τις προϋποθέσεις της αποζημίωσης των απαιτούμενων ποσών», δήλωσε.

«Μήπως αυτό σημαίνει πως η Κομισιόν αγνοεί εντελώς το θέμα, πως δεν ενδιαφέρεται για την καλή λειτουργία του ισλανδικού χρηματοοικονομικού συστήματος; Όχι, Έχουμε ενδιαφερθεί έως τώρα και θα συνεχίσουμε να δείχνουμε ενδιαφέρον για τα θέματα αυτά», τόνισε.

‘Ναυτεμπορική’
«”Ηθική”στην πολιτική και την οικονομία ζητούν οι πολίτες»
05 Μαρτίου 2010

Εκτός από οικονομική, η κρίση που συνταράσσει τους τελευταίους μήνες την υφήλιο είναι και κρίση «ηθών και αξιών», σύμφωνα με τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων σε έρευνα του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ που διεξήχθη σε 130.000 πολίτες από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ινδία, την Ινδονησία, το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία, τη Ν. Αφρική την Τουρκία και τις ΗΠΑ.

Ο δημόσιος διάλογος σχετικά με τον ενδεικνυόμενο τρόπο αντιμετώπισης της τρέχουσας οικονομικής κρίσης παραβλέπει μια βασική συνισταμένη: την ηθική υπόσταση του προβλήματος -τι είναι σωστό να γίνει και τι όχι σε μια σύγχρονη οικονομία. Οι ψηφοφόροι των δυτικών κρατών είναι λογικό να αισθάνονται μια μορφή «αδικίας» όταν αναλογίζονται τα υπέρογκα μπόνους και τα τεράστια πακέτα με τα οποία διασώθηκαν οι τράπεζες -σε πολλές περιπτώσεις από χρήματα των φορολογουμένων.

«Ο κόσμος έχει ισχυρό το αίσθημα του δικαίου όσον αφορά στον τρόπο που βλέπει τον κόσμο», δήλωσε στο Reuters η Μαντελίν Μπάντινγκ, μία από τους τρεις ιδρυτές του Citizen Ethics Network που συστάθηκε στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα. «Οι πολιτικοί μας έχουν χάσει την ικανότητα να συνδέονται με αυτό το αίσθημα», επισήμανε η κα Μπάντινγκ, η οποία είναι επίσης εξωτερικός συντάκτης της βρετανικής εφημερίδας Guardian. «Η πολιτική έχει γίνει πολύ τεχνοκρατική και “διαχειριστική”, καθώς όλα αποσκοπούν στη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη», συμπληρώνει.

Η αρνητική αυτή δημόσια απήχηση των πακέτων διάσωσης των τραπεζών έχει αναγκάσει τους διευθύνοντες συμβούλους πολλών από τις μεγαλύτερες τράπεζες να παραιτηθούν των μπόνους τους για το τρέχον έτος. Αυτό δεν εμπόδισε, όμως, τη Royal Bank of Scotland -η οποία ανήκει κατά 84% στο βρετανικό δημόσιο- να ανακοινώσει πακέτα μπόνους ύψους 1 εκατ. λιρών έκαστο για περισσότερους από 100 τραπεζίτες την περασμένη εβδομάδα.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα, παρά τις συστάσεις του για αυστηρότερη εποπτεία των τραπεζών, δεν έδειξε να ενοχλείται από το μπόνους 17 εκατ. δολαρίων που παρείχε η JPMorgan Chase & Co στον διευθύνοντα σύμβουλό της, Τζέιμι Ντίμον ή τα 9 εκατ. δολάρια με τα οποία η Goldman Sachs Group Inc «επιβράβευσε» τον δικό της CEO, Λόιντ Μπλανκφέιν.

Αυτός είναι ο λόγος που η πλειονότητα των πολιτών στα ανεπτυγμένα κράτη κάνει έκκληση για επαναφορά της «ηθικής» τόσο στην οικονομία όσο και στην πολιτική. Ενδεικτικό είναι το άρθρο του Γκόρντον Μπράουν στον ιστότοπο του Guardian, στο οποίο αναφέρει ότι ο κόσμος ζητά την επιστροφή στις «διαρκείς αξίες» της υπευθυνότητας και της εντιμότητας. «Τα μέτρα που λαμβάνουμε πρέπει να είναι σύμφυτα με τις αξίες αυτές», γράφει χαρακτηριστικά ο Βρετανός πρωθυπουργός.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘CitizensEthics.org.uk’
«Citizen Ethics in a Time of Crisis»

How do we decide our values?
How can we do economics as if ethics matters?
What kind of politics do we want?
What sort of common life can we share?

There is a widespread concern that the winner takes all mentality of the
banker, and the corrupted values of the politician, have replaced a common
sense ethics of fairness and integrity. Many worry that an emphasis on a
shallow individualism has damaged personal relationships and weakened
important social bonds.

What’s required is a vigorous debate about who deserves what, and the
ethics required for humans to reach their full potential.

The Citizen Ethics Network exists to promote this debate and to renew
the ethical underpinnings of economic, political and daily life.

To begin this debate, the Network has published an online
pamphlet in association with The Guardian. A public discussion
is also being held at The British Museum on 26th February.

If you would like to be kept informed of the Citizen Ethics Network’s
activities, you can register here. You can also join in the debate
through The Guardian’s Comment is Free site where responses to
the pamphlet will be posted over coming weeks.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Guardian’
«Citizen ethics: The art of living»
27 February 2010
Editorial

A week ago we published Citizen Ethics, a supplement in which a range of prominent thinkers - philosophers, politicians, economists, theologians and writers - considered how the recent political and economic crises have thrown into sharp relief a set of ethical questions, perhaps best summed up by American philosopher Michael Sandel: who deserves what? It’s the question which has been on many minds as the details of MPs’ duck ponds and moats and bankers’ bonuses have dominated headlines. What are the values we use to determine just reward? Do we leave it to the market to distribute riches or must the state intervene to ensure more justice than market mechanisms have achieved over the last 25 years? How do we strike a balance between justice and freedom?

These are debates which have resonated for generations - but in recent decades, they went curiously “mute” as Mary Warnock writes on our pages today. Successive governments have fallen in with Margaret Thatcher’s quip, “You can’t trump the market”; we largely retreated from a raft of questions and left them to be resolved by the market. The result has been unprecedented levels of inequality. The Citizen Ethics Network aims to kickstart a debate about what values should shape our political economy. It argues that such deliberations are a crucial part of civic culture and that a politics stripped of ethical bearings drifts into being captured by particular interests or masquerades under claims of being simply technocratic managerialism or, worse, it is driven by personality and presentation. We have been much afflicted by all three in recent years and now we rue the cost.

It will be interesting to see how far this initiative will achieve its ambition to inject a new dimension into political debate. Given the response on our Comment is Free site all week, there is a significant appetite to drill down into the assumptions which underpin our political life. Today, we publish some of the hundreds of comments, alongside those of the three main party leaders.

But it is also clear that such high-minded attempts, while brave, can fail to gain traction. Talk of ethics quickly prompts hostile reactions which illustrate something of the dilemma we have got ourselves into. People get nervous as soon as the word morality comes up, seeing it as a claim for authority in which someone will tell you how to live your life. We can’t seem to imagine a process in which we collectively argue and debate our ethical values. Our fear is that someone will always end up climbing into a pulpit to claim superior authority; it’s the hangover of the western religious tradition compromised by its institutional quest for authority. The result, as Warnock points out, is that we are embarrassed talking about ethics, believing them properly left to experts, rather than claiming it as a vital democratic space.

To compound the problem, politicians understand that they must talk this language if they are to establish the legitimacy of their claim to govern us. Margaret Thatcher and Tony Blair both used the language of morality for their political projects, and emptied it of much of its meaning. But ethical purpose is part of the lifeblood of politics, and in the forthcoming general election it will be an essential element for how the parties propose to clean up the aftermath of the banking crisis and the MPs’ expenses scandal. All three party leaders are aware of this and responded with enthusiasm to the invitation to engage. But citizen ethics is a challenge to the voter as much as the politician; it is about the questions we ask of politicians and what expectations we have of government. It is a call to reinvigorate civic culture with the debate of what is it that constitutes human wellbeing, to imagine a definition of humanity which is more than the pursuit of self-interest and material acquisition. John Maynard Keynes called it the art of living.

Και επί τη ευκαιρία, ας θυμηθούμε επίσης:

«Ο ελληνικός λαός προ των ευθυνών του: σταχυολόγηση παλιών δηλώσεων του Γιώργου Παπανδρέου»

«Οι απίστευτες επιστολές της οικογένειας Παπανδρέου»

«Ο Γιώργος Παπανδρέου δέχθηκε την ένταξη του κόμματος του Ταλάτ στη Σοσιαλιστική Διεθνή!»

«Ο Γ. Παπανδρέου ήταν επίμων καθοδηγητής της διπλής ονομασίας στο Σκοπιανό»

«Bravo Yorgo, Bravo Dora, Bravo Hristofyas!»

«Ορίστε πως διαλύεται το ελλαδικό κράτος και τα Σώματα Ασφαλείας»

‘Πρώτο Θέμα’
«Βιβλίο κατά της Ελλάδας στην ιστοσελίδα του Παπανδρέου!»
01 Νοεμβρίου 2009
Μανώλης Γαλάνης

Πρόταση ανάγνωσης, μέσα από το προσωπικό site του Πρωθυπουργού, ιστορικού εκτρώματος που δικαιώνει την αλυτρωτική πολιτική Τούρκων και Σκοπιανών σε βάρος της χώρας μας!!

ΤΗ στιγμή που ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών της χώρας κ. Γιώργος Παπανδρέου συναντούσε τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ κ. Νίκολα Γκρουέφσκι στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της Ε.Ε στις Βρυξέλλες, η “κόκκινη γραμμή” των εθνικών μας θεμάτων έμοιαζε λίγο με ανορθογραφία. Με αφορμή όχι κάποιο θερμό επεισόδιο Τούρκων ή Σκοπιανών, αλλά απο την προσωπική ιστοσελίδα του ΈΛληνα πρωθυπουργού!

Όπως αποκαλύπτει σήμερα το “ΘΕΜΑ” στην ιστοσελίδα του πρωθυπουργού, http://www.papandreou.gr/ προτείνεται η ανάγνωση του βιβλίου “Το βάσανο της ιστορίας” Στο βιβλίο αυτό διαστρεβλώνεται επικίνδυνα η Ελληνική Ιστορία απο τήν αρχαιότητα έως σήμερα, ενώ παράλληλα δίνεται θεωρητικό “άλλοθι” για την κλιμάκωση της αλυτρωτικής πολιτικής των γειτόνων μας σε βάρος της χώρας μας.

Προτείνει το βιβλίο, το οποίο μεταξύ άλλων, χαρακτηρίζει “εθνικιστικό κίνημα” την Επανάσταση του 1821 με την εφαρμογή “στρατηγικών εξαναγκασμού, προσηλυτισμού, εκδίωξης και εξόντωσης” εις βάρος των Τoύρκων, αμφισβητεί ευθέως την ελληνικότητα της Μακεδονίας, μιλά για “τουρκική μειονότητα” στην Ελλάδα και καταλήγει χαρακτηρίζοντας το ΠΑΣΟΚ “λαϊκιστικό” κόμμα.

[ πιέστε για μεγέθυνση ]

Στη συγγραφική δουλειά των κυρίων Ουμούτ Οζκιριμλί και Σπύρου Σοφού, διευθυντή του Κέντρου Ελληνοτουρκικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μπιλγκί της Κωνσταντινούπολης και επιστημονικού ερευνητή Ευρωπαικών και Διεθνών Σπουδών στο Κέντρο Ευρωπαικών ΜΕλετών του Πανεπιστημίου Κίνγκστον του Λονδίνου αντίστοιχα, η οποία χρηματοδοτήθηκε κατα κύριο λόγο από την Τουρκική Ακαδημία επιστημών, δεν εξετάζονται ζητήματα όπως το Αιγαίο…με το σκεπτικό ότι “διαμορφώνουν, και με τη σειρά τους, διαμορφώνονται από τις εθνικιστές απόψεις στις δύο χώρες”!

Όπως γίνεται αντιληπτό από τον πρόλογο κιόλας του βιβλίου, οι πάγιες κι ανυποχώρητες θέσεις της Ελλάδας έναντι των διεκδικήσεων της Άγκυρας στο Αιγαίο υποθηκεύονται μιας και χαρακτηρίζονται εθνικιστικές.!

ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ: Δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη
Απόλυτα δικαιωμένοι από το επίμαχο βιβλίο, που παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του κ. Παπανδρέου, ήδη νιώθουν οι Σκοπιανοί, καθώς «για τους Ελληνες εθνικιστές και διαμορφωτές της εξωτερικής πολιτικής, σε αντίθεση με τις δημόσιες διακηρύξεις τους, η ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν ήταν δεδομένη,αλλά κάτι για το οποίο έπρεπε να πασχίσουν, ένα πολυπόθητο έπαθλο για το οποίοχρειαζόταν να αγωνιστούν»(σελ. 171).

Οι Ελληνες,όπως αναφέρεται στο βιβλίο, «μέσω μιας διαστρεβλωμένης λογικής, κατά την οποία το όνομα “Μακεδονία” ήταν αποκλειστική ιδιοκτησία του ελληνικού έθνους» (σελ. 188) χρησιμοποίησαν μία σειρά μεθόδων για να επιτύχουν τους «εθνικιστικούς» τους στόχους.

«Ο πολιτικός λόγος, η αρχαιολογία και ο “επιστημονικός εθνικισμός” μία εικονική βιομηχανία που αποτελούνταν από επιστημονικές και ημι-επιστημονικές εργασίες, εκδόσεις και εκδηλώσεις επιτρατεύτηκαν για την υποστήριξη των ελληνικών ισχυρισμών» (σελ. 188).

Οπως ήταν αναμενόμενο, η σκοπιανή προπαγάνδα δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και μέσω των καθοδηγούμενων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της γείτονος χώρας επιχαίρει προκλητικά.

Η εφημερίδα «Νόβα Μασεντόνια» με τον τίτλο της στις 26/10/2009 «Ο Γιώργος Παπανδρέου διαφημίζει βιβλίο για τους εκδιωχθέντες Μακεδόνες» και η «Ούτρινσκι Βέστνικ» ακριβώς την επομένη με αναφορά στο ΠΑΣΟΚ, «Στην Ελλάδα προβλήθηκε βιβλίο για τους φυγάδες Μακεδόνες - Το ΠΑΣΟΚ πλέον δεν αποφεύγει την αλήθεια», καταγράφουν τον αέρα ενθουσιασμού που επικρατεί στις τάξεις της σκοπιανής διπλωματίας.

Θέση στο πολύ σοβαρό θέμα παίρνει και ο πρόεδρος της «Ενωσης των παιδιών φυγάδων», Γκεόργι Ντονέφσκι, ο οποίος τονίζει ότι το βιβλίο αυτό «αποτελεί σταθμό για τις σχέσεις Μακεδονίας - Ελλάδας και κλειδί για την επίλυση του θέματος του ονόματος», προσθέτοντας ότι «και μόνο που αναρτήθηκε στην ιστο-σελίδα του Παπανδρέου αυτό τα λέει όλα»!

Οι δύο συγγραφείς επικεντρώνουν την έρευνά τους στην Ελληνική Επανάσταση, προσεγγίζοντάς τη με έναν πρωτόγνωρο τρόπο.

«Η απόσχιση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία αντιστοιχούσε σε έναν ακρωτηριασμό» (σελ. 14), παρά το γεγονός ότι «οι δεσμοί μεταξύ των Οθωμανών Ελλήνων και της αυτοκρατορίας είναι στενοί και μπορούν να περιγραφούν υπό τους όρους μιας οργανικής σχέσης, όπως ακριβώς εκείνη μεταξύ μιας μητέρας και των παιδιών της» (σελ. 42)!

Στο πλαίσιο της εγκάρδιας, όπως παρουσιάζουν, συνύπαρξης Τούρκων και υπόδουλων Ελλήνων,

το παιδομάζωμα ήταν ένας από τους βασικούς μηχανισμούς«κοινωνικής κινητικότητας προκειμένου να διευκολυνθεί η διαιώνιση της άρχουσας τάξης» (σελ. 75).

Με βάση την πρωθυπουργική πρόταση προς άπαντες τους Ελληνες, τα πραγματικά κίνητρα των επαναστατημένων προγόνων μας μάλλον δεν θα πρέπει να αναζητούνται πια στη σκλαβιά 400 ετών, αφού η Επανάσταση «παρακινήθηκε και από την οικονομική δυσαρέσκεια, από την αμφισβήτηση του φορολογικού συστήματος και των τοπικών Οθωμανών αξιωματούχων» (σελ. 278),

ενώ οφείλεται και στην εντεινόμενη δυσαρέσκεια «εξαιτίας της αστάθειας, της ανασφάλειαςκαι της διαφθοράς που σχετιζόταν με την οθωμανική διοίκηση»!(σελ. 45).

Οσον αφορά στους αγωνιστές του 1821 που θυσιάστηκαν για την ελευθερία μας, «στην πραγματικότητα, το αντικείμενο διακύβευσής τους δεν ήταν η προσδοκία εκείνων που είχαν εμπλακεί στον πόλεμο να διεκδικήσουν συμμετοχή στο αναδυόμενο έθνος, αλλά η επιθυμία τους να ηγηθούν του αγώνα και να αποκομίσουν από αυτόν τα περισσότερα δυνατά οφέλη». (σελ. 83).

Υπό αυτό το πρίσμα «η έννοια της νεότερης Ελλάδας δεν ήταν τόσο προϊόν των διαδικασιών διαμόρφωσης εθνικής ταυτότητας εντός των ελληνόφωνων ή των χριστιανικών ορθόδοξων πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όσο αποτέλεσμα οικειοποίησης της πολιτιστικής κληρονομιάς μιας “αποεδαφοποιημένης” ουτοπικής κλασικής Ελλάδας απότους Ευρωπαίους διανοούμενους και τις δυτικές κοινωνίες».(σελ. 162).

Ούτε τα προσχήματα

Στο μεταξύ, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι οι συγγραφείς δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα στην ετεροβαρή τους προσέγγιση υπέρ της Τουρκίαςαναφέροντας χαρακτηριστικά:

«Σήμερα ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων της Τουρκίας ανέρχεται σε λιγότερο από 2.000 άτομα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το εθνικιστικό όνειρο ενός ομοιογενούς (σ.σ.: τουρκικού) έθνους θα είχε πραγματοποιηθεί αν οι μη μουσουλμάνοι ήταν η μοναδική μειονότητα. Δυστυχώςδεν ήταν!». (σελ. 264).

Σε αντιδιαστολή δηλώνουν ότι δεν διαφωνούν με την άποψη βάσει της οποίας «οι σημερινοί Ελληνες αυτοαποκαλούνται “Νεοέλληνες”, διαχωρίζοντας ανεπιφύλακτα τους εαυτούς τους από τους φερόμενους ως προγόνους τους, οι οποίοι αποκαλούνται συνήθως “αρχαίοι” ή “αρχαίοι Ελληνες”», γεγονός που «μαρτυρά συχνά μία απόσταση, ένα ρήγμα ή μία μερικώς ανταγωνιστική διάκριση»! (σελ. 129).

Οσο για την αναφορά «στις τουρκικές μειονότητες στις γειτονικές χώρες, ειδικότερα στην Ελλάδα και στη Βουλγαρία» (σελ. 214), είναι πασιφανές ότι αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της προκλητικής ρητορικής της Τουρκίας σε συνδυασμό βέβαια και με τη «μακρά ιστορία καταπατήσεων των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης» (σελ. 242).

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Βρέθηκε η σορός του Τάσσου Παπαδόπουλου στη Λευκωσία;»
08 Μαρτίου 2010
Συντακτική Ομάδα

Τελευταίες πληροφορίες που μετέδωσε στο βραδυνό δελτίο ειδήσεων ο ΑΝΤ1 Κύπρου, αναφέρουν πως το πτώμα του τέως Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου πιθανόν να έχει εντοπιστεί στην Λευκωσία.

Αυτή την στιγμή σπεύδουν στην περιοχή δυνάμεις της Αστυνομίας, ανακριτές, καθώς και ιατροδικαστές.

Υπενθυμίζουμε πως το μνήμα του Τάσσου Παπαδόπουλου συλήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2009, όπου άγνωστοι άνοιξαν τον τάφο και αφαίρεσαν από μέσα τη σορό του τέως Προέδρου.

Ο ‘Εμπροσθοφύλακας’ [12/12/2009] είχε κάνει εκτενή αναφορά στο γεγονός, εξετάζοντας τις παραμέτρους της απόπειρας συμβολοκτονίας του Τάσσου Παπαδόπουλου, αναλύοντας ταυτόχρονα και τις πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις της.

Αναμένουμε επίσημη επιβεβαίωση ή διάψευση της είδησης.

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Επί Χριστόφια, διά πυρός και σιδήρου, ο λαός σε φροντιστήρια!»
08 Μαρτίου 2010
Συντακτική Ομάδα

Επί  Δημήτρη Χριστόφια, ο κυπριακός λαός, αναγκάζεται να συμμετέχει σε “πολιτικά φροντιστήρια”. Ξεκίνησε από χθες Κυριακή 7/3/2010, η εκστρατεία “ενημέρωσης” των Κυπρίων πολιτών για τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.

Λάβαμε και μελετήσαμε το έγγραφο. Και έχουμε εντοπίσει τα ακόλουθα:  

1. Μη αντικειμενική ενημέρωση

Η ενημέρωση δυστυχώς δεν περιλαμβάνει, ούτε καταγραφή των θέσεων όσων αντιτίθενται στην εν λόγω μορφή λύσης (οι οποίοι σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, υπερβαίνουν το 50% των πολιτών), ούτε καταγραφή των θέσεων όλων των κομματικών χώρων (αφού υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες, τόσο ως προς την ερμηνεία όσο και ως προς την αποδοχή  των όρων «διζωνική» και «δικοινοτική») . Η εκστρατεία της κυβέρνησης Χριστόφια, δεν είναι μία αντικειμενική εκστρατεία. Είναι μία εκστρατεία προώθησης κομματικών θέσεων, με (κατά)χρηση κρατικών κονδυλίων. Είναι μία εκστρατεία που προσβάλλει τους πολίτες, αφού στέλνει το μήνυμα ότι είναι ελλιπώς ενημερωμένοι και πρέπει να καθήσουν στα φροντιστήρια των «πάνσοφων» της κυβέρνησης Χριστόφια.

Επίσης να λεχθεί ότι οι όροι διζωνική και δικοινοτική (ιδίως ο πρώτος) έχουν κριθεί από τα ίδια τα  Ηνωμένα Έθνη ως «πλειοψηφία πληθυσμού και κοινοκτημοσύνης» στο «έδαφος υπό τη διοίκηση της κάθε κοινότητας» (κάτι που δεν επιμελώς δεν αναφέρεται στο έγγραφο Τσιελεπή-Χριστόφια).

Η έλλειψη αντικειμενικότητας, είναι εμφανής με μία απλή ανάγνωση του εγγράφου. Στο έγγραφο Χριστόφια, γίνεται μία προσπάθεια, εξιδανίκευσης του συστήματος ομοσπονδίας, μία επιμελής και (μάλλον εσκεμμένη) απόκρυψη του περιεχομένου που διαπραγματεύεται ο Πρόεδρος Χριστόφιας με τον κατοχικό ηγέτη.

2. Αντιεπιστημονική ενημέρωση

Συντάκτης του κειμένου δε φέρεται να είναι κάποιος ειδικός συνταγματολόγος ή πολιτικός επιστήμονας, ούτε κάποια ομάδα από ειδικούς επί πολιτικών,νομικών ή συνταγματικών θεμάτων. Συντάκτης του κειμένου φαίνεται να είναι ο αμφισβητουμένων προσόντων Τουμάζος Τσιελεπής.

Δε θα έπρεπε, επί ενός τόσο σημαντικού ζητήματος για το μέλλον και για την επιβίωσή μας ως ελληνισμού, να υπάρξει σοβαρή και ενδελεχής επιστημονική ανάλυση;

3. Αποστέλλονται λανθασμένα μηνύματα

Σε τι αποσκοπεί, εν μέσω διαπραγματεύσεων, η καμπάνια επιβολής προώθησης της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας; Δε δημιουργεί την εντύπωση, ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν επιθυμούν λύση του Κυπριακού και δεν παρέχει νομιμοποίηση σε όσους ισχυρίζονται κάτι τέτοιο; Δεν αποδυναμώνεται η διαπραγματευτική μας θέση;

Δε δημιουργεί την εντύπωση ότι ο υπαίτιος για τη μη λύση του Κυπριακού, δεν είναι η Τουρκία, αλλά οι πεισματάρηδες και «ανενημέρωτοι» Ελληνοκύπριοι;

4. Η εκστρατεία είναι αντιδημοκρατική

Επί σειρά ετών, οι φανατικοί υποστηρικτές της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ως λύσης του Κυπριακού, επικαλούνταν την υπερψήφισή τους σε εκλογικές αναμετρήσεις, για να ισχυριστούν ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, αντλούσε λαϊκή νομιμοποίηση και αποδοχή. Προς τι τότε, η καλά αυτή οργανωμένη εκστρατεία προώθησης της ομοσπονδίας;

Δεν είναι στην έννοια της δημοκρατίας η έκφραση της λαϊκής βούλησης μέσω  αντιπροσώπων; Δεν είναι οι πολίτες που πρέπει να δίνουν εντολή στην ηγεσία; Δεν είναι εκπρόσωποι των πολιτών οι πολιτικοί άρχοντες; Προς τι τότε η προσπάθεια επιβολής εκ των άνωθεν από κάποιους, των δικών τους επιλογών;

5. Αγιοποίηση του Δ. Χριστόφια

Το κείμενο επιχειρεί την αγιοποίηση του Προέδρου, παρουσιάζει το Δ. Χριστόφια κατά τρόπο ευφημιστικό, με εμφανή την προσπάθεια καλλιέργειας στους πολίτες μίας σταλινικού τύπου προσωπολατρείας του «αλάνθαστου και άμωμου ηγέτη»

Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι:

« Ο Πρόεδρος Χριστόφιας έλαβε λαϊκή εντολή να διαπραγματευτεί για λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας»

Απορίας άξιο βεβαίως, το πως, αν έλαβε τέτοια εντολή, θέλει και να ενημερώσει τους πολίτες για το τι ακριβώς σημαίνει η εντολή που (δήθεν) του έδωσαν!

«Στο τραπέζι των συνομιλιών [...] καταθέτει θέσεις αρχών, συμβατές με το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο,καθώς και με το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης.»

Αν αυτό δεν είναι διαφήμιση του κ. Χριστόφια και της πολιτικής του προς τους πολίτες, τότε αναρωτιόμαστε τι είναι! Άξιο απορίας είναι επίσης, πως συμβαδίζει με το διεθνές δίκαιο η παραμονή 50,000 εποίκων, η εκ περιτροπής προεδρία και το πολιτικό απαρτχάιντ των φυλετικών ζωνών.

Συμπέρασμα
Το έγγραφο Τσιελεπή-Χριστόφια και η “ενημέρωση” των πολιτών, συνιστούν μία σοβαρή πολιτική οπισθοδρόμηση. Συνιστούν όμως μία έμπρακτη παραδοχή, που πρέπει να προβληματίσει τον κάθε συνειδητοποιημένο πολίτη: ποτέ οι Κύπριοι πολίτες, δεν ενέκριναν και δεν έδωσαν λαϊκή εντολή σε οιοδήποτε διαπραγματευτη, να διαπραγματεύεται στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Αυτό είναι εμφανές, τόσο μέσα από αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις, όσο και από την άρον-άρον και “διά πυρός και σιδήρου” εκστρατεία της κυβέρνησης του Δ. Χριστόφια, να την επιβάλουν στους πολίτες.

«Κύπρος και Ομοσπονδία», το έγγραφο του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών (Μάρτιος 2010) που κυκλοφόρησε η κυβέρνηση Χριστόφια. Κατεβάστε ολόκληρο το 16σέλιδο έγγραφο εδώ.

‘Το Βήμα’
«Συσκευή “καίει” τις ημικρανίες»
05 Μαρτίου 2010

Μια νέα φορητή συσκευή υπόσχεται να βάλει τέλος, με το πάτημα ενός κουμπιού, στις ημικρανίες που ταλαιπωρούν εκατομμύρια ανθρώπους. Η συσκευή που έχει μέγεθος όσο εκείνο ενός σεσουάρ τοποθετείται στο πίσω μέρος της κεφαλής του πάσχοντος αμέσως μόλις εμφανιστεί το πρώτο σημάδι ότι η κρίση ημικρανίας αναμένεται να «χτυπήσει». Με χρήση ισχυρών μαγνητών στέλνει ηλεκτρικούς παλμούς για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, προκαλώντας έτσι «βραχυκύκλωμα» στα υπερδραστήρια εγκεφαλικά κύτταρα που προκαλούν τα συμπτώματα της ημικρανίας. Η τεχνική έχει ονομαστεί διακρανιακή μαγνητική διέγερση (ΤΜS). Η συσκευή που αναπτύχθηκε από την αμερικανική εταιρεία Νeuralieve με έδρα την Καλιφόρνια, δοκιμάστηκε από ερευνητές του Κολεγίου Ιατρικής Αλμπερτ Αϊνστάιν στη Νέα Υόρκη σε περισσότερους από 160 άνδρες και γυναίκες. Δύο ώρες μετά τη χρήση της συσκευής το 40% των εθελοντών δήλωσε ότι είχε απαλλαγεί από τον πόνο.

Με δεδομένο ότι σήμερα τα φάρμακα που χορηγούνται για τις ημικρανίες δεν είναι πάντοτε αποτελεσματικά, η νέα μικρή και εύχρηστη συσκευή, η οποία εκτιμάται ότι μετά την κυκλοφορία της θα κοστίζει περί τα 1.100 ευρώ, προσφέρει ελπίδα σε πολλούς ασθενείς.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Business Week’
«New Hope for Migraine Patients: Hand-held device for home use may benefit those with aura, researchers say»
04 March 2010
Randy Dotinga

A hand-held device that delivers a magnetic pulse to the head may offer relief for some migraine sufferers, researchers report.

The findings, which apply to migraine sufferers who experience “aura,” expand on previous research by using a device that could work at home instead of only at the doctor’s office.

It’s unclear, however, how expensive the treatment will be and how it should be administered for optimal effectiveness. And some patients didn’t seem to benefit from the treatment.

At stake are patients who suffer from migraine with aura, meaning they experience visual disruptions, tingling, numbness and weakness before a headache begins.

The device uses single-pulse transcranial magnetic stimulation, which is thought to prevent aura by disrupting the brain’s electrical system.

In the new study, Richard B. Lipton, of the Albert Einstein College of Medicine in New York City, and colleagues randomly assigned 201 patients to take home a fake stimulation device or a real one.

Those who used the real device had less pain and recurring headaches and were less likely to need medication. Of 164 patients who treated at least one attack with the real or fake stimulation devices, 39 percent of those who used the real device reported no pain after two hours compared to 22 percent of those who used the fake device.

The researchers also report that the real stimulation device didn’t make symptoms worse or cause serious side effects.

In an accompanying commentary, Hans-Christoph Diener, of University Hospital Essen in Germany, wrote that the research suggests the technology “could be a major step forward in the treatment of migraine with aura, particularly in patients in whom presently available drug treatment is ineffective, poorly tolerated, or contraindicated.”

The study was published online in advance of print publication in the April edition of The Lancet Neurology.

More information: The U.S. National Library of Medicine has more on migraine.

SOURCE: The Lancet Neurology, news release, March 3, 2010

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Σημερινή’
«Φυτό κατά της ημικρανίας»
08 Μαρτίου 2010

Ανακούφιση στις ημικρανίες μπορεί να προσφέρει το γηγενές φυτό Cymbopogon Ambiguus, είδος λεμονόχορτου το οποίο ευδοκιμεί σε περιοχές της Βόρειας Επικράτειας της Αυστραλίας.

Σύμφωνα με  έρευνα του  Ινστιτούτου “Γκλικομικς”  του πανεπιστημίου “Γκρίφιθ” της Βόρειας Αυστραλίας, οι  πρακτικές χρήσεις του συγκεκριμένου φυτού  που μεταβιβάζουν οι ιθαγενείς από γενεά σε γενεά έχουν επιβεβαιωθεί. “Το λεμονόχορτο περιλαμβάνεται στους καταλόγους των πρακτικών θεραπειών που έδωσαν οι Αυστραλοί ιθαγενείς στους πρώτους λευκούς εποικιστές και μεταβιβάζουν προφορικά στους απογόνους τους”, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Ινστιτούτου, ο δρ. Ντάρεν Γκρις.

“Πιστοποιήσαμε πειραματικά τη χρήση του λεμονόχορτου, ανιχνεύοντας συγκεκριμένο συστατικό του το οποίο δρα θετικά”, είπε ο δρ Grice και πρόσθεσε ότι  “Ο πονοκέφαλος και η ημικρανία είναι περίπλοκες καταστάσεις. Οι επιστήμονες του Ινστιτούτου ερεύνησαν και διαπίστωσαν ότι  το συγκεκριμένο φυτό δρα τόσο καλά όσο η ασπιρίνη.

‘Diaspora-Grecque.com’
«Για να στηρίξετε το ψήφισμα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Σουηδικό Κοινοβούλιο»
06 Μαρτίου 2010

La commission américaine a reconnu le génocide arménien
La Suède doit reconnaître le génocide grec
Για να στηρίξετε το ψήφισμα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Σουηδικό Κοινοβούλιο

L’Arménie salue la reconnaissance par une commission américaine du génocide

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΩΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ ΣΤΟΥΣ ΣΟΥΗΔΟΥΣ!

Vous pouvez, vous aussi, transmettre le message aux Suédois afin qu’ils reconnaissent le génocide des Grecs.
Le mercredi 17 mars, le Parlement suédois va voter pour reconnaître ou non le génocide grec.
Ce message nous a été transmis par les Grecs du Pont-Euxin de Stockholm.
Pour que les Suédois reconnaissent ce génocide, visitez le site internet www.folkmordet1915.se/aktuellt_aktioner.html

Namn : Nom
Efternamn : Prénom
Ort : Ville

Για να στηρίξετε το ψήφισμα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Σουηδικό Κοινοβούλιο (Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010 ) επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.folkmordet1915.se/aktuellt_aktioner.html και στείλτε όλοι ένα μήνυμα.

Η 17 Μαρτίου 2010 είναι μια πάρα πολύ σημαντική ημερομηνία για τους Έλληνες. Για τους προγόνους μας και τις επόμενες γενιές.  Την ημέρα αυτή το Σουηδικό Κοινοβούλιο θα αποφασίσει με ψηφοφορία αν θα ΔΕΧΤΕΙ ΩΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ την βαρβαρότητα που υπέστησαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας.

Στείλτε όλοι ένα μήνυμα στην διεύθυνση που μας στέλνουν οι Πόντιοι της Στοκχόλμης:
www.folkmordet1915.se/aktuellt_aktioner.html
Namn : Επίθετο
Efternamn : Όνοµα
Ort : Πόλη

The Swedish Parliament have a preliminary vote on March 17th, 2010, if Sweden will recognise the Genocide in 1915 on Greeks, Armenians, Assyrians, Syrians and Caldeans in Ottoman Turkey during the First World War. The motion is 2008/09:U332.

By filling out your name, surname and city, you can send a message and remind the members of Parliament about the the thruth’s worth and how important it is to stop denying a proven fact.

Click on the link and follow the instructions:

http://www.folkmordet1915.se/aktuellt_aktioner.html

Η Γενοκτονία των Αρμενίων, η Γενοκτονία των Ελλήνων και οι άλλες γενοκτονίες:  Η αποκατάστασης της δημοκρατίας, της αλήθειας και της ιστορίας μετά το πραξικόπημα της πολιτικής και των συμφερόντων.

του Φάνη Μαλκίδη *

Η απόφαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων να δεχθεί το σχέδιο ψηφίσματος για το θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων, αποτελεί μία νίκη της ιστορίας της αλήθειας έναντι της πολιτικής και των συμφερόντων. Το ψήφισμα που καλεί τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να αναγνωρίσει τις σφαγές των Αρμενίων ως γενοκτονία στην επίσημη αμερικανική πολιτική, αποτελεί μία νίκη της συνέπειας και της πίστης στο τελικό αποτέλεσμα. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης προσπάθειας της Αρμενικής Διασποράς, η οποία κινήθηκε έξω από κρατικές λογικές και συμφέροντα, υλοποιώντας το αίτημα για αναγνώριση ενός αποσιωπημένου εγκλήματος.

Η απόφαση αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την αναγνώριση, την επανάληψη και την αποτροπή των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Μάλιστα σε μία παράγραφο των εννέα σελίδων ψήφισμα τονίζεται πως «η αδυναμία των εθνικών και διεθνών αρχών να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους για την Γενοκτονία των Αρμενίων είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους έχουν έκτοτε γίνει και άλλες γενοκτονίες».

Παράλληλα, η απόφαση αποτελεί και ένα προηγούμενο για να ανοίξει ο κύκλος τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και αλλού για την αναγνώριση και άλλων γενοκτονιών. Και συγκεκριμένα, της γενοκτονίας των Ελλήνων, η οποία υλοποιήθηκε από τον ίδιο θύτη, τον ίδιο υπεύθυνο, την Τουρκία. Ήδη στις ΗΠΑ υπάρχουν πολλές αναγνωρίσεις από κυβερνήτες, πολιτείες, δημάρχους και δημοτικά συμβούλια, καθώς και άλλους φορείς, για τη Γενοκτονία των Ελλήνων.

Επίσης, την 17η Μαρτίου, το Σουηδικό Κοινοβούλιο θα αποφασίσει με ψηφοφορία αν θα ΔΕΧΤΕΙ ΩΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ τη βαρβαρότητα που υπέστησαν οι Έλληνες από το οθωμανικό και το τουρκικό κράτος, από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Η Γενοκτονία των Αρμενίων, όπως και η Γενοκτονία των Ελλήνων, είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, το αναγνωρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των ερευνητών. Τώρα, είναι ώρα και η Τουρκία να αναγνωρίσει την πραγματικότητα των Γενοκτονιών που έχει διαπράξει, χωρίς να τις αρνείται. Είναι ένα βήμα μπροστά για την αλήθεια, είναι μία πράξη θάρρους αναγνώρισης των εγκλημάτων και της πραγματικής φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών.

* Ο Φάνης Μαλκίδης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association for Genocide Scholars- IAGS), η οποία το 2007, αναγνώρισε με συντριπτική πλειοψηφία τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων, καλώντας ταυτόχρονα την Τουρκία να πράξει το χρέος της, έναντι των θυμάτων και της ιστορίας.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Pontos-Genoktonia.gr’
«Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου»
19 Μαΐου 2006
Χρήστος Γιανναράς (Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών)

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου: Ομιλία την 19η Μαΐου 2006, την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, στην πλατεία της Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη

Συναχθήκαμε εδώ σήμερα να διαδηλώσουμε πιστότητα στη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω: Ημέρα μνήμης δεν σημαίνει ημέρα συναισθηματικής απλώς εκτόνωσης. Θρηνούμε τη δολοφονία 353.000 Ελλήνων από τις στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις του τουρκικού κράτους, στα πλαίσια κεντρικής πολιτικής απόφασης και μεθοδικά σχεδιασμένης στρατηγικής. Η οδύνη είναι ανεξάλειπτη και αφόρητη, αλλά μόνη η οδύνη μένει πάντοτε άγονη.

Έχει νόημα να διασώζουμε τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, αν η εγρήγορσή μας είναι ιστορικά γόνιμη. Αν δηλαδή έχει έμπρακτες συνέπειες που εγγυώνται για το μέλλον τον αυτοσεβασμό μας και τη συλλογική μας αξιοπρέπεια. Τουλάχιστον, να μην συνεργήσουμε να απαλειφθούν από την πανανθρώπινη συνείδηση τα όρια ανάμεσα  στον πολιτισμό και στη βαρβαρότητα, στην ανθρωπιά και στην κτηνωδία.

Στον Πόντο άνθισε, για εικοσιοχτώ ολόκληρους αιώνες, ένας πολιτισμός- όχι η φυλή απλώς  ή το γένος των Ελλήνων. Ο ίδιος εκείνος πολιτισμός που κόμισε στην ανθρωπότητα την έκπληξη, για πρώτη φορά, της κριτικής σκέψης, δηλαδή τη βάση της επιστήμης και της έρευνας. Κόμισε, για πρώτη φορά, την εκδοχή της συλλογικότητας ως κοινού αθλήματος προκειμένου να «αληθεύει» ο βίος, του αθλήματος της πολιτικής. Δίχως αυτόν τον πολιτισμό η ζωή των ανθρώπων σήμερα, σε καθολική κλίμακα, θα ήταν άλλη. Η Γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού στοιχειοθετεί, πρωταρχικά, έγκλημα απέναντι σε έναν πολιτισμό με πανανθρώπινη εμβέλεια.

Δεν πρόκειται για μεγαλόστομη ρητορεία. Ο ξεριζωμός του Ελληνισμού από τον Πόντο, κοιτίδα πανάρχαιη του ανθρώπινου πολιτισμού, θα είχε σήμερα το ανάλογό του, αν εξαλείφονταν οι Γάλλοι από το Παρίσι, οι Βρετανοί από την Οξφόρδη, οι Γερμανοί από τη Χαϊδελβέργη- Τι θα σήμαινε ένα τέτοιο γεγονός για τη σύνολη ανθρωπότητα, έστω και χωρίς την κτηνωδία των απαγχονισμών, των βιασμών, των ανασκολοπισμών, των πυρπολήσεων; Πόντος χωρίς Ελληνισμό σημαίνει εξάλειψη και διακοπή της συνέχειας μιας πληθυσμιακής παρουσίας ταυτισμένης με πρόταση πολιτισμού που ενδιαφέρει πανανθρώπινα.

Τιμούμε τη μνήμη του μαρτυρικού ποντιακού Ελληνισμού  στο ποσοστό που διασώζουμε την επίγνωση της πρότασης πολιτισμού που ενσάρκωνε. Οι Έλληνες του Πόντου ήταν ζωντανό κατάλοιπο της οικουμενικής δυναμικής του Ελληνισμού προτού αυτή να υποταχθεί στον εθνικιστικό επαρχιωτισμό και αλλοτριωθεί σε βαλκανικό περιθώριο της Ευρώπης. Τότε, πριν από τους δυο παγκοσμίους πολέμους, ο Έλληνας, όπως  έγραψε ο Ελύτης «ανάσαινε ακόμα τον αέρα μίας περίπου αυτοκρατορίας. Οι δυνατότητές του να κινηθεί χωρίς διαβατήριο γλώσσας καλύπτανε μεγάλα μέρη της Ιταλίας και της Αυστρίας, ολόκληρη την Αίγυπτο, τη νότια Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία του Καυκάσου και, φυσικά, την Κωνσταντινούπολη με την ενδοχώρα της, ως κάτω, κατά μήκος του Αιγαίου, τη λεγόμενη στις μέρες μας νοτιοδυτική Τουρκία».

Και προσθέτει ο Ελύτης «Είναι, το ξέρω, δύσκολο να αξιολογείς το σημερινό μολύβι σαν χθεσινό χρυσάφι». Όμως, πρέπει να προσθέσουμε, αλλοίμονο αν πάψει το χρυσάφι να μετράει την ποιότητα της ζωής ακόμη και σε χρόνια μολυβένιου λήθαργου.

Ίσως σήμερα ένα παιδί που τελειώνει το ελληνικό σχολείο να αγνοεί ακόμα και το που βρίσκεται γεωγραφικά ο Πόντος, που η Τραπεζούντα, που η Σινώπη, η Κερασούντα, η Αμισός, η Αμάσεια, η Αργυρούπολη, η Οινόη, η Παναγία Σουμελά.

Να αγνοεί ότι εκεί ανθούσε επί αιώνες ένας γεμάτος σφρίγος Ελληνισμός και ότι έφτασε κάποια στιγμή που αποτέλεσε αυτόνομο ελληνικό κράτος.

Τουλάχιστον όμως να μην αγνοεί το σημερινό ελληνόπουλο ότι έξω από τα όρια του επαρχιώτικου ελλαδικού κρατισμού, ο ελληνισμός του Πόντου είχε κατορθώσει επιτεύγματα που σήμερα μόνο θαυμάζουμε οι κατά υπηκοότητα Έλληνες, όντας ανίκανοι να τα πραγματώσουμε. Ανυπέρβλητο επίτευγμα η από θέσεως ισχύος, και για αυτό δημιουργική, συνάντηση του ποντιακού (και γενικότερα του μικρασιατικού) ελληνισμού με τα επιτεύγματα της ευρωπαϊκής Νεωτερικότητας. Λειτούργησε στις χαμένες αυτές κοιτίδες του Ελληνισμού η πανάρχαιη αφοβία των Ελλήνων να προσλαμβάνουν ο,τιδήποτε και οπουδήποτε χωρίς να υποτάσσονται στο πρόσλημμα. Αφομοίωναν στις δικές τους ανάγκες και στους δικούς τους στόχους θησαυρίσματα αλλότριων πολιτισμών- δεν αλλοτριώθηκε όμως τότε η ελληνική αυτοσυνειδησία και ετερότητα από τέτοιες προσλήψεις. Η αλλοτρίωση κυριάρχησε μόνο στο ελλαδικό κρατίδιο, όπου η ελληνικότητα βιώθηκε (και βιώνεται) σαν εξουθενωτική μειονεξία, αφού μία ξιπασμένη διανόηση πότισε (και ποτίζει) αυτό το λαό, ως το μεδούλι, με τη βεβαιότητα ότι είναι δεύτερος, καθυστερημένος, υπανάπτυκτος σε σύγκριση με τα «πεφωτισμένα και λελαμπρισμένα της εσπερίας έθνη».

Στον ποντιακό και μικρασιατικό Ελληνισμό- τουλάχιστον σε περιοχές από τις οποίες σώζονται τεκμηριωμένες μαρτυρίες- ήταν αδιανόητα στα ελληνικά δημοτικά σχολεία να μην υπάρχουν ειδικοί δάσκαλοι για τη μουσική και τα γαλλικά. Υπήρχαν ακόμη και γαλλόφωνες ελληνικές εφημερίδες, το δε θέατρο της Τραπεζούντας, όπως και αυτό της Σμύρνης, συναγωνιζόταν σε ποιότητα και επίπεδο τα θέατρα των πρωτευουσών της Ευρώπης. Κι όμως αυτός ο δημιουργικός εξευρωπαϊσμός δεν έφυγε στο παραμικρό την ελληνική πολιτιστική ιδιαιτερότητα, την καύχηση για την ευγένεια και την αρχοντιά της ελληνικής καταγωγής. Σε εξόφθαλμη αντίθεση με τον ελλαδικό Ελληνισμό, όπου, κάθε βήμα εξευρωπαϊσμού σήμαινε κατά κανόνα μίμηση και πιθηκισμό της Εσπερίας, ταπεινωτική αλλοτρίωση και ανίατη μιζέρια μειονεξίας.

Θρηνούμε για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αλλά δεν υιοθετούμε το ρόλο του θύματος- θα ήταν η εύκολη λύση φυγής από τις ιστορικές προκλήσεις. Κάθε ετήσια σύναξη στη μνήμη του ποντιακού ολοκαυτώματος οφείλει να διαδηλώνει ανυποχώρητη εμμονή στην αυτοσυνείδητη ελληνικότητα που σάρκωσε ο ποντιακός Ελληνισμός. Ελληνικότητα όχι συναισθηματική, ιδεολογική και ρητορική.  Όχι φτήνια δημαγωγίας και εθνικιστικής καπηλείας. Εμμονή στην ταυτότητα πολιτισμού των Ελλήνων. Δηλαδή, στη διαχρονική ενότητα της ελληνικής γλώσσας. Στην πρωτογενή ελληνική ταυτότητα της πολιτικής ως κοινού αθλήματος σχέσεων κοινωνίας. Στην ελληνική εμμονή σε μεταφυσικό άξονα νοήματος της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης, στη βεβαιότητα ότι το κατόρθωμα της δημοκρατίας είναι ανέφικτο χωρίς έμπρακτο σέβας του «ιερού»- δεν γίνεται δημοκρατία χωρίς Παρθενώνα και Αγία Σοφία.

Ο ποντιακός Ελληνισμός μας κατέλειπε μέτρα αρχοντιάς, αριστοκρατίας του ήθους- τα ψηλαφούμε τα μέτρα ακόμη και σε μόνη την αυτοκυριαρχημένη ευγένεια των ποντιακών χορών. Τελώντας ετήσια σύναξη στη μνήμη της Γενοκτονίας, αυτή την αρχοντιά θέλουμε να σώζουμε ως εύτολμο πολιτικό αίτημα. Αρκετά πια γευθήκαμε την πίκρα και την ταπείνωση μιας ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής που προκλητικά παραθεωρεί την αξιοπρέπεια του ελληνικού ονόματος και τις βιωματικές ιστορικές μας μνήμες. Βδελυσσόμαστε τους εθνικιστικούς φανατισμούς, τη μισαλλοδοξία, είμαστε έτοιμοι (και μάλιστα με αφελέστατες συχνά υπερβολές) να συγχωρέσουμε τους αυτουργούς της γενοκτονίας, να συνυπάρξουμε με τον γείτονα λαό ειρηνικά. Αλλά είναι ανυπόφορη οδύνη αυτή η ευγένεια του λαϊκού αισθήματος να μεταφράζεται από τις πολιτικές ηγεσίες σε εξωτερική πολιτική αναξιοπρέπειας και ραγιαδισμού.

Δήλωσε μόλις προ ημερών ο πρωθυπουργός της γείτονος χώρας ότι η ανέγερση στην Ελλάδα μνημείου για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου προσκρούει στην ευαισθησία του τουρκικού λαού. Και, για άλλη μία φορά, δεν ακούσαμε από ελληνικά χείλη ούτε μία λέξη νηφάλιας και ευγενικής, αλλά με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό, απάντησης. Σε μέρα όπως η σημερινή μνήμης και οδύνης για το φρικιαστικό ολοκαύτωμα, την εξόντωση 353.000 Ελλήνων του Πόντου και τον Ξεριζωμό από την πατρώα γη άλλων 500.000 καταδικασμένων στην εξαθλίωση της προσφυγιάς, το νόημα αυτής εδώ της σύναξης δεν μπορεί να είναι παρά μόνο μία ρεαλιστική πολιτική δέσμευση. Ότι θα αποδοκιμάζουμε πάντοτε με την ψήφο μας κάθε πολιτική ηγεσία, οποιασδήποτε επίπλαστης ή πραγματικής ιδεολογικής απόχρωσης, που επιδεικτικά παραγνωρίζει την ευαισθησία του λαού μας για τη Γενοκτονία του ποντιακού και του μικρασιατικού Ελληνισμού.

Δεν είναι νοητό να ανεχόμαστε μία εξωτερική πολιτική που ή χορεύει ζεϊμπέκικο ή κουμπαριάζει με την αμετανόητη και θρασύτατη στις απαιτήσεις της ηγεσία ενός λαού που μόνο καυχάται για τα φρικώδη εγκλήματα των πατέρων του. Σχέσεις καλής γειτονίας, ναι, φιλία και συνεργασία όπου είναι εφικτή, επίσης. Αλλά, επιτέλους, στη σοβαρή αυστηρότητα και στα αγέλαστα πρόσωπα των ηγετών της γείτονος ας πάψουν οι Έλληνες πολιτικοί να αντιπροσφέρουν πληθωρικές εγκαρδιότητες, χασκογελάκια και φιλοφροσύνες της ανάγκης του ραγιά να είναι αρεστός στον αφέντη. Πιθανόν να είναι η Υπερδύναμη που επιτάσσει την άνευ όρων και χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα υπερψήφιση της εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση ενός ασιατικού λαού εφιαλτικής υπανάπτυξης. Αλλά είναι και αποδεδειγμένο στη διεθνή πρακτική ότι ένα κράτος που μόνο υποτάσσεται στις επιταγές των ισχυρών χωρίς σθένος και ραχοκοκαλιά ιστορικής και πολιτιστικής αυτοσυνειδησίας απωθείται στο περιθώριο των διεθνών σχέσεων, περιφρονημένο από  όλους και ανυπόληπτο.

Από τη μία μεριά καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και της θαλάσσιας ελληνικής επικράτειας, ωμές προκλήσεις στη Θράκη και στις βραχονησίδες του Αιγαίου, αλυσιδωτή συνέχεια των εγκλημάτων εθνοκάθαρσης από τον Πόντο στη Μικρασία, και μετά στην Ίμβρο, στην Τένεδο, στην Κωνσταντινούπολη, στη Βόρεια Κύπρο. Και από την άλλη μεριά η ελληνική κοινωνία να ζει, χρόνια τώρα, την απροκάλυπτη ιδεολογική τρομοκρατία που της ασκεί μια συντεχνιακή διανόηση δήθεν «Αριστεράς και δήθεν «προόδου», στο όνομα ενός εκσυγχρονιστικού  τάχα διεθνισμού.

Κατάλοιπο αντανακλαστικών του κάποτε μαρξιστικού διεθνισμού, ο εκσυγχρονισμός σήμερα διεθνισμός χλευάζει σαν σκοταδισμό και αναχρονισμό κάθε αίσθηση πατρίδας, κάθε αναφορά σε παράδοση και πολιτισμό των Ελλήνων. Ερμηνεύει την τουρκική επιθετικότητα σαν περίπου αυτονόητη αντίδραση στον ελληνικό, όπως λένε, εθνικισμό, στην ψυχοπαθολογική φοβία των Ελλήνων και στο φάντασμα της καχυποψίας μας- τον «εξ Ανατολών κίνδυνο», φάντασμα που το γεννάει, λένε, ο πολεμοκάπηλος εθνοκεντρισμός μας.

Μέσα σε αυτό το κλίμα τρομοκρατίας όσοι τολμούν να ψελλίσουν οδύνη για τον μεθοδικό πνιγμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη, τη συνεχιζόμενη δηλαδή εθνοκάθαρση, ή για τον συστηματικό αφανισμό των μνημείων ελληνικής συνέχειας στην κατεχόμενη Κύπρο, όσοι προβάλλουν αντίρρηση για την ανεξέλεγκτη δράση και τις ωμές προκλήσεις του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή ή για την ψηφοθηρική εκμετάλλευση της εκεί μουσουλμανικής μειονότητας από κομματάρχες και πολιτευτές, διασύρονται στα πρωτοσέλιδα των  «προοδευτικών» εφημερίδων σαν «ελληναράδες», εθνοκάπηλοι, ρατσιστές.

Τελώντας αυτή την ετήσια σύναξη στη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου δίνουμε νόημα στην εθιμική τελετή μόνον αν θελήσουμε να λειτουργήσει ως εύτολμο πολιτικό αίτημα. Ως απαίτηση να σεβαστεί η επαγγελματική πολιτική τις ευαισθησίες της ελληνικής κοινωνίας. Να πάψουμε να ντρεπόμαστε οι Έλληνες για την άχρωμη, άοσμη και άγευστη από Ιστορία και πολιτισμό εξωτερική μας  πολιτική. Όχι μόνο οι ενέργειες, αλλά και ο λόγος ο πολιτικός να απηχεί τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων. Να εργασθεί με σοβαρότητα το Ελληνικό Κοινοβούλιο ώστε να πληθύνει ο αριθμός των χωρών που θα αναγνωρίσουν με επίσημες πράξεις τη γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού. Να είναι η Γενοκτονία, ο αφανισμός της εξωελλαδικής οικουμενικής ελληνικότητας, άξονας σύνεσης αλλά και τόλμης της εξωτερικής πολιτικής.

Δύσκολο να αξιολογείς το σημερινό μολύβι σαν χθεσινό χρυσάφι. Στη σημερινή μέρα, κατά συμβολική σύμπτωση, ο ρυθμός της Ελλάδας, καθορισμένος στανικά από τα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια συντονίζεται μόνο με την καφρική ευτέλεια του αυριανού διαγωνισμού της Eurovision. Και εμείς εδώ επιμένουμε να τελούμε μνημόσυνο της  χαμένης αρχοντιάς και ευγένειας των Ελλήνων του Πόντου.

Μοναδική μας ελπίδα ο λόγος του Μακρυγιάννη:

«Ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούν. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά».

Γι’  αυτή τη μαγιά η αποψινή τελετή μας.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Folkmordet 1915′
«Aktuellt: Aktioner - 1915-2010»
03 Μαρτίου 2010

Utrikesutskottet har yrkat avslag på motionen. Då oppositionen har lagt in en reservation går frågan till votering i kammaren. Fp, kd och c har i särksilda yttranden skrivit att de skulle sannolikt ha erkänt folkmordet om det inte vore för den existerande överenskommelsen inom alliansen. Betänkandet finns att läsas i sin helthet här och en kortare version bara om folkmordet här. En analys av betänkandet hittar ni här.

Riksdagen ska preliminärt den 11 mars 2010 (tidigarelagt från 17 mars) rösta om huruvida Sverige ska erkänna folkmordet 1915 på armenier, assyrier/syrianer/kaldéer och pontiska greker i osmanska Turkiet under första världskriget. Den aktuella motionen heter 2008/09:U332. Genom att fylla i ditt namn, efternamn och ort kan du skicka ett meddelande och påminna riksdagsledamöterna om sanningens värde. Vänligen observera att IP-adressen för din datorn kommer att loggas för att hindra försök till spamming. Varje meddelande behöver godkännande från administratörn för att förhindra missbruk.

Efter att ha läst texten kan du fylla i dina uppgifter och klicka på Skicka.

Rubrik: Erkänn Folkmordet 1915 för vad det är!

Härmed vill jag uppmana dig att den 11 mars rösta för ett erkännande av Folkmordet 1915 på armenier, assyrier/syrianer/kaldéer och pontiska greker (motion 2008/09:U332).

Erkännandet av sanningen om Folkmordet 1915 är inte endast en viktig fråga för de berörda minoriteterna, utan även ett rätt steg i demokratiarbetet i ett Turkiet som vill bli medlem i EU. Det är också viktigt att Sverige, som ett internationellt ansett land i fråga om demokrati och förkämpe för mänskliga rättigheter, ska värna om sanningen istället för att förneka den.

Ett erkännade, förutom dess internationella värde, skulle även välkomnas oerhört mycket av de cirka 100 000 armenier, assyrier/syrianer/kaldéer och pontiska greker som idag bor i Sverige. Många av dem är ättlingar till folkmordets offer och har under alla dessa år strävat för åtminstone en moraliskt upprättelse i frågan genom att få ett erkännande om folkmordets realitet.

Behöver ni veta mer om Folkmordet 1915 och de uppgifter som anges i motion 2008/09:U332 kan ni besöka http://www.folkmordet1915.se för mer information och material.

‘Το Παρόν’
«Αναζητώντας διάλογο με την Τουρκία: Ιδεολογική και Πολιτική Διαδρομή των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων την Τελευταία 35ετία»
07 Φεβρουαρίου 2010
Καθηγητής Νεοκλής Σαρρής *

Κεραυνός εν αιθρία η απόλυσή μου από την «Ελευθεροτυπία»  το καλοκαίρι του 1977. Μάταια προσπάθησα να πείσω τον Σεραφείμ Φυντανίδη ότι είχα κάποιες συνεντεύξεις με σημαντικά πρόσωπα που θα παίξουν καίριο ρόλο στην προσέγγιση των δύο χωρών και πως θα έπρεπε να δημοσιευτούν.

Μεταξύ άλλων επρόκειτο και για τα δύο ξαδέλφια, τον Αμντή Ιπεκτσή και τον Ισμαήλ Τζεμ, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο τα επόμενο χρόνια στην πορεία που ακολούθησαν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το κωμικό είναι ότι μετά τη δολοφονία του Αμπντή η «Ε» πρωτοστάτησε στην καθιέρωση του διαβόητου «βραβείου Ιπεκτσή», ενώ αρκετά χρόνια μετά ο Ισμαήλ Τζεμ Ιπεκτσή θα γινόταν υπουργός των Εξωτερικών της Τουρκίας και ο Γιώργος Παπανδρέου θα ανακάλυπτε στο πρόσωπό του έναν καλό φίλο που θα το ρίχνανε μαζί έξω!

«Δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον», μου είχε πει τότε ο Σεραφείμ, «δύο φίλοι, ένας Έλληνας και ένας Τούρκος, συζητούν για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις». Η συνάντηση με αμφότερα τα ξαδέλφια είχε διαρκέσει αρκετές ώρες - με τον Ισμαήλ Τζεμ θυμάμαι ότι επεκτάθηκα στη χούντα του 1970 (για την οποία είχε γράψει και ένα βιβλίο που θεωρείται σημαντική πηγή) και κυρίως στη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης με αντικείμενο τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό του Οθωμανικού κράτους και της Τουρκίας.

Προβάλλομαι ως ενεργούμενο των Tούρκων
Παρά το όχι ευχάριστο γεγονός που μου έτυχε, προώθησα μια σειρά από πρωτοβουλίες για την προσέγγιση Τούρκων και Ελλήνων στα πλαίσια ιδίως της ΔΗΚΕΠ (Δημοκρατική Κίνηση Επιστημόνων) που ήταν κλαδική της ΕΔΗΚ. Μάλιστα ο Σάκης Πεπονής, που ασκούσε και την πολιτική του κηδεμονία στην οργάνωση αυτή, στο έργο του «1961-1981: Τα γεγονότα και τα πρόσωπα» αναφέρει συγκεκριμένα τις σχετικές ενέργειές μου. Το ενδιαφέρον είναι ότι πρώτη στη σειρά των ατόμων που σκοπεύαμε να καλέσουμε ήταν η Νουρ Βεργκίν, υφηγήτρια τότε της Κοινωνιολογίας στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, θυγατέρα (υιοθετημένη) του Νουτετίν Βεργκίν, πρεσβευτή της Τουρκίας στην Αθήνα το 1958-1960 και ενός από τους πρωτεργάτες των Συνθηκών Ζυρίχης - Λονδίνου. Θα επανέλθω στο πρόσωπο αυτό γιατί είναι χαρακτηριστικό πρόσωπο από το οποίο προκύπτουν τα ιδεολογικά χάσματα και παλινωδίες που παρατηρούνται στην Τουρκία όπου συμφύρονται άκρατος εθνικισμός, κεμαλισμός, ισλαμισμός και… μαρξισμός! Στο σημείο αυτό, προκειμένου να διαφωτίσω τα αίτια της απόλυσής μου, θα πρέπει να προτρέξω σε κάποια χρόνια μετά. Ήταν μεσημέρι και είχα περάσει από τα γραφεία της εφημερίδας. Ο Σεραφείμ την εποχή εκείνη έμενε στο Παλαιό Φάληρο, όπου έμενα κι εγώ. Έτσι μου πρότεινε να με πάρει με το αυτοκίνητό του. Καθ’ οδόν μου απεκάλυψε από πού προήλθε η απόλυσή μου. Όσο διάστημα δημοσιευόταν το ανάγνωσμα με τα παρασκήνια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ο Π. Λαμπρίας έπαιρνε την εφημερίδα και ζητούσε να διακοπεί, δεδομένου ότι ήταν «εθνικά ύποπτο»! Υποψιασμένοι λοιπόν στην εφημερίδα, έβαλαν τον Δημήτρη Κουμπιά να διαβάζει προηγουμένως τα χειρόγραφά μου (γιατί μέχρι τότε πήγαιναν κατευθείαν στη στοιχειοθεσία). Και ο Κουμπιάς βέβαια δεν έβρισκε τίποτε το επιλήψιμο. Ωστόσο οι πιέσεις είχαν ενταθεί και κυρίως προς τον συνιδιοκτήτη Χρ. Σιαμαντά, ο οποίος κινούνταν απολύτως στον αστερισμό του Καραμανλισμού.

Η αγωνία των κρατούντων  για τα παρασκήνια  του δεύτερου «Αττίλα»
«Παρατήρησες σε ποιο σημείο διακόπτη η εξιστόρηση;» ρώτησα τον Σεραφείμ. Δεν το είχε προσέξει. «Να σου πω εγώ. Ο πρώτος ”Αττίλας” είχε περατωθεί και η αφήγηση ήταν στο ενδιάμεσο που άρχιζε η δεύτερη φάση της διάσκεψης της Γενεύης». Του θύμισα μάλιστα ότι στο μεσοδιάστημα αυτό εξιστορούσα με βάση μια άκρως αποκαλυπτική τουρκική βιβλιογραφία τα παρασκήνια των συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου, γιατί η εισβολή, όσο και αν οφείλεται στην εγκληματική ενέργεια της χούντας, προωθήθηκε σε γνωστό συμβατικό πλαίσιο, η ύπαρξη του οποίου μαρτυρούσε τον εξ αρχής φανερό στόχο της Τουρκίας (ο οποίος ήταν γνωστός στην ελληνική πλευρά).

Όταν περίπου μετά ένα έτος δημοσιεύθηκε ο πρώτος τόμος του έργου μου, η περίφημη ΓΔΕΑ (Γενική Διεύθυνση Εθνικής Ασφάλειας) έστελνε συνεχώς ένα όργανό της στον εκδότη μου Μεμά Λογοθέτη και ζητούσε να μάθει «τι περιλαμβάνει ο δεύτερος τόμος του έργου του κ. καθηγητή για την επόμενη φάση του ”Αττίλα”». Ήταν τότε, όπως έμαθα αργότερα, που από την ίδια υπηρεσία και μέχρι το 1978 παρακολουθούνταν το τηλέφωνό μου!

Δεν χρειάζεται και μεγάλη φαντασία προκειμένου να μαντεύσει κανείς ποιων πληροφοριών τη δημοσιοποίηση κάποιοι φοβούνταν, όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ωστόσο μετά τόσα χρόνια θα έπρεπε να τους καθησυχάσω. Οι τουρκικές πηγές ήταν εξαιρετικά φειδωλές στο θέμα αυτό. Μάλιστα ένα βασικό βοήθημα για την πρώτη φάση ήταν το έργο του γνωστού τούρκου δημοσιογράφου Μεχμέτ Αλή Μπιράντ, ο οποίος όμως στη δεύτερη φάση της διάσκεψης της Γενεύης, εκτός από κάποιες ενδιαφέρουσες, αλήθεια, λεπτομέρειες, είχε περιοριστεί στα τηρηθέντα πρακτικά από μέρους της τουρκικής αντιπροσωπείας.

Ο Γεώργιος Μαύρος είχε την καλοσύνη να μου δώσει τον χρώματος πορτοκαλί φάκελό του που διελάμβανε τα αντίστοιχα πρακτικά τα οποία είχε τηρήσει η ελληνική αντιπροσωπεία. Προφανώς όμως αντίγραφο του φακέλου είχε παραδώσει και στον Αβέρωφ, ο οποίος με τη σειρά του τα παρέδωσε στον Σταύρο Ψυχάρη, που το περιέλαβε στις «Εβδομήντα κρίσιμες μέρες» (ένα βιβλίο που επανακυκλοφόρησε πρόσφατα από το «Βήμα»). Επειδή λοιπόν δεν ήθελα να επαναλάβω τα ίδια κείμενα, είχα στραφεί στην προϊστορία του Κυπριακού, η οποία όμως και αυτή φαίνεται να ήταν επιλήψιμη εκείνες τις μέρες της μεταπολίτευσης…

Το θεώρημα της ΓΔΕΑ ήταν σκέτο αριστούργημα. Οι Τούρκοι με είχαν στείλει (επιλήψιμο εθνικά πρόσωπο), αφού με εφοδίασαν με ένα σωρό από απόρρητες πληροφορίες, προκειμένου να εκθέσω τον Καραμανλή και να δυναμιτίσω τη Μεταπολίτευση και κατ’ επέκτασιν την εμπέδωση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα! Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγα κάτι παρόμοιο. Άλλωστε η χώρα μας προδήλως διατηρεί το προνόμιο παγκοσμίως οι ασχολούμενοι με τα δημόσια πράγματα να είναι έτσι και αλλιώς «πράκτορες» ξένων δυνάμεων. Είναι μάλιστα τόσο διαδεδομένη η πεποίθηση ότι κάτι παρόμοιο συμβαίνει, ώστε και αυτοί έχουν εκείνους ως ομάδα αναφοράς και προσπαθούν να βρουν σχετική δικτύωση.

Οι κατά το Φόρεϊν Όφις  έλληνες «πράκτορές» του!
Η Φανούλα Αργυρού, δημοσιογράφος και ερευνήτρια, Κυπρία καταγόμενη από τη Μικρά Ασία και εγκατεστημένη στο Λονδίνο, είναι πολλά χρόνια τώρα που με βάση τις οδηγίες του Κωστή Χατζηκωστή (ιδιοκτήτη του συγκροτήματος της «Σημερινής» και πατέρα του δολοφονημένου πρόσφατα Άντη) κάθε πρωί πηγαίνει στα αρχεία του Φόρεϊν Όφις, όταν ανοίγουν σε καθημερινή βάση οι φάκελοι, και φωτοτυπεί έγγραφα που αφορούν το Κυπριακό. Επειδή όμως μετά το 1966 τα σχετικά έγγραφα είναι λιγοστά, είπε να φωτοτυπήσει έγγραφα που αναφέρονται στην περίοδο της Κατοχής. Και εξεπλάγη, γιατί όλη η πολιτική ηγεσία του τόπου που έδρασε στη μετακατοχική εποχή αναφέρεται στα βρετανικά έγγραφα με το διευκρινιστικό «our agent», δηλαδή «πράκτοράς μας». Και η κυρία Αργυρού με ρωτούσε αν ήταν ορθός ο χαρακτηρισμός. Το ευτράπελο είναι αλλού: είχα αναφερθεί στο θέμα σε συνάδελφό μου στο Πάντειο, καθηγητή Ιστορίας που ανήκει στην ίδια κατηγορία με την κ. Ρεπούση και την κ. Δραγώνα (και μάλιστα με πιο… προωθημένες απ’ αυτές θέσεις) και πήρα την ακόλουθη μνημειώδη απάντηση: «Μα είναι πολύ λογικό, γιατί και οι άλλοι, οι δικοί μας, ήταν και αυτοί υπερήφανοι που ήταν πράκτορες της Μόσχας!».

Το κατηγόρημα αυτό που δέχτηκα δεν ήταν κάτι καινούργιο και έχει μια μικρή προϊστορία. Όταν τον Φεβρουάριο του 1962 κατέφθασα στην Αθήνα με σκοπό να συνεχίσω εδώ τις σπουδές μου (αφού είχα καταθέσει στον Πατριάρχη Αθηναγόρα λεπτομερειακή έκθεση, από πληροφορίες που είχα συλλέξει, στην οποία προέβλεπα τι θα επακολουθούσε για τη Ρωμιοσύνη στην Κωνσταντινούπολη και ιδιαίτερα στην Ίμβρο και την Τένεδο) ήταν επόμενο, προφανώς λόγω χαρακτήρα, να αναμιχθώ στο φοιτητικό κίνημα που μόλις τότε ξεκινούσε. Στην πρώτη μάλιστα συγκέντρωση που οργάνωσε τότε η ΔΕΣΠΑ, Μάρτιο μήνα, με τους αδιόριστους θεολόγους στο Θέατρο Ακροπόλ (από την οποία ουσιαστικά ξεκίνησε και ο αγώνας με αιτήματα το 114 -ακροτελεύτιο τότε άρθρο του Συντάγματος- και το 15% του προϋπολογισμού προίκα για την παιδεία), μίλησα και η ομιλία μου αυτή σημάδεψε τον μετέπειτα αγώνα, γιατί παραλλήλισα τον αγώνα των τούρκων φοιτητών που είχαν ανατρέψει τον Μεντερές «με όλους τους Μεντερέδες όπου γης». Έτσι καθιερώθηκε ως σύνθημα το γνωστό «κάτω οι Μεντερέδες» που δονούσε τις μετέπειτα φοιτητικές κινητοποιήσεις. Το ίδιο σχεδόν επαναλήφθηκε με «μήνυμά» μου που διάβασε ο Απόστολος Κακλαμάνης στην πρώτη συγκέντρωση των επιμέρους νεολαιών των κομμάτων που συγκρότησαν την Ένωση Κέντρου -με τις οποίες βρισκόμουν σε συνεχή επαφή τα τελευταία χρόνια- λίγες μέρες μετά, στο θέατρο «Χατζηχρήστου», στο οποίο μίλησε ο Γεώργιος Παπανδρέου με ειδική μνεία του μηνύματος.

Ποιον πολιτικό στήριζε Τουρκία το 1963
Τότε, λοιπόν, συνέβησαν κωμικοτραγικά πράγματα. Με κάλεσαν στην Ασφάλεια για «νουθεσία». Εκεί, όταν τους είπα σε άπταιστη καθαρεύουσα «ότι οικογενειακώς είμεθα Βενιζελικοί», ο ασφαλίτης μού απάντησε ότι ο Βενιζέλος είχε πεθάνει. Όταν του υπενθύμισα πως ζούσε ο γιος του ο Σοφοκλής, πήρα την ακόλουθη μνημειώδη απάντηση: «Και αυτός κομμουνιστής είναι». Το σοβαρότερο όμως υπήρξε ότι ένα μέρος από τον συμπολιτευόμενο Τύπο με ανέφερε ως «τούρκο» φοιτητή και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Η θεωρία τότε που διαμορφώθηκε ήταν περίπου η ακόλουθη: Οι Τούρκοι με είχαν αποστείλει με σκοπό να αποσταθεροποιήσω τον Καραμανλή και να δημιουργήσω… κυβερνητική κρίση. Είναι αυτόχρημα κωμικό, αλλά συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Πρώτα απ’ όλα δυσαρεστήθηκε ο Πατριάρχης και με την καλοκαγαθία που τον χαρακτήριζε συνέστησε στον πατέρα μου να μην καταφέρομαι κατά του Καραμανλή και της κυβερνήσεώς του. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι εκλήθη επειγόντως η μητέρα μου στην έδρα του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού κόμματος και το προβεβλημένο στέλεχος Ορχάν Μπριγκίτ τής συνέστησε να μου διαμηνύσει πως δεν έπρεπε να καταφέρομαι κατά του Καραμανλή και να συντάσσομαι με την αντιπολίτευση γιατί βλάπτω τα συμφέροντα της Τουρκίας! Σχετικά ο Φεριντούν Τζεμάλ Ερκίν, πολύ γνωστός τούρκος διπλωμάτης, ως υπουργός των Εξωτερικών στην κυβέρνηση συνασπισμού του Ίνονου, το 1963, διηγείται πως μεταβαίνοντας για υπηρεσιακούς λόγους στο Παρίσι, το αεροπλάνο που τον μετέφερε έκανε στάση στην Αθήνα, όπου έκπληκτος είδε στους επιβιβαζόμενους και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Πήγε κοντά του και τον χαιρέτησε: «Πώς έτσι κ. πρωθυπουργέ;». Και ο Καραμανλής του απάντησε: «Δεν είμαι πλέον πρωθυπουργός και αναχωρώ για μόνιμη διαμονή στο Παρίσι». Ο Ερκίν μάς πληροφορεί ότι λυπήθηκε σφόδρα: «Τι λέτε, όσο ήσασταν εσείς δεν υπήρχε πρόβλημα, τώρα με τους άλλους έρχεται καταστροφή».

Είναι εθνικό άθλημα των Ελλήνων κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται: Τα κατηγορήματα που προσάπτονται σε άτομα συνήθως όχι μόνο δεν έχουν σχέση προς την πραγματικότητα, αλλά τα ίδια μπορεί να προέρχονται από άτομα εκ διαμέτρου ιδεολογικού και πολιτικού στίγματος. Να σημειώσω ότι παράλληλα προς τα όσα μου έσερναν ως «φιλότουρκο», «Τούρκο» και όλα τα συναφή, οι ίδιοι κύκλοι διέδιδαν ότι «κομμουνίζω» (sic), ότι είμαι επικίνδυνος αριστερός και τα συναφή. Αυτό μου έλεγε αργότερα ο κορυφαίος δημοσιογράφος Κώστας Τριανταφυλλίδης, που είχε χρηματίσει πολιτικός σύμβουλος του Ζέρβα, με τον οποίο είχα την τύχη να συνεργαστώ κατά την επταετία στα πλαίσια μιας μεγάλης εγκυκλοπαιδείας μαζί με έξοχες προσωπικότητες των γραμμάτων και των επιστημών, αντίθετους στο δικτατορικό καθεστώς της εποχής (ο Τριανταφυλλίδης ήταν προσωπικός φίλος του Καραμανλή, άλλωστε με το όνομά του ο τελευταίος ταξίδεψε για το Παρίσι, ο οποίος μετά τη Μεταπολίτευση παρέμεινε στο περιθώριο εξομολογούμενος σε φίλους «ότι γνώριζε με ποιες δεσμεύσεις ήλθε ο Καραμανλής, υπονοώντας ότι είχε αποδεχτεί να μην αντιδράσει στον ”Αττίλα”»).

Ποιοι έλεγαν ποιους  «κομμουνιστές»
Οι χαρακτηρισμοί που δίδονται, οποιοισδήποτε κι αν είναι αυτοί, συνήθως δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Θα αναφέρω ένα μικρό περιστατικό που δεν αφορά εμένα, αλλά δύο γνωστούς δημοσιογράφους της τότε εποχής. Τον Λουκή Ακρίτα και τον Δημήτρη Πουρνάρα. Θα ήταν τέλη του 1963 που συζητούσα με τον Λουκή Ακρίτα, που ήταν ενήμερος, παρόντος και ενός φίλου μου Ελληνοαμερικανού, στα επί της οδού Κολοκοτρώνη γραφεία της Ένωσης Κέντρου, για την προσπάθεια σπίλωσής μου. Σε μια στιγμή του λέγω «και να φανταστεί κανείς ότι είμαι ο Κ. Βοσπορίτης που κάθε εβδομάδα ο ”Ελεύθερος” του Δ. Πουρνάρα δημοσιεύει τα κείμενά του, τα οποία μιλούν από μόνα τους». Έμεινα εμβρόντητος από την απάντηση του Λουκή: «Κακώς τα δημοσιεύεις εκεί, γιατί ο Πουρνάρας είναι κομμουνιστής»!

Ο Δημήτρης Πουρνάρας ήταν ένας πολύ μεγάλος δημοσιογράφος, για χρόνια διηύθυνε τον «Ελεύθερο Άνθρωπο», το «Βήμα» και άλλες εφημερίδες και είχε διατελέσει γενικός διευθυντής του ΕΙΡ (της μητέρας της σημερινής ΕΡΤ). Προσωπικός φίλος του Σοφοκλή Βενιζέλου, όταν το 1951 του τηλεφώνησαν από τη Μουρούζη ότι κάποιος λοχαγός είχε έλθει να «παραλάβει» τη ραδιοφωνία, ειδοποίησε τον Σοφοκλή, ο οποίος έστειλε Κρητικούς που κατοικοέδρευαν στα υπόγεια της πολυκατοικίας όπου έμενε, ακριβώς απέναντι, στη Νεοφύτου Βάμβα, και «μπαγλάρωσαν» τον επίδοξο πραξικοπηματία, που δεν ήταν άλλος από τον Δημήτριο Ιωαννίδη (ας σημειωθεί ότι οι πραξικοπηματίες τότε είχαν αμνηστευθεί για να ξανακτυπήσουν το 1967). Όταν ο Παπάγος ζήτησε από τον Σοφοκλή έναν ικανό δημοσιογράφο προκειμένου να κατευθύνει την ενημέρωση για το Κυπριακό, εκείνος του συνέστησε τον Πουρνάρα (με βοηθό τον Δημήτρη Νιάνια). Η πρώτη ενέργεια του Κ. Καραμανλή όταν έγινε πρωθυπουργός ήταν, σύμφωνα με τις ανειλημμένες υποχρεώσεις του, να διακόψει τις εκπομπές προς την Κύπρο και κυρίως το καθημερινό σχόλιο του Πουρνάρα ο οποίος απεχώρησε και κυκλοφόρησε έναν ογκώδη τόμο, που τον τιτλοφόρησε «Κατηγορώ», στον οποίο απεκάλυπτε την τεκταινόμενη τότε «προδοσία» στο Κυπριακό και παράλληλα άρχισε να εκδίδει εβδομαδιαία τον «Ελεύθερο» (ο οποίος στο εκδοτικό και πολιτικό τοπίο λειτουργούσε περίπου όπως σήμερα λειτουργεί «Το Παρόν»).

Πώς έγινα ο Κ. Βοσπορίτης
Στον Πουρνάρα με είχε συστήσει μια μεγάλη μορφή των γραμμάτων μας που ίσως θυμούνται ο αρχαιότεροι, ο Μάριος Βαϊάνος, διευθυντής του περιλάλητου «Πρακτορείου Πνευματικής Συνεργασίας». To ψευδώνυμο Κ. Βοσπορίτης μού το έδωσαν ο Πουρνάρας και ο Στέφανος Παπαδόπουλος, μια έξοχη και ξεχασμένη μορφή στην ιστορία του αριστερού κινήματος, που η δραστηριότητά του μαζί με τον Γιαννιό εκτείνεται στην περίοδο πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση. (Αμφότεροι είχαν συγκρουστεί με το ΣΕΚΕ και τον Μπεναρόγια, τον οποίο και κατηγορούσαν ότι προήγαγε ιουδαϊκό σοσιαλισμό.) Ο Παπαδόπουλος ήταν φίλος του πατέρα μου και δικός μου, από τους πρώτους απελαθέντες από την Κωνσταντινούπολη το 1957 (όπου τις τελευταίες δεκαετίες ήταν συντάκτης της πολίτικης εφημερίδας «Απογευματινή»). Ο Δημήτριος Λαμπράκης, του οποίου ήταν φίλος και γνωριζόντουσαν από το Μακεδονικό Αγώνα, τον είχε περιθάλψει και τον είχε προσλάβει τιμητικά στο «Βήμα». Το ψευδώνυμο του Κ. Βοσπορίτη αντιστοιχούσε σε γνωστό συμπατριώτη μου δημοσιογράφο, που είχε κάνει θραύση με τα άρθρα του κατά τον Μεσοπόλεμο. (Όταν μετά τη Μεταπολίτευση δημοσίευα τις συνεργασίες μου στην «Αυγή» με το ίδιο ψευδώνυμο, ήλθε να με βρει στο σπίτι μου στο Φάληρο ένας υπέργηρος, ο οποίος δεν πίστευε στα μάτια του, δεδομένου ότι πίστευε ότι ο Βοσπορίτης θα ήταν αιωνόβιος και βάλε).

Τα άρθρα και οι «ανταποκρίσεις μου από την Τουρκία» έκαναν θραύση, γιατί απεκάλυπταν πτυχές άγνωστες όσο και απολύτως ακριβείς των γεγονότων που είχαν σχέση ιδιαίτερα με τα ελληνοτουρκικά. Μάλιστα από το περιβάλλον του Ανδρέα Παπανδρέου με είχαν πληροφορήσει τότε ότι ο Στ. Κωστόπουλος (ως υπουργός Εξωτερικών) τότε είχε βάλει λυτούς και δεμένους να με ανακαλύψουν.

Όταν λοιπόν μετέφερα στον Πουρνάρα τον χαρακτηρισμό που του είχε δώσει ο Ακρίτας, εξεμάνη και μπροστά μου αναζήτησε τον Γεώργιο Παπανδρέου για να διαμαρτυρηθεί. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Πουρνάρας, που ήταν ένας σοβαρός ιστορικός συγγραφέας (είναι γνωστές οι βιογραφίες που έγραψε του Ελ. Βενιζέλου και του Χ. Τρικούπη), υπήρξε και αγροτιστής και ανήκε μέχρι το 1966 στην ηγετική ομάδα του Αγροτικού Κόμματος (το οποίο είχε συνεργαστεί εκλογικά με την ΕΔΑ) και είχε μια περιπέτεια κυρίως από δικό μου κείμενο. Στο τελευταίο πριν από την 21η Απριλίου 1967 φύλλο του «Ελεύθερου» (μετά η εφημερίδα, όπως ήταν επόμενο, διέκοψε την έκδοσή της) δημοσίευσα «ανταπόκριση» από την Τουρκία και απεκάλυπτα την ταυτότητα των επιδόξων πραξικοπηματιών. Μέχρι τότε όλα, ανεξαιρέτως όλα, τα δημοσιεύματα ήθελαν τη χούντα να προέρχεται από τις τάξεις των στρατηγών και να έχει φιλοβασιλικό χαρακτήρα. Αξιοποιώντας δύο εκ διαμέτρου άσχετες μεταξύ τους πηγές ισχυριζόμουν ότι οι πραξικοπηματίες ήταν συνταγματάρχες, δεξιοί και όχι βασιλικοί. Το αποτέλεσμα του δημοσιεύματος ήταν να συλληφθεί τη νύχτα του πραξικοπήματος μαζί με τους επώνυμους από κλιμάκιο της ΚΥΠ (οι χιλιάδες συλλήψεις έγιναν από την Ασφάλεια από ειδικούς καταλόγους) και να εγκλειστεί στο ίδιο δωμάτιο με τον Γεώργιο Παπανδρέου με αποτέλεσμα να γράψει το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του «Στη φυλακή ο Γεώργιος Παπανδρέου, εκμυστηρεύεται και κατηγορεί», εννοώντας τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Οι εκλογές του 1977
Τα όσα εξιστόρησα μέχρι εδώ αποτελούν το προοίμιο για μια απροσδόκητη εξέλιξη τρία χρόνια αργότερα, το 1979, όταν γινόμουνα κατά τον πιο επίσημο τρόπο αποδέκτης κυβερνητικής πρότασης για μια μονιμότερη αποστολή μου στην Τουρκία με αυξημένες αρμοδιότητες και με παχυλότατες αποδοχές. Στο μεταξύ είχαν προκηρυχθεί βουλευτικές εκλογές για τις 20 Νοεμβρίου 1977. Ενώ οι κομματικές οργανώσεις της ΕΔΗΚ με είχαν προτείνει για τελευταίο στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ο Γεώργιος Μαύρος, βρίσκοντάς με πολύ νέο (ήμουν μόλις… 37 ετών!), με πρότεινε να κατέβω υποψήφιος στη Β΄ Περιφέρεια της Αθήνας (με προφανή στόχο να ενισχύσω την υποψηφιότητα του αδελφού του Φίλιππου). Τον ευχαρίστησα και προτίμησα να απόσχω από την εκλογική διαδικασία, μια και το αποτέλεσμα ήταν ορατό. Πάντως μου έκανε εντύπωση ότι στις συναντήσεις μας μου εμπιστευόταν άγνωστες πτυχές της πολιτικής του σταδιοδρομίας και κυρίως σε σχέση με την περίοδο της διαδοχής του Παπάγου από τον Καραμανλή και τις προτάσεις που του είχαν γίνει για να ορκιστεί αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση. Ένα μεγάλο μέρος των εξιστορήσεων αυτών φαίνεται πως ο Γ. Μαύρος το είχε αναφέρει επίσης στον Σ. Λιναρδάτο, που το περιέλαβε στο έργο του «Από τον Εμφύλιο στη Χούντα». Πέραν αυτού, τον Γ. Μαύρο απασχολούσε η δυνατότητα συνεννόησης με την Τουρκία και με ρωτούσε επίμονα αν θα υπήρχε στο άμεσο μέλλον κυβέρνηση στην Άγκυρα που θα έστεργε σε μια προσέγγιση με όρους κοινής λογικής. Ατυχώς οι συγκυρίες δεν ήταν οι κατάλληλες και στα επόμενα χρόνια θα γίνονταν χειρότερες.

Μη συμμετέχοντας στις εκλογές, προτίμησα να πάγω απλός δικαστικός αντιπρόσωπος στη Θεσσαλονίκη. Την επομένη των εκλογών παρέδωσα τον σάκο μου στο Εφετείο και επέστρεψα στην Αθήνα. Μόλις έφθασα στο σπίτι, με αναζήτησαν ο Ανδρέας Καλλιγάς, που ήταν στενός συνεργάτης του προέδρου, και η ιδιαιτέρα του προέδρου Γεωργία Δρακοπούλου, που μου είπαν ότι έπρεπε να έρθω επειγόντως στα γραφεία του κόμματος στην Πανεπιστημίου, γιατί ο Γεώργιος Μαύρος θα ανακοίνωνε στους συνεργάτες του κάτι τι πολύ σημαντικό.

Πράγματι προσήλθα στη συγκέντρωση λίγων σχετικά και έμπιστων στελεχών με βαριά καρδιά. Βέβαια, με τα σημερινά δεδομένα, τα ποσοστά που είχε εξασφαλίσει η ΕΔΗΚ κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητα ήταν (σχεδόν 12%). Το καλπονοθευτικό όμως σύστημα είχε κάνει το θαύμα του, είχαμε εκλέξει μόλις 16 βουλευτές, ενώ το ΠΑΣΟΚ με διπλάσιες από μας ψήφους… 93. Και εκεί ακούσαμε από τα χείλη του προέδρου ότι δεν πρέπει να απελπιζόμαστε γιατί είμαστε κυβέρνηση. Όλοι κοιταχτήκαμε με απορία. Τι να είχε συμβεί ή τι είχε μεσολαβήσει;

* Ο καθηγητής Νεοκλής Σαρρής είναι πρόεδρος της ΕΔΗΚ.

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Η Αμερικανική Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων αναγνώρισε την Γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους»
06 Μαρτίου 2010
Φανούλα Αργυρού*

Με  23 ψήφους έναντι 22 η Bουλή των Aντιπροσώπων στις ΗΠΑ αναγνώρισε τις σφαγές των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους ως γενοκτονία. Κόντρα στα εκατομμύρια που ξόδεψε η Τουρκία για να εμποδίσει την αναγνώριση από την Βουλή των Αντιπροσώπων δεν τα κατάφερε. Και η απόφαση, της έστειλε το δυνατό μήνυμα ότι η Τουρκία ούτε ψήφο έχει ούτε βέτο στο αμερικανικό Κογκρέσσο. Στην συζήτηση παρευρέθηκε και ο Τούρκος πρέσβης.

Παρακολούθησα δορυφορικά ζωντανά την συζήτηση και μου έκανε εντύπωση η εναρκτήρια ομιλία του Προέδρου του σώματος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Χάουαρντ Μπέρμαν. Ήταν μια ομιλία καταπέλτης εναντίον της Τουρκίας καταγράφοντας μαρτυρίες για την Γενοκτονία από αμερικανικά, βρετανικά, γερμανικά, ιταλικά, σουηδικά, και έγγραφα άλλων χωρών που επιβεβαιώνουν την βαρβαρότητα των Τούρκων για την εκ προμελέτης σφαγή και εθνικό ξεκαθάρισμα των Αρμενίων. Εκθέσεις και θέσεις ακαδημαικών, ερευνητών και από το Ισραήλ που καταδικάζουν την Τουρκία για τα εγκλήματά της. Ο κ. Μπέρμαν είπε πως οι Ηνωμένες Πολιτείες «ως ηγέτιδα χώρα στην υπεράσπιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων», έχει την ηθική υποχρέωση να περάσει το ψήφισμα. Ίσως να υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις, όμως πιστεύω είπε, η Τουρκία εκτιμά τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ όσο εκτιμούμε και εμείς τις σχέσεις μας μαζί της. Ο δε κ. Άκερμαν που υποστήριξε την αναγνώριση, υπέδειξε τους τρείς επιζώντες της γενοκτονίας που παρευρέθηκαν, ηλικίας, 97, 98 και 105 και είπε «Είναι εδώ για δικαιοσύνη. Για πόσο ακόμα θα περιμένουν;».

Άλλος που μίλησε υπέρ της αναγνώρισης είπε, αυτά που λέμε και εμείς για χρόνια. Ενόσω τέτοια εγκλήματα παραμένουν ατιμώρητα κάποιοι θα συνεχίζουν να τα επαναλαμβάνουν.  Είναι καιρός η Τουρκία να καταλάβει ότι δεν μπορεί να σταματήσει την αναγνώριση της γενοκτονίας. Την έχουν αναγνωρίσει 11 άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, η Ευρωπαική Ένωση, όλη η Ευρώπη, συνολικά άλλες 25 χώρες, δεν μπορούν οι ΗΠΑ να παραμείνουν απαθείς. Η Τουρκία οφείλει να συνθηκολογήσει με το παρελθόν της…

Δεν μπορεί να προεξοφληθεί η έκβαση του ψηφίσματος, κατά πόσο δηλαδή θα φθάσει στην ολομέλεια της Βουλής, αλλά ο πρόεδρος της Επιτροπής είχε δηλώσει ότι θα το φέρει ενώπιον της αν θα υπάρξουν αρκετοί ψήφοι για να περάσει. Όμως είναι ενδεικτικό ότι και παρόλες τις τουρκικές πιέσεις ως αποτέλεσμα των οποίων η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον ζήτησε από τον Πρόεδρο της επιτροπής να ακυρώσει την συζήτηση επικαλούμενη τους τουρκικούς ισχυρισμούς ότι θα χαλάσει το κλίμα ομαλοποίησης σχέσεων Αρμενίας-Τουρκίας, ο Πρόεδρος απέρριψε τους ισχυρισμούς.  Απάντησε κατά την συζήτηση ότι τα πρωτόκολλα που υπέγραψε ο Ερντογάν δεν έχει καμία διάθεση να τα εφαρμόσει. Άρα δεν αξίζουν το χαρτί στα οποία γράφτηκαν.

Να πούμε ότι παρόμοια ψηφίσματα εγκρίθηκαν από τη Βουλή και το 1975 και το 1984 αλλά δεν πέρασαν στην Ολομέλεια. Το 2000 δε ψήφισμα για την γενοκτονία βρισκόταν καθ΄όδόν προς το Βουλή όταν η ψηφοφορία αιφνίδια διακόπηκε με επέμβαση του τότε Προέδρου Κλίντον, όπως έγραψαν οι Λος Άντζελες Τάιμς. Αλλά και το 2007 όταν επενέβη ο πατέρας Μπους.

Ο φιλότουρκος Μάικ Μακμάν - και κάποιοι  δικοί μας…
Αξίζει  επίσης να αναφέρουμε ότι όλοι οι Δημοκρατικοί στην περιφέρεια της Νέας Υόρκης ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης εκτός του Michael McMahon, ο οποίος φανερά υποστηρίζει το τουρκικό λόμπυ και τις θέσεις της Άγκυρας. Αλλά  επικαλείται ότι είναι και …φίλος τόσο των Ελληνοκυπρίων όσο και των Τουρκοκυπρίων  για λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας! Υποστηρίζεται περιέργως και από κάποιους Ελληνοκύπριους οι οποίοι τις τελευταίες μέρες δυστυχώς αντί να τον πιέσουν και να τον στριμώξουν να υποστηρίξει την αναγνώριση της Γενοκτονίας, ενώνοντας τη φωνή τους με όλους τους Αρμένιους και Έλληνες για το σκοπό αυτό, κάποιοι επώνυμοι λοιπόν, (διατηρώ λεπτομερώς τις δηλώσεις τους μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας) καλούσαν τους δικούς μας που δούλευαν για την αναγνώριση, να αφήσουν ήσυχο τον Μακμάν γιατί είναι φίλος μας και ότι άλλο το κυπριακό και άλλο το αρμενικό ή το κουρδικό, άρα δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν αυτά ή το γεγονός ότι αυτός ασπάστηκε το τουρκικό λόμπυ.

Μας φτάνει που  είναι “φίλος της Κύπρου” (διζωνικός φίλος, όντως)! Μάλιστα ένας επώνυμος έφθασε στο προκλητικό σημείο να τους κατηγόρησε κιόλας πως «κάνουν ζημιά στο Κυπριακό»! Πως; Επειδή εκθέτουν την τουρκική σχέση του Μακμάν και τον πίεζαν να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης, και επειδή είναι οι Ελληνοκύπριοι αυτοί απορρίπτουν την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία που υποστηρίζει και ο «φίλος» Μακμάν του τουρκικού λόμπυ! Αφήστε τον Μακμάν ήσυχο έλεγαν… (σσ. Ελληνοκύπριοι της ΠΣΕΚΑ δεξιώθηκαν σε «μπάρπεκιου» πρόσφατα τον Μακμάν, υπάρχουν οι φωτογραφίες, αλλά δεν θεώρησαν πρέπον να τον στριμώξουν να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης). Το πόση πραγματική «ζημιά» ΠΑΡΟΛΙΓΟΝ να προκαλούσε άμεσα στο Κυπριακό, λαμβάνοντας υπόψη ότι η προσυπογραφή της γενοκτονίας πέρασε με μία ψήφο, η φιλο- Μακμανική τους αφοσίωση, έχει καταγραφεί αρνητικότατα γι΄αυτούς και το ρόλο τους (ένας από αυτούς έχει σχέση και με κυπριακό ΜΜΕ).

Και όλα αυτά τη στιγμή που η περιφερειακή επιτροπή της μεγαλύτερης ελληνοαμερικανικής οργάνωσης ΑΧΕΠΑ, με επιστολή της προς τον Μάικ Μακμάν, τον κάλεσε να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης. Τέτοια έκκληση όμως δεν έγινε από τις ελληνοκυπριακές οργανώσεις.

Κλείνω με την  αινιγματική δήλωση του κ. Basil Mossaides, διευθυντή της ΑΧΕΠΑ ο οποίος (βλέπε πιο κάτω) είπε μεταξύ άλλων:

«…Οι ηγέτες της Ελληνοαμερικανικής οργάνωσης πιστεύουν πως η Ιστορία δεν αλλάζει ούτε με την πάροδο του χρόνου ούτε από λομπίστες με μεγάλες τσέπες.» ['Voice of America' 05/03/2010]

Καταλήγοντας ο κ. Μοσαϊδης τόνισε πως «η ΑΧΕΠΑ σαν οργάνωση που στάθηκε πάντοτε υπέρ της αλήθειας και υπέρ του δικαιώματος των ανθρώπων να ζουν χωρίς φόβο, εκφράζει ευγνωμοσύνη στα μέλη του Κογκρέσου που με την ψήφο τους έκαναν ότι ήταν σωστό να γίνει».

Εν τω μεταξύ η Τουρκία κάλεσε τον πρέσβη της  στην Άγκυρα για διαβούλευση…

* Η Φανούλα Αργυρού είναι ερευνήτρια - δημοσιογράφος, πρόσφυγας από την κατεχόμενη Λευκωσία και ζει στο Λονδίνο. Είναι συγγραφέας, μεταξύ άλλων, των βιβλίων “Από την Ένωση στην Κατοχή” και “Top Secret: Η βρετανική κηδεμόνευση του Κυπριακού” (εκδόσεις Γερμανός, 2004).

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Αγγελιαφόρος Θεσσαλονίκης & Βορείου Ελλάδας’
«Οργή Τούρκων, σιωπή Ομπάμα»
06 Μαρτίου 2010
Δημήτρης Ουζουνίδης

Η ζυγαριά στο Λευκό Οίκο φαίνεται ότι γέρνει υπέρ των συμφερόντων από τη σημαντική συνεργασία των ΗΠΑ με την Τουρκία και κατά της ιστορικής αλήθειας σχετικά με την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

Τα χαμόγελα των υπερήλικων γυναικών από την Αρμενία που επέζησαν από τη Γενοκτονία και των συγγενών τους που παρακολουθούσαν την ψηφοφορία στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ έπειτα από την οριακή έγκριση με 23 ψήφους υπέρ και 22 κατά του σχεδίου ψηφίσματος που προβλέπει την αναγνώριση της Γενοκτονίας δεν κράτησαν για πολύ, καθώς διαπιστώνουν ότι δεν έχουν σύμμαχο στο πλευρό τους, όπως συνέβαινε πριν από μερικά χρόνια, τον πρόεδρο της χώρας, Μπαράκ Ομπάμα. Αντί να στηρίξει το σχέδιο, όπως είχε πράξει όταν ήταν ακόμη γερουσιαστής στο Ιλινόις, ο Ομπάμα τηρεί σιγή γύρω από το θέμα έπειτα από τις απειλές των Τούρκων με αρνητικές επιπτώσεις στις διμερείς σχέσεις και τις πιέσεις που ασκήθηκαν από τις αμερικανικές εταιρίες κατασκευής όπλων, οι οποίες φοβούνται ότι η Τουρκία θα πάψει να είναι ένας από τους καλύτερους πελάτες τους.

Προς το παρόν και μετά την ανάκληση του πρέσβη της στην Ουάσινγκτον, η τουρκική κυβέρνηση τηρεί στάση αναμονής και περιμένει από τον Ομπάμα να μην επιτρέψει να πραγματοποιηθεί ψηφοφορία στη Βουλή των Αντιπροσώπων γύρω από το ζήτημα. Αλλωστε, οι Τούρκοι κυβερνώντες είχαν πράξει το ίδιο το 2007, όταν ο τότε πρόεδρος, Τζορτζ Μπους, έστειλε το σχέδιο στο καλάθι των αχρήστων υπό το βάρος των πιέσεων από την Αγκυρα.

Προτεραιότητα στη συμμαχία

Ούτε αυτήν τη φορά οι ΗΠΑ φαίνονται διατεθειμένες να προκαλέσουν τυχόν προβλήματα στη συνεργασία τους με την Τουρκία γύρω από την αντιμετώπιση των κρίσεων στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Επιπλέον, το διμερές εμπόριο παρουσιάζει σημαντική αύξηση τα τελευταία χρόνια, καθιστώντας σοβαρό πρόβλημα ένα ενδεχόμενο μποϊκοτάζ των αμερικανικών προϊόντων από τους Τούρκους καταναλωτές αν τυχόν οι ΗΠΑ αναγνωρίσουν τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Η μεγάλη σημασία που η συνεργασία ανάμεσα στις δύο χώρες έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διαφαίνεται άλλωστε και από το γεγονός ότι φέτος το νομοσχέδιο εγκρίθηκε από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων με οριακή διαφορά, ενώ μόλις πέντε χρόνια νωρίτερα το σχέδιο εγκρίθηκε με 40 ψήφους υπέρ και μόλις επτά κατά.

Για την ώρα, τη ζημιά μάλλον θα την πληρώσουν οι Αρμένιοι. Είναι πολύ πιθανό οι Τούρκοι να καθυστερήσουν κι άλλο να εφαρμόσουν το πρωτόκολλο που είχαν υπογράψει με τους Αρμενίους πέρσι γύρω από την αποκατάσταση των διπλωματικών τους σχέσεων και το άνοιγμα των συνόρων των χωρών τους. Αλλωστε, στο πλευρό των Τούρκων στάθηκαν οι Αζέροι, οι οποίοι προειδοποίησαν ότι η αναγνώριση της Γενοκτονίας θα υπονομεύσει τις προσπάθειες που καταβάλλονται για την επίλυση της κρίσης με την Αρμενία γύρω από το Ναγκόρνο Καραμπάχ που επισήμως ανήκει στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά βρίσκεται υπό αρμενικό έλεγχο.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Ριζοσπάστης’
«Τουρκία-ΗΠΑ: Διπλωματική διαμάχη για τη γενοκτονία των Αρμενίων»
06 Μάρτη 2010

Μύδρους εναντίον των ΗΠΑ εξαπέλυσε η Τουρκία αμέσως μετά την υιοθέτηση πρότασης ψηφίσματος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, στην οποία αναγνωρίζεται ως γενοκτονία η σφαγή των Αρμενίων στην Τουρκία από τους Οθωμανούς το 1915, με 23 ψήφους υπέρ και 22 κατά. Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα, ως γερουσιαστής, είχε χαρακτηρίσει και αυτός τη σφαγή ως γενοκτονία, ωστόσο στην τελευταία ψηφοφορία επέλεξε να διατηρήσει χαμηλούς τόνους, χωρίς να πάρει θέση. Αντίθετα η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον φέρεται να προειδοποίησε τους Δημοκρατικούς που συμμετέχουν στην Επιτροπή, ότι ενδεχόμενη έγκριση της πρότασης θα επιφέρει ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας.

Αμέσως μετά τη γνωστοποίηση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας, η τουρκική κυβέρνηση ανακάλεσε στην Αγκυρα τον πρεσβευτή της στις ΗΠΑ, Ναμίκ Ταν, «για διαβουλεύσεις», ενώ σε ανακοίνωσή της καταδικάζει την αποδοχή του ψηφίσματος, σημειώνοντας ότι «κατηγορεί την Τουρκία για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει. Οσοι στήριξαν το σχέδιο αυτό, παρέβλεψαν τις ιστορικές πραγματικότητες και τη διχογνωμία που υπάρχει επί του θέματος μεταξύ των ειδικών ιστορικών και υιοθέτησαν, με πολιτικά κριτήρια, μία λανθασμένη και άδικη στάση».

Η τουρκική κυβέρνηση στο πλαίσιο και του ρόλου που επιθυμεί να διαδραματίσει στην περιοχή της Ασίας ως «παίκτης - κλειδί» στο πλευρό των ιμπεριαλιστών υπογραμμίζει ότι η Αγκυρα από την πλευρά της είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι τυχόν έγκριση του εν λόγω ψηφίσματος θα οδηγούσε σε ανεπιθύμητα αποτελέσματα, απειλώντας για ανακοπή των προσπαθειών για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και της Αρμενίας και καταλήγει ότι «η απόφαση αυτή που θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τις προσπάθειες που καταβάλουμε με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο μας ευρείας κοινής ατζέντας, υποδεικνύει δυστυχώς και την έλλειψη στρατηγικού οράματος».

Χαρακτηριστικές ήταν και οι δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ, Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος και «υπενθύμισε» ότι η Τουρκία έχει συμβάλλει στα ιμπεριαλιστικά σχέδια του Μπ. Ομπάμα στην περιοχή της Ασίας και αυτό «δε θα έπρεπε να θυσιαστεί για μικροπολιτικά παιχνίδια εσωτερικής κατανάλωσης», προσθέτοντας με νόημα ότι «αυτή η κίνηση δε θα φέρει ειρήνη στον Καύκασο». Τα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα στην προβολή του ιμπεριαλιστικού ρόλου της Τουρκίας, σημειώνοντας ότι «από τη μία πλευρά είναι το Κογκρέσο με την επιρροή των λόμπι των διαφόρων εθνοτήτων και από την άλλη είναι τα μεγάλα συμφέροντα των ΗΠΑ σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Ιράν και Καύκασο», με τον αναλυτή της «Χουριέτ» να τονίζει ότι είναι στο χέρι των ΗΠΑ να αποφασίσουν «τι έχει μεγαλύτερη σημασία»…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Independent’
«Someone remembers this atrocity at last – to Obama’s dismay»
06 Μαρτίου 2010
Robert Fisk

Once more we have to forget the Armenian Holocaust - the first of the 20th century - in order to appease the Turks. Bill Clinton did it.

George W Bush spinelessly caved in to the Turkish generals. And now our favourite Nobel prize winner - another brave president who promised to acknowledge the Armenian genocide if he was elected and then declined to do so - went whinging and whining to the House Foreign Affairs Committee in Washington and pleaded with them not to tell the truth about the savage rape and murder of 1.5 million Armenian civilians by the Turks in 1915. Good for the committee that it did not give in. But it will do no good.

Sure, the Turkish ambassador has been recalled from Washington in a huff. But equally certain is that there will be no vote on the genocide by the full House of Representatives. And if there is, there’ll never be a vote in the Senate. Obama will help see to that. The man who wanted change doesn’t want change on the little matter of a genocide that led directly to the Nazi murder of 6 million Jews.

The events in Washington prove a few things. The Armenian American community have a more powerful and wealthier lobby than ever before. More seriously - for the Turks - is that this year Turkey did not have the Israeli lobby behind it. In the past, Israel, which disgracefully claims that the Armenian Holocaust was not a genocide, has supported its close ally Turkey. But this year, Israel and Turkey have fallen out and the Israelis are still miffed at Turkey’s condemnation of the bloodbath in Gaza.

The Turks sent their generals to bully Bush last time round. This time, the Turkish Foreign Minister warned that “Turkish-US ties are going through a very important phase in which they need strategic co-operation at the highest level in their history.” The message is simple. Acknowledge the genocide, and the US will lose its airbases in Turkey and the Turkish roads its military convoys use into Iraq.

The fact, unfortunately, is that these roads are the very highways down which the Armenians were sent on their death marches in 1915. That’s not mentioned, of course. Our faithful Turkish ally might even pack up its support for the US in Afghanistan, where they are helping fight “Obama’s war”. But Robert Gates is still in Washington to remind congressmen what he said last year; that America needed “those roads and so on”. Well, let’s just hope the American troops don’t halt their convoys and dig in the fields around those roads in the coming years. The skeletons are still there in their tens of thousands.

One wonders what would happen if Germany suddenly decided that the Nazi Holocaust was not a genocide. Would Chancellor Merkel get away with it? Would Obama lobby that Germany should be allowed to get away with such an obscenity? Perhaps it’s worth remembering that in 1939, Hitler asked his generals - before setting off into Poland to murder the millions of Jews in eastern Europe - a simple question: “Who now remembers the Armenians?” Well, Hitler got the answer he would have wanted from Obama this week.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Voice of America’
«Αντιδράσεις στην αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από Επιτροπή Αμερικανικής Βουλής»
05 Μαρτίου 2010
Γιώργος Μπίστης

Η Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων ενέκρινε το μη δεσμευτικό  Ψήφισμα 252 το οποίο αναγνωρίζει την Γενοκτονία των Αρμενίων, ύστερα από παρατεταμένη συζήτηση που παρακολούθησαν Τούρκοι και Αρμένιοι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι καθώς επίσης και τρία άτομα που κατάφεραν να γλυτώσουν από την, όπως την χαρακτήρισαν, σφαγή των Αρμενίων στην περίοδο 1915-1923. Η διαφορά με την οποία εγκρίθηκε το μέτρο ήταν μία μόνον ψήφος.  Από τα 45 μέλη της επιτροπής, τα 23 υποστήριξαν το ψήφισμα ενώ τα υπόλοιπα 22 τάχθηκαν εναντίον του.

Η απόφαση της βουλευτικής επιτροπής πάρθηκε παρά τις αντιρρήσεις που είχε νωρίτερα εκφράσει ο Λευκός Οίκος και τις προειδοποιήσεις που έκαναν Τούρκοι αξιωματούχοι ότι οι σχέσεις της χώρας τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα πληγούν στην περίπτωση που η επιτροπή ενέκρινε το ψήφισμα.  Η Τουρκία καταδίκασε αμέσως την απόφαση υποστηρίζοντας ότι το μέτρο της επιρρίπτει ευθύνες για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε και ανακάλεσε τον πρεσβευτή της στην Ουάσιγκτον Ναμίκ Ταν για διαβουλεύσεις. Σχετική κυβερνητική ανακοίνωση που εκδόθηκε στην Άγκυρα εκφράζει επίσης ανησυχία ότι το μέτρο θα μπορούσε να βλάψει και τις προσπάθειες για εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Αρμενίας.

Gus Bilirakis

Ένας από τους κηδεμόνες του Ψηφίσματος 252 είναι ο Ελληνοαμερικανός βουλευτής Gus Bilirakis, Ρεπουμπλικανός από την Πολιτεία Φλόριντα, ο οποίος μιλώντας στα πλαίσια των σχετικών ακροάσεων υποστήριξε ότι επιβάλλεται να αναγνωριστεί ως γενοκτονία η σφαγή ενάμιση εκατομμυρίου αθώων Αρμενίων, περιλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, που έπεσαν στα χέρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά την έκφρασή του, η γενοκτονία των Αρμενίων είναι ένα ιστορικό γεγονός το οποίο τεκμηριώνεται από αδιάσειστα στοιχεία. Ο ομογενής βουλευτής τόνισε ότι «γενοκτονίες οπουδήποτε και οποτεδήποτε εκδηλώνονται, είτε έγιναν από Οθωμανούς στις αρχές του 20^ου αιώνα, είτε έγιναν από το Τρίτο Ράιχ στα μέσα του 20ου αιώνα, είτε έγιναν πιο πρόσφατα στο Νταρφούρ, δεν πρέπει να αγνοούνται αλλά επιβάλλεται να επισημαίνονται και να καταδικάζονται γιατί αποτελούν βαρύ πλήγμα κατά της ανθρωπότητας».

Στην συνέχεια επεξήγησε ότι είναι σημαντικό οι Ηνωμένες Πολιτείες να καταδικάζουν παλιές και σύγχρονες γενοκτονίες διότι διαφορετικά θα δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο το οποίο θα μπορούσε να ενθαρρύνει την επανάληψη τέτοιων απεχθών πράξεων στο μέλλον.  Ο Gus Bilirakis είπε ακόμα ότι η απόφαση του να υποστηρίξει το Ψήφισμα 252 δεν ήταν δύσκολη διότι «δεν πρέπει να αγνοηθεί η γενοκτονία των Αρμενίων από την Ιστορία λόγω φόβων ότι η αποκάλυψη της αλήθειας θα προσβάλει την σύμμαχό μας Τουρκία».

Κάτι παρόμοιο αναφέρεται και στο εννέα σελίδων ψήφισμα σε μια παράγραφο ότου τονίζεται πως «αδυναμία των εθνικών και διεθνών αρχών να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους για την Γενοκτονία των Αρμενίων είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους έχουν έκτοτε γίνει και άλλες γενοκτονίες».

John Sarbanes

Ένας άλλος Ελληνικής καταγωγής βουλευτής, ο Δημοκρατικός John Sarbanes, από την Πολιτεία Μαίρυλαντ, εξήρε το σθένος που επέδειξαν τα μέλη της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Βουλής τα οποία, κατά την έκφρασή του, «έριξαν την ψήφο τους υπέρ της ιστορικής ακρίβειας και της ηθικής ακεραιότητας». Σε δήλωσή του στην Ελληνική Υπηρεσία της «Φωνή της Αμερικής» ο ομογενής βουλευτής εκτίμησε ότι η έγκριση του ψηφίσματος αυτού «μπορεί να βοηθήσει την Τουρκία και τον λαό της στις προσπάθειες που καταβάλουν για να καταστούν ανοιχτή και ελεύθερη κοινωνία».  Ο βουλευτής Sarbanes εξέφρασε τέλος την πεποίθηση ότι η εξέλιξη θα συμβάλλει στην προώθηση μιας ειλικρινούς και ανοικτής συμμαχικής σχέσης ανάμεσα στους λαούς των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας.

Το Ψήφισμα 252 υποβάλλεται τώρα προς έγκριση στην ολομέλεια της Βουλής.  Νωρίτερα ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Μάϊκ Χάμερ είχε δηλώσει πως η Υπουργός Εξωτερικών Χίλαρυ Κλίντον επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Πρόεδρο της Βουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων Χάουαρντ Μπέρμαν και του ανέφερε ότι οποιαδήποτε περαιτέρω ενέργεια από μέρους της Βουλής θα έβλαπτε την πρόοδο που έχει επιτευχθεί για την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Αρμενίας. Επίσης ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα επικοινώνησε τηλεφωνικά την Τετάρτη με τον Τούρκο ομόλογό του, Αμπντουλάχ Γκιούλ, και εξέφρασε την ικανοποίηση της Ουάσιγκτον για τις Τουρκικές προσπάθειες που στοχεύουν στην εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Αρμενίας.

Ν. Karacostas

Η πρώτη αντίδραση της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας στην εξέλιξη προήλθε από τον Basil Mossaides, διευθυντή της ΑΧΕΠΑ, της μεγαλύτερης οργάνωσης ελληνικής κληρονομιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, ο οποίος μίλησε στην Ελληνική Υπηρεσία της Φωνής της Αμερικής εκ μέρους του Προέδρου της οργάνωσης Nick Karacostas, που τις ώρες αυτές ταξιδεύει αεροπορικώς προς την Δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ΑΧΕΠΑ συνεχάρη την Αρμενική κοινότητα στην Αμερική για την επιμονή της να διατηρήσει στην μνήμη όλων «τη φοβερή γενοκτονία που έγινε στις τελευταίες ημέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Οι ηγέτες της Ελληνοαμερικανικής οργάνωσης πιστεύουν πως η Ιστορία δεν αλλάζει ούτε με την πάροδο του χρόνου ούτε από λομπίστες με μεγάλες τσέπες. Καταλήγοντας ο κ. Μοσαϊδης τόνισε πως «η ΑΧΕΠΑ σαν οργάνωση που στάθηκε πάντοτε υπέρ της αλήθειας και υπέρ του δικαιώματος των ανθρώπων να ζουν χωρίς φόβο, εκφράζει ευγνωμοσύνη στα μέλη του Κογκρέσου που με την ψήφο τους έκαναν ότι ήταν σωστό να γίνει».

Η ψηφοφορία έγινε σε αίθουσα του Αμερικανικού Κογκρέσου παρουσία τουλάχιστον έξι μελών της Τουρκικής εθνοσυνέλευσης τα οποία τιμής ένεκεν κάθονταν στην πρώτη σειρά. Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτοι και υπήρξαν πολλοί που παρακολούθησαν την όλη διαδικασία όρθιοι.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Ελευθεροτυπία’
«Ερντογάν: «Παρωδία» το ψήφισμα στις ΗΠΑ για τη γενοκτονία των Αρμενίων»
06 Μαρτίου 2010

Για μια «παρωδία» έκανε λόγο ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, σχολιάζοντας την απόφαση του αμερικανικού κογκρέσου να δεχτεί τον όρο γενοκτονία για τη σφαγή και εκδίωξη εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων από τους Οθωμανούς. Η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ έσπευσε, πάντως να καθησυχάσει την Άγκυρα, ότι η κυβέρνησή της θα μπλοκάρει κάθε προσπάθεια αναγνώρισης της γενοκτονίας.

Μιλώντας ενώπιον επιχειρηματιών και του τηλεοπτικού φακού, ο Τούρκος πολιτικός υποστήριξε ότι η απόφαση είναι απόρροια “εσφαλμένων πολιτικών”. Υπογράμμισε ότι “η Τουρκία δεν πρόκειται να ενοχληθεί από μία τέτοια κωμωδία, μία τέτοια παρωδία, ένα τέτοιο τετελεσμένο γεγονός”.

Πρόσθεσε, όμως ότι θα πληγούν οι διμερείς σχέσει των δύο χωρών. “Δεν θα είμαστε εμείς εκείνοι που θα χάσουμε”, πρόσθεσε.

Εν τω μεταξύ, ο Τούρκος πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον επέστρεψε στην Άγκυρα, προκειμένου να εξετάσει σε συνεργασία με την κυβέρνηση τις επόμενες κινήσεις του. Πρόκειται να συναντηθεί με τον πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιουλ, τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Υπουργό Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Cyprus Action Network of America’
«Ο γερουσιαστής Michael McMahon, είναι το  επόμενο ανερχόμενο αστέρι στην τουρκική τοπική οργάνωση/lobby»
27 Φεβρουαρίου 2010
Αλέξανδρος Αλιφέρης

Ο γερουσιαστής Michael McMahon, (D-NY-13) έχει γίνει μπει  στο μισθολόγιο του τουρκικού  Συνασπισμού της Αμερικής.

Ο McMahon αντιπροσωπεύει την 13η εκλογική περιφέρεια του Κογκρέσου στη Νέα Υόρκη, περιφέρεια που περιλαμβάνει περιλαμβάνει το Staten Island, το Bay Ridge, το Bensonhurst, το Dyker Heights και γειτονιές στο Μπρούκλιν. Από το 1981 έως το 2008, ήταν μια περιοχή Ρεπουμπλικανοκρατούμενη. Ο πρώην Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Vito Fossella κένωσε την έδρα το 2008, λόγω ενός σκανδάλου που διέπραξε στην Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνια. Ο McMahon ανέβηκε στο κύμα  Ομπάμα το 2008με άλλους Δημοκράτες. Ωστόσο, το Staten Island  της 13ης συνοικίας πήγε με τον McCain. Το 2010, η έδρα του στοχεύεται από
Ρεπουμπλικάνους.

Το 2009, ο γερουσιαστής Michael McMahon έγινε μέλος της Υποεπιτροπής για την Ευρώπη στο Σώμα της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων. Στις 10 Μαΐου 2009, ο γερουσιαστής McMahon εντάχθηκε στην τουρκική τοπική κομματική οργάνωση.  Εντάχθηκε στην Ελληνική τοπική κομματική οργάνωση υποσχόμενος υποστήριξη για την Κύπρο και το Πατριαρχείο. Στην απογοήτευση των Αρμενίων-Αμερικανών και των Ελλήνων Αμερικανών, πήρε την τουρκική πλευρά αρνούμενος τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Πήρε το μέρος των  Αζεροτουρκικής πλευράς καταδικάζοντας την ελευθερία του
Αρμενικού Ναγκόρνο-Καραμπάχ από το Αζερμπαϊτζάν-τουρκικές διώξεις. Πόσο αξιόπιστος είναι αυτός ο άνθρωπος για τους ΕλληνοΑμερικανούς, όταν υποστηρίζει την άρνηση της τουρκικής πλευράς της Γενοκτονίας των Αρμενίων, πράγμα που σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα αρνείται την γενοκτονία των Ελλήνων και των Ασσυρίων της Μικράς Ασίας, το 1915-1923.

Ο γερουσιαστής McMahon δεν δεσμεύτηκε να ψηφίσει «ναι» για τη Γενοκτονία των Αρμενίων το ψήφισμα στη επερχόμενη στις 4 Μαρτίου του 2010 ψηφοφορία στην Ολομέλεια της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων. Τον Οκτώβριο του 2007, το ψήφισμα πέρασε στο Σώμα της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων με ισχνή πλειοψηφία. Ωστόσο, οι τουρκικές απειλές για εισβολή στο Ιράκ φόβισαν την κυβέρνηση Μπους ώστε να κινήσει όλα τα νήματα για να σταματήσει μια γενική ψηφοφορία για το αρμενικό ψήφισμα, το οποίο υποστηρίζεται από την πλειοψηφία της αμερικανικής
Βουλής. Μετά από αυτό, η Τουρκία εισέβαλε στο Ιράκ με την ανησυχία προς απογοήτευση των ΗΠΑ, και της αδύναμης ιρακινής κυβέρνησης.

Στις 10 Φεβρουαρίου 2010, ο Τουρκικός Συνασπισμός της Αμερικής τίμησε το γερουσιαστή Michael McMahon, σε ειδική εκδήλωση δείπνο.

Δείπνο της Turkish Coalition of America προς τιμήν του Michael McMahon Βίντεο (10 Φεβρουαρίου, 2010):

Ο Lincoln McCurdy, Πρόεδρος του Τουρκικού Συνασπισμού της Αμερικής, είπε: “Είναι η αρχή του  Τουρκικού ακτιβισμού. Οι  ΤουρκοΑμερικανοί πρέπει να μιλήσουν περισσότερο. Έχουμε πάνω από 100 μέλη στην  τουρκική τοπική οργάνωση. Ο Michael McMahon αρχίζει το επόμενο κεφάλαιο του ΤουρκοΑμερικανικανικού Ακτιβισμού… Είναι πολύ δραστήριος στην τουρκική τοπική οργάνωση. Παίζει κάποιο ρόλο στις κοινότητες. Χρειαζόμαστε γερουσιαστές να φέρουν σε επαφή τους ΕλληνοΑμερικανούς,  ΑρμενοΑμερικανούς, και ΤουρκοΑμερικανούς. Άρχισε να ακούγεται υπό τον
Wexler. ”

Ο γερουσιαστής Michael McMahon δήλωσε: «Έχουμε ΕλληνοΑμερικανούς που ζουν μαζί με ΤουρκοΑμερικανούς. Μπορούμε να οικοδομήσουμε αυτές τις γέφυρες  μαζί. ” Είπε,” Είναι ένα προνόμιο να είσαι στην  τουρκική τοπική οργάνωση “

Επισήμανε  τον νομοθετικό Επίκουρο, των εξωτερικών υποθέσεων του ο οποίος είναι ο τούρκος, Naz Turkoglu, παρουσίαζοντας τον προς την τουρκική αμερικανική κοινότητα της Νέας Υόρκης. Στο δείπνο παρέστη ο πρέσβης της Τουρκίας στις ΗΠΑ ως ερανοδότης  για την εκλογή του McMahon το 2010.

Το παραπάνω βίντεο και οι  δηλώσεις καθιστούν σαφές ότι το τουρκικό λόμπι χρησιμοποιεί τον Michael McMahon, μετά την παραίτηση του Robert Wexler από το Κογκρέσο στις 10 Ιανουαρίου 2010, για να είναι ο επόμενος ισχυρός υποστηρικτής της Τουρκίας στην Υποεπιτροπή του Σώματος  Εξωτερικών Υποθέσεων  για την Ευρώπη. Ο Wexler κατείχε από κοινού έδρα της τουρκικής  τοπικής οργάνωσης και έδρα της Υποεπιτροπής για την Ευρώπη. Ο McMahon όπως ο Wexler κατείχε εκλογικές περιφέρειες του Κογκρέσου όπου μεγάλες ελληνοΑμερικανικές κοινότητες κατοικούσαν. Παρά το γεγονός, κρατούν την ισχυρή υποστήριξή τους για το Δημοκρατικό Michael McMahon που είναι ο μόνος ένθερμος υποστηρικτής της Τουρκίας στην Υποεπιτροπή για την Ευρώπη μαζί με τον Δημοκρατικό David Scott (που καταψήφισε το ψήφισμα Γενοκτονία των Αρμενίων).

Οι Ελληνο Αμερικανοί αριθμούν περίπου 20.000 στην περιφέρεια του McMahon. Αυτοί  οι εκλογείς μπορούν να λειτουργήσουν ως αναποφάσιστοι ψηφοφόροι αν είναι συμπαγώς ενωμένοι. Το 2010 θα είναι μια κακή χρονιά για τους Δημοκρατικούς, όπως ο McMahon που κινδυνεύουν σοβαρά την πιθανότητα να χάσουν την επανεκλογή τους. Εκατοντάδες ελληνοΑμερικανοί  καλώντας τον McMahon για τη Γενοκτονία των Αρμενίων θα τον κάνουν να φοβηθεί πολύ. Μπορεί να ψηφίσει ΝΑΙ, ακόμη και για τη Γενοκτονία των Αρμενίων λόγω αυτών των κλήσεων. Για το λόγο αυτό είναι πολύ σημαντικό οι ΕλληνοΑμερικανοί να υποστηρίξουν το ψήφισμα για την Γενοκτονία των Αρμενίων. Χιλιάδες ΕλληνοΑμερικανοί  σε όλες τις 50 πολιτείες μπορούν να καλέσουν ενεργά το γερουσιαστή τους για τη συμμετοχή και την υποστήριξη του ψηφίσματος της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Η άνοδος του αστεριού του  Michael McMahon, μέσα στο τουρκικό λόμπι θα έπρεπε να ηχεί συναγερμό  στους σημαντικούς ΕλληνοΑμερικανούς υποστηρικτές του McMahon. Εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι μια επείγουσα έκκληση για τους ΕλληνοΑμερικανούς σε όλη τη Νέα Υόρκη και τις ΗΠΑ να καλέσουν στο γραφείο του McMahon στην Ουάσιγκτον DC , στο 202-225-3371 για να ψηφίσει  ΝΑΙ στο ψήφισμα γοα τη Γενοκτονία των Αρμενίων στις 4 Μαρτίου, 2010.

κρίση

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Ποια κρίση; Λύσεις Υπάρχουν!»
06 Μαρτίου 2010
Εξωτερικού Συνεργάτη της Συντακτικής Ομάδας

Είχα την ατυχία στη ζωή μου να σπουδάσω οικονομικά και λέω ατυχία γιατί λόγω γνώσεων και εμπειρίας μπορώ να δω την ανικανότητα έως και προδοσία των Ελληνικών κυβερνήσεων στη διαχείρηση του δημόσιου χρήματος.

Πώς φτάσαμε κύριοι να χρωστάμε 300 δις; Γιατί όλος αυτός ο όγκος του χρήματος δεν δημιούργησε ούτε μια παραγωγική μονάδα στη χώρα μας; Γιατί ξεπουλήσατε την Αττική οδό, το μετρό, τα διόδια, το αεροδρόμιο, τον ΟΤΕ και ότι άλλο κερδοφόρο είχε η πατρίδα μας; Γιατί έρχεστε τώρα οι ίδιοι που κάνατε όλα αυτά να παραστήσετε τους σωτήρες με σχέδιο να μας εξοντώσετε οικονομικά και να μας παραδώσετε βορά στις ληστρικές απαιτήσεις των εταίρων μας;

Παίρνετε επαχθή μέτρα για τον Ελληνικό λαό. Πέστε μας με ποιο χρονοδιάγραμμα με αυτά τα μέτρα θα βγούμε από την κρίση; Σε πέντε, σε δέκα, σε είκοσι χρόνια, γιατί δε το λέτε;

Παίρνετε μέτρα όχι για να εξυγιάνετε αλλά για να συνεχίσουν οι φίλοι σας να σας δανείζουν και να μην χάσετε τις καρέκλες τις εξουσίας.

Λύσεις πραγματικής εξυγίανσης σας είναι άγνωστες.  Επιγραμματικά ορισμένα κεντρικά μέτρα είναι:

- Έξοδος από την ΟΝΕ

- Επιστροφή στη δραχμή

- Υποτίμηση του νομίσματος για την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών

- Κίνητρα για επιστροφή των Ελλήνων εφοπλιστών στην Ελληνική σημαία

Στόχος αυτών των μέτρων θα είναι:

- Δημιουργία βαριάς βιομηχανίας

- Πτώση του κόστους ζωής

Ποια κρίση; Λύσεις υπάρχουν αλλά εσείς κύριοι φροντίζετε να προστατεύετε τα συμφεροντά τους χρεώνοντας το φτωχό πλέον Έλληνα με νέα δάνεια και νέους φόρους αφαιρώντας του κάθε δικαίωμα στην ελπίδα. Συγχαρητήρια. Προσέξτε όμως γιατί η ιστορία διδάσκει ότι ο Ελληνικός λαός δεν αντέχει πολύ το ζυγό και επανασταστεί!