| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΑΡΧΕΙΟ | ENGLISH  
Οικοσελίδα » ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Η τραγωδία του Καστελόριζου

Σχόλιο Σ.Ο.: Μην ξεχνάτε την Εκστρατεία του Εμπροσθοφύλακα «Εγώ αυξάνω την γεωπολιτική μου ισχύ». Στείλτε το συντομότερο δυνατόν τις κάρτες και τις επιστολές σας στο ακριτικό Καστελόριζο. Μια μικρή, έμπρακτη απόδειξη ότι οι Έλληνες ενδιαφερόμαστε συνολικά για το πολύτιμο αυτό νησί μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, και δεν θα επιτρέψουμε την τουρκοποίησή του.

Ο ορυκτός πλούτος που βρίσκεται μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου πρέπει να τύχει εκμετάλλευσης προς όφελος του ελληνικού λαού, και όχι να αφεθεί να τον κλέψουν Τουρκία και άλλα, ξένα συμφέροντα.

Καστελόριζο

Το Βήμα
«Ανοικτή Επιστολή: Η τραγωδία του Καστελόριζου»
27 Δεκεμβρίου 2010
Βασίλειος Μαρκεζίνης, Θεόδωρος Καρυώτης

Η δια μονομερούς δηλώσεως δημιουργία της κυπριακής (ΑΟΖ) το 2004 από τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο ήταν πραγματικά ηγετική κίνηση. Αν και η Τουρκία διεμαρτυρύθη, η απόφαση έγινε αμέσως αποδεκτή και από την ΕΕ και από τις ΗΠΑ. Επανειλημμένες προσεγγίσεις του όμως προς την Ελληνική πλευρά, να οριοθετήσει μαζί με την Κύπρο την ΑΟΖ, του έμειναν αναπάντητες. Η πρόσφατη απόφαση της μεγαλονήσου να οριοθετήσει την ΑΟΖ με το Ισραήλ δεν αφήνειπλέον καμία δικαιολογία στην Ελλάδα να μην ασκήσει τα νόμιμα δικαιωματά της.

Εδώ και 30 χρόνια η χώρα μας επιμένει ότι η μοναδική διαφορά με την Τουρκία – η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου – είναι νομικής φύσης. Η έννοια της υφαλοκρηπίδας όμως έχει, εδώ και 25 χρόνια, υπερκεραστεί απ’ αυτή της ΑΟΖ.

Με βάση τα άρθρα 55-57 της νέας Σύμβασης του 1982 ως ΑΟΖ ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή σε πλάτος μεχρι 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας.

Επίσης η Σύμβαση αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα για την ΑΟΖ που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Επιπλέον, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει χάσει άλλο ένα επιχείρημα.

Κλειδί σ’ αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελόριζο, νησί το οποίο κατοικείται και, κατά συνέπεια, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι και διαθέτει ΑΟΖ και ότι είναι νησί της ΕΕ. Εάν η Ελλάδα δεχτεί να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου, η εμφανής συνέπεια θα είναι η Ελλάδα να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!

Οι τελευταίες μελέτες που έχουν γίνει δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου και πετρελαίου στο τρίγωνο Καστελόριζου-Κρήτης-Κύπρου. Οι περισσότερες απο αυτές τις μελέτες έγιναν από αμερικανικές εταιρείες πού, προφανώς, ειδοποίησαν τους Τούρκους γι΄αυτό και, πιθανώς, είναι ζήτημα χρόνου προτού οι τελευταίοιαρχίσουν να προκαλούν την Ελλάδα με έρευνες στην περιοχή.

Τελευταία ακούονται πολλά γύρω από την παλαιά Αμερικανική ιδέα περί συνεκμεταλλεύσεως. Η συνεκμετάλλευση δεν οδηγεί πουθενά, δεν λύνει κανένα πρόβλημα, και γι΄αυτό ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από άλλες χώρες που αντιμετώπισαν τα προβλημάτων που έχουμε με την Τουρκία. Συνεκμετάλλευση λοιπόν θα είναι τραγικό λάθος με επιπτώσεις και σε άλλους τομείς των διμερών σχέσεων, ανοίγοντας την όρεξη της Τουρκίας και για άλλους οικονομικούς πόρους, όπως την αλιεία.

Εν όψει των ανωτέρω, η Ελλάδα, ακολουθούσα το παράδειγμα άλλων χωρών (π.χ ΗΠΑ, Ρωσία, των περισσοτέρων χωρών της ΕΕ, Ισραήλ) να διακηρύξει την κυριαρχία της σε ΑΟΖ με βάση τη Σύμβαση του 1982.

Τα ανωτέρω μπορούν να γίνουν με την ψήφιση νόμου που να δημιουργεί ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες και εν συνεχεία να ανακοινωθεί στον ΟΗΕ. Μετά θα έρθουμε σε διαπραγματεύσεις με την Κύπρο και την Αίγυπτο προς καθορισμό της διαχωριστικής γραμμής.

Βεβαίως, η Τουρκία δεν θα αναγνωρίσει τέτοια κίνηση, όπως έπραξε και πρόσφατα με την Κύπρο. Νομικώς όμως αυτό είναι αδιάφορο. Σ’ αυτή την περίπτωση όμως θα πρέπει να της υπενθυμίσουμε ότι η προσχώρησή της στην Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας είναι μια από τις προϋποθέσεις για την πλήρη ένταξή της στην ΕΕ.

Βεβαίως, η «χώρα των μηδενικών διαφορών» θα μπορούσε, αγνοώντας το Διεθνές Δίκαιο, να επανέλθει στις παράνoμες παραβιάσεις του εναερίου και υδάτινου χώρου μας. Επιθυμεί όμως να καταστρέψει την εικόνα ότι «έχει αλλάξει» που και η ίδια αλλά και οι εν Ελλάδι υποστηρικτές της, εδώ και χρόνια, προσπαθούν να δημιουργήσουν;

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

Το Βήμα
«Ο διάλογος για το Αιγαίο»
28 Δεκεμβρίου 2010
Γεώργιος Π. Μαλούχος

Δεν είναι μυστικό ότι, εδώ και πολύ καιρό, διεξάγεται ένας κατ’ ουσία εφ’ όλης της ύλης ιδιότυπος ελληνοτουρκικός διάλογος. Μυστικό, και μάλιστα πολύ καλά κρυμμένο, είναι το ακριβές περιεχόμενό του.

Το πρόβλημα όμως, δεν είναι μόνον ότι δεν γνωρίζει η κοινή γνώμη. Υπάρχει και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό, που μέχρι σήμερα δεν έχει επισημανθεί και το οποίο, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο, είναι απολύτως πραγματικό. Ότι από τον ελληνοτουρκικό διάλογο είναι εντελώς αποκομμένη η στρατιωτική ηγεσία της χώρας, η οποία δεν έχει όχι λόγο, αλλά ούτε καν στοιχειώδη ενημέρωση για τα όσα τόσο αναλυτικά συζητούνται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και η αποκοπή αυτή, έχει προκαλέσει μια σαφή, πλην ακόμα υπόγεια, ενόχληση και ανησυχία.

Αν αυτός ο διάλογος καταλήξει κάποια στιγμή κάπου, αυτό το «κάπου», ανεξάρτητα από το πώς θα το κρίνει κανένας, το βέβαιο είναι ότι θα επηρεάζει άμεσα τις τεχνικές παραμέτρους πρακτικής άσκησης και διατήρησης της εθνικής κυριαρχίας. Γι’ αυτό και είναι αδιανόητο να μην λαμβάνεται υπόψη στις συζητήσεις η στρατιωτική τεχνογνωσία. Χωρίς αυτήν, είναι άδηλη η πραγματική σημασία των μεταβολών που μπορεί να φέρει για τη χώρα η ενδεχόμενη κατάληξη του διαλόγου.

Πολλά από αυτά που συζητούνται ή σχεδιάζονται, μπορεί να μην αντέχουν στη βάσανο της πραγματικότητας από επιτελικής πλευράς: διαμόρφωση σχεδίων, λειτουργικότητα πεδίων βολής, δυνατότητες ανάπτυξης ναυτικών σχηματισμών και υπεράσπισης νησιωτικών τμημάτων της χώρας και πολλά άλλα. Η διπλωματική γνώση δεν αρκεί για να αντιμετωπίσει, να χειριστεί τέτοια θέματα, τα οποία, όμως, είναι, στην ουσία, η καρδιά του προβλήματος. Έτσι, ο διάλογος είναι εξ αρχής επικίνδυνα ανάπηρος.

Ασφαλώς, είναι αδύνατο να κρίνει κανείς αυτόν τον διάλογο, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν τα στοιχεία για κάτι τέτοιο. Πέρα όμως από την κρισιμότατη στρατιωτική / τεχνική διάσταση, η μυστικότητά του γεννά και άλλες ανησυχίες. Από την άλλη πλευρά, ο αντίλογος είναι ισχυρός: πόσο εφικτή είναι μια «ανοιχτή» διπλωματία; Τα θέματα που βρίσκονται στο ελληνοτουρκικό τραπέζι των συζητήσεων είναι τόσο λεπτά και η πολιτική / εθνική τους σημασία περνάει τόσο πολύ μέσα από την τεχνική τους διάσταση, που, έτσι κι αλλιώς, πέρα από οτιδήποτε άλλο, θα ήταν πολύ δύσκολο να γίνουν κατανοητά σε ευρύτερο επίπεδο.

Υπάρχει λοιπόν ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα με τον ελληνοτουρκικό διάλογο:σε αντίθεση με ότι συμβαίνει με την τουρκική πλευρά, για την Ελλάδα, λείπει το raisond’ etre του, υπάρχει ένα μεγάλο κενό στο λόγο υπάρξεώς του. Στο γιατί πραγματικά γίνεται. Η Τουρκία θέλει κάτι πολύ συγκεκριμένο, που δεν το έκρυψε ποτέ: θέλει την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης και όλου συνολικά του καθεστώτος που διέπει το Αιγαίο. Καλώς ή κακώς, αυτό θέλει κι αυτό επιχειρεί με κάθε τρόπο να πετύχει. Ένας από αυτούς τους τρόπους, και μάλιστα ο πιο δόκιμος, είναι και αυτός ο διάλογος.

Όμως η Ελλάδα, τι θέλει; Τι επιχειρεί να πετύχει μέσα από μια τόσο μακρά και αναλυτική απόρρητη διπλωματική συζήτηση; Διεκδικεί κάτι; Η απάντηση είναι εύκολη: ασφαλώς όχι. Επιχειρεί να προστατεύσει κάτι; Κι αν ναι, ποιο είναι αυτό; Και πώς το κάνει;

Η απουσία δημόσια δεδηλωμένης πολιτικής στόχευσης πίσω από ένα τέτοιο διάλογο, συνιστά πρόβλημα. Η διπλωματία ορθώς είναι, πρέπει να είναι, μυστική. Η πολιτική όμως όχι. Κι εδώ γεννάται ένα ακόμα μέγα ζήτημα. Δεν γνωρίζουμε ποια είναι η πολιτική εντολή που έχει λάβει η διπλωματία σε αυτό το διάλογο. Της ζητείται να πετύχει τι;

Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας: το γεγονός ότι η διεξαγωγή του διαλόγου κρατείται τόσο αποτελεσματικά στο ημίφως, δεν σημαίνει ότι ο διάλογος αυτός δεν υπάρχει – το αντίθετο μάλιστα. Η κοινή γνώμη μπορεί να μη γνωρίζει, αλλά, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η Τουρκία δεν επενδύει τόσο χρόνο σε αυτή την υπόθεση για το τίποτα. Μάλιστα, υπάρχουν ενδείξεις ότι σχετικά σύντομα ο διάλογος θα οδηγήσει σε κάποια αποτελέσματα. Κι αν μάλιστα αυτά παραχθούν χωρίς να έχει συνυπολογιστεί η στρατιωτική τους διάσταση, στην ουσία, στο Αιγαίο θα έχει εκκολαφθεί το «αυγό του φιδιού»…


Σταθερή διεύθυνση permalink: http://www.efylakas.com/archives/8380

Εκτυπώσιμη μορφή

Tags: , , , , ,