| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΑΡΧΕΙΟ | ENGLISH  
Οικοσελίδα » ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΟΣ

Ο Χριστόφιας ΔΕΝ θέλει να ενοχλεί την Τουρκία: Ανάγκη για νέα στρατηγική μέχρι τις Προεδρικές

Σχέδιο Ανάν: ΟΧΙ

‘Σημερινή’
«Σχέδιο ώς και τις προεδρικές»
23 Αυγούστου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Πρόσκληση για επείγουσα συζήτηση συγκεκριμένων ιδεών και προτάσεων περί του τι δέον γενέσθαι, ώστε αυτή η κοινωνία ν’ αξιωθεί επιτέλους:
(1) Άξιον Ηγέτη – ΠτΔ,
(2) Ικανή Κυβέρνηση,
(3) Βουλόμενη Βουλή
(4) Με εντελώς Νέα Πολιτική Αγώνα στο Κυπριακό,
συνιστά, κατά προωθημένη μετάφραση της στήλης, η συνέντευξη που έδωσε την Παρασκευή 20τρ. στη «Σημερινή», σε ερωτήσεις του δημοσιογράφου Μιχ. Παπαδόπουλου, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔηΚο Ανδρέας Σ. Αγγελίδης, υπό τον τίτλο «Η κοινωνία περιμένει κάτι νέο».

Οι αγωνίες, οι προβληματισμοί κι οι ιδέες Αγγελίδη είν’ όμοιες και παραπλήσιες μ’ εκείνες που διατυπώνουν (άλλοι κατ’ ιδίαν κι άλλοι δημοσίως περιφραστικά) νυν και πρώην στελέχη, ανώτερα, μεσαία και κατώτερα, από ΟΛΑ τα κόμματα και πλήθος ενεργοί πολίτες εκτός κομμάτων, που:
(α) ΔΥΣΦΟΡΟΥΝ για την κατάντια των καταλοίπων του 76% και του «ΟΧΙ» της 24ης Απριλίου 2004,
(β) ΤΡΕΜΟΥΝ για το δυσμενέστερο κατάντημα του Κυπριακού, ως συνέπεια της πολιτικής Χριστόφια, επικουρούμενου κι εξωθούμενου από την πολιτική Αναστασιάδη και, γι’ αυτό,
(γ) ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ στο μυαλό τους σενάρια, ώστε η πραγματική, της πλειοψηφίας, λαϊκή βούληση για το Κυπριακό, να καταστεί ΕΞΟΥΣΙΑ και όχι απλώς μια «ομάδα πίεσης», όσο ισχυρή κι αν… προκύψει.

Αυτή όμως η «ομάδα πίεσης» δύναται από τώρα, κατά πρωτοβουλιακά συντονισμένο τρόπο, ανοικτά κι εμπράκτως, να ενεργοποιήσει και να κινητοποιήσει ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις για την απόκρουση όσων επαπειλούνται να επιβληθούν το φθινόπωρο στο Κυπριακό, σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Καθιστάμενη, συν τω χρόνω, μέσα από τη δράση της, ωριμότερος και πιο αξιόπιστος συνενωτικός πόλος όλων τών, εντός κι εκτός κομμάτων, αναζητούντων τη Νέα Πολιτική Αγώνα στο Κυπριακό. Κατά τρόπον ώστε να σχεδιάσει, να δουλέψει και βασίμως ν’ αναμένει ότι οι δυνάμεις της, εντός των κομμάτων, θα προσελκύσουν τους σταυρούς προτίμησης της λαϊκής έγκρισης στις βουλευτικές εκλογές της προσεχούς άνοιξης. Η επίτευξη ενός τέτοιου βάθρου συνεννόησης, ικανού επιτέλους να εμπνεύσει το λαό, ενσαρκώνοντας την αυτοπεποίθηση στη δημοκρατική συμμετοχή των πολιτών, οφείλει, ευθύς αμέσως τότε, ν’ αναδείξει τον κοινά αποδεκτό Άξιο Ηγέτη ο οποίος, σε ενάμιση χρόνο, θα καταφέρει να εκτοπίσει τον Χριστόφια και ν’ αποκλείσει τον Αναστασιάδη στις προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2013.

Ερώτηση:
Έχοντας χειροκροτήσει τον Ταλάτ στον Αϊ-Μάμαντα, έχοντας δειπνήσει μαζί του εναλλάξ στις οικίες σας, σκλαβωμένη Κερύνεια κι ελεύθερη εισέτι Λεμεσό, έχοντας πάει και στους γάμους της κόρης του στον σκλαβωμένο Ζέφυρο, έχοντας όμοια δείπνα με τον Έρογλου κι έχοντας, ΜΟΝΟΣ ΕΣΥ εξ όλων των Κυπρίων πολιτικών, οδοιπορήσει στην Άγκυρα για συνάντηση με τον Ερντογάν, ποιος καλύτερα από εσέ ξέρει… «πότε θα κάτσει η Τουρκία στο σκαμνί», κύριε Νίκο Αναστασιάδη;

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

‘Σημερινή’
«Σωστό ή λάθος;»
25 Αυγούστου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Μια λάθος ανάγνωση της κυβερνητικής πολιτικής διατυπώνει την εσφαλμένη διαπίστωση ότι «το κομματικό μας σύστημα αδυνατεί να σχεδιάσει στρατηγική εξυπηρέτησης συμφερόντων με το Ισραήλ ή και με αραβικά κράτη, που θα προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, επειδή η κυβέρνηση είναι ακόμη ιδεολογικά αγκιστρωμένη στο παρελθόν και θεωρεί το Ισραήλ εξίσου εχθρικό»… Το λάθος έγκειται όχι στις «αγκιστρώσεις», ούτε στο πώς θεωρεί η κυβέρνηση το Ισραήλ ή τις αραβικές χώρες ή τον οιονδήποτε άλλον παράγοντα, αλλά στο ότι η κυβέρνηση ΔΕΝ θέλει, με κανένα παράγοντα, να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία. Το ορθό είναι ότι η κυβέρνηση δεν κάνει το άλφα ή το βήτα, επειδή ΔΕΝ θέλει να ενοχλήσει την Τουρκία. Επειδή είναι φόβου υποτελής στην Τουρκία:

Εάν, επι παραδείγματι, Γαλλία, Γερμανία κ.ά. εναντιώνονται στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, η κυβέρνηση ΔΕΝ σπεύδει να συμμαχήσει μαζί τους. Αντίθετα, υποστηρίζει την Τουρκία! Εάν λ.χ. το αρμενικό λόμπι στις ΗΠΑ εξοργίζει την Τουρκία, η Λευκωσία φροντίζει ουδεμία σχέση μαζί του. Εάν το Κουρδικό είναι η αχίλλειος πτέρνα της Τουρκίας, η Λευκωσία μεριμνά να μην έχει την παραμικρή σχέση με τους Κούρδους. Εάν το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος – Κύπρου ενοχλεί την Τουρκία, σπεύδει η Λευκωσία με την Αθήνα να το ξηλώσουν. Εάν την, πάλαι ποτέ, δύναμη των… 80 χιλιάδων ενόπλων εφέδρων κι εθνοφυλάκων της ΕΦ προφασίζεται η Τουρκία ως… απειλή(!), μεθοδεύει αμέσως η κυβέρνηση να τη μειώσει, αφοπλίζοντας κι αποστρατεύοντας χιλιάδες εκ των εφέδρων της.

Εάν η Τουρκία εναντιώνεται στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου στα υποθαλάσσια κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ, φροντίζει η κυβέρνηση να τα… αναβάλει, ώστε να… υπαχθούν στην «μία» κυριαρχία του «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς» που τον απαίτησαν για να τον ελέγχουν οι Τούρκοι. Και εάν κανείς επιμένει για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε το 1974 και διαπράττει έκτοτε η Τουρκία στην Κύπρο, σπεύδει ο ΠτΔ προσωπικά ν’ αποφανθεί περί ε/κ «συνυπευθυνότητας στις τραγωδίες», ενώ προσφέρει και νομιμοποίηση 50 χιλιάδων εποίκων εκ του συνεχιζόμενου εγκλήματος του εποικισμού…

Άλλο θεμελιώδες λάθος ανάγνωσης της πραγματικότητας, είν’ η αναφορά σε οποιαδήποτε, θετική ή αρνητική, σχέση της κυβέρνησης με την οποιαδήποτε… στρατηγική! Σχέση αποδεδειγμένα μηδενική, αφού, κυπριακή στρατηγική είναι είδος ανύπαρκτο. Στη θέση της είναι, με προεδρική υπογραφή διεθνώς διακεκηρυγμένος, ο… «σεβασμός [δηλαδή η ΥΠΟΤΑΓΗ] στις Ευαίσθητες Ισορροπίες δεκαετιών», που επέβαλε η τουρκική υπεροπλία κι η βρετανική χρησικτησία…

Ερώτηση:
Στα δύο χρόνια αφ’ ότου ο πρόεδρος Χριστόφιας έκανε τις «γενναίες προσφορές» του προς τους Τούρκους, έχετε ακούσει ΜΗΠΩΣ έστω και μια φωνή από τον διεθνή παράγοντα (ας πούμε λ.χ. την κυρία Χίλαρι Κλίντον του Στέιτ Ντιπάρτμεντ) να καλεί τους Τούρκους να κάνουν τις δικές τους «γενναίες προσφορές» προς τους Έλληνες ή έστω ένα… μικρό αντίδωρο στον Χριστόφια;

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

‘Σημερινή’
«Των Οικολόγων για το Κυπριακό…»
26 Αυγούστου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Διέξοδο απ’ τη μέγγενη, στο πλαίσιο μιας εσκεμμένα παρελκυστικής τακτικής, ως προσωρινού σωσίβιου, συνιστά η εισήγηση των Οικολόγων για προβολή από την Κ.Δ., της πρότασης απευθείας διαπραγματεύσεων Χριστόφια – Ερντογάν. Εξ υποστάσεως προσπάθεια υπέρβασης τής αποδεδειγμένης επί 36 έτη εξ υπαρχής συμφερότερης στην Άγκυρα, διαδικασίας των λεγόμενων «διακοινοτικών συνομιλιών». Εισήγηση που ακόμα κι αν υιοθετηθεί ως πολιτική Λευκωσίας και Αθηνών, θα προσκρούσει στην αντίδραση της Άγκυρας. Και στην άρνηση των ευνοούντων την Άγκυρα, μονίμως «αρμοδίων» για το Κυπριακό, «υπηκόων» του Φόρεϊν Όφεως και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οργάνων της Γενικής Γραμματείας του ΟΗΕ.

Όμως, σημαντικό είναι ότι, μια τέτοια τακτική, ως αιχμή του δόρατος μιας σύντονης προσπάθειας (αν ήταν δυνατό ν’ αναληφθεί) της εξωτερικής πολιτικής Κύπρου και Ελλάδος στη διεθνή κοινότητα (ΕΕ, ΗΕ και στις διμερείς σχέσεις), όποιες κι αν θα είναι οι τουρκικές και των άλλων οι αντιδράσεις, δύναται διπλωματικά ν’ αποκρούσει μέρος των όσων τεκταίνονται σε βάρος της Κύπρου από την επί θύραις μέγγενη ΕΕ-ΟΗΕ και την εκκολαπτόμενη (άμα επινοήσουν την ύπαρξη δήθεν «ακτίνας συμφωνίας») διεθνή διάσκεψη. Μέγιστος επιδιωκόμενος στόχος της τακτικής που εισηγούνται οι Οικολόγοι είναι να εκτεθεί παγκοσμίως η άρνηση της Τουρκίας. Δεικνύοντας, συνάμα, τη φύση του Κυπριακού ως προβλήματος πρωτίστως τουρκικής κατοχής και όχι ως διακοινοτικής διένεξης. Η εισήγηση των Οικολόγων στοχεύει να διορθώσει, εν υπερημερία, ένα από τα καταστροφικότερα, απ’ το 1977, λάθη πολιτικής: Τον εγκλωβισμό στις ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ «διακοινοτικές συνομιλίες». Κάτι που έπρεπε να κάμει, όπως το εξήγγειλε στην τελευταία ομιλία του της 20.7.77, ο τότε πρόεδρος Μακάριος, πριν από τις 3.8.77 του θανάτου του…

Αλλ’ αυτή ή άλλη, επωφελής εισήγηση τακτικής, είτε των Οικολόγων είτ’ άλλων, δεν έχει σωτήρια προοπτική, αν δεν εντάσσεται σε μια στρατηγική αποφασιστικής εναντίωσης στην Τουρκία ως κατακτητή. Που θα σήμαινε ότι η Άγκυρα, όπου κι αν χωρκοϋρίζει θα βρίσκει ΕΝΑΝΤΙΟΝ της το Κυπριακό. Εντονότερα, οδυνηρότερα κι αποτελεσματικότερα απ’ ό,τι βρίσκει το Κουρδικό και το Αρμενικό. Όμως, για μια τέτοια στρατηγική, ο λαός θα πρέπει προηγουμένως ν’ απαλλαγεί απ’ την πολιτική Χριστόφια – Αναστασιάδη. Διότι π.χ. μια «συνάντηση κορυφής» Ερντογάν – Χριστόφια, μπορεί ν’ αποφέρει περισσότερες «γενναίες προσφορές» του 2ου προς τον 1ο, ως αποτέλεσμα του διακεκηρυγμένου «σεβασμού [του] – δηλ. της υποταγής του – στις Ευαίσθητες Ισορροπίες δεκαετιών» που επέβαλε η τουρκική υπεροπλία κι η βρετανική χρησικτησία…

Ερώτηση:
Ποια, άραγε, πλείονα, «γενναιοδωρότερα» κι επιπρόσθετα του «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς» με τουρκική εκ περιτροπής προεδρία, νομιμοποίηση εποίκων κ.ο.κ. προτίθεται «αποφασιστικά και άμεσα» να προσφέρει ο πρόεδρος Χριστόφιας ώστε «να εκπλαγεί η Τουρκία αν μας δοκιμάσει με θετικές χειρονομίες», που ο ίδιος διακήρυξε προχθές ενώπιον των Αποδήμων;

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

‘Σημερινή’
«Κιρμιζί Κκιττάπι»
27 Αυγούστου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Παλαιστής βαρέων βαρών είν’ η Τουρκία. Δεν της αρμόζει να υποβιβάζεται για ν’ ασχολείται με μεσαίων βαρών όπως η… Ελλάς. Κάτι τέτοιο σημαίνει ελλιπή προπόνηση. Με συνέπεια να μην αξιοποιεί το μέγιστο των δυνατοτήτων της. Αποτελεί για την Τουρκία υποβάθμιση και σοβαρή μείωση στην υψηλή κλίμακα πολιτικής της. Περιορίζει την ψυχολογία, τον σχεδιασμό και, πρώτ’ απ’ όλα, τον ορίζοντα των διπλωματών της, εμποδίζοντάς την ν’ αναπτύξει παγκόσμιες πολιτικές και υποθηκεύοντας περιφερειακές της πολιτικές, η ενασχόληση με την… Ελλάδα. Τάδε έφη Νταβούτογλου. Στο βιβλίο του «Στρατηγικό βάθος», σελ. 235 επ.

Αυτή η «γραμμή Νταβούτογλου», στο 8ο έτος εξουσίας των ισλαμιστών του Ερντογάν, επιβάλλεται πλέον και στο υπέρτερο πάντων εν Τουρκία, Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Και καταγράφεται στο «Πρωτόκολλο Πολιτικής Εθνικής Ασφαλείας» (Milli Guvenlik Siyaset Belgesi) του υπέρτατου «Απόρρητου Συντάγματος» (Kirmizi kitap – Κόκκινης Βίβλου) των ισλαμιστών & κεμαλιστών, κυβέρνησης και στρατηγών, της Τουρκίας.

Τα δημοσιεύματα Μιλιέτ και Σαμπάχ αναφέρουν ότι στο νέο «Κιρμιζί Κκιττάπι» που αποφασίστηκε από τους ισλαμιστές της κυβέρνησης και τους κεμαλιστές πασάδες του στρατού, η Ελλάς κι η «επέκταση» των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, δεν θεωρείται ΠΛΕΟΝ ως «προέχουσα απειλή». Με βρεγμένες απ’ τη χαρά τους τις περισκελίδες τους, δημοσιογράφοι των Αθηνών έγραψαν ότι πρόκειται για «άρση του casus belli – αιτίας πολέμου – για τα 12 ν.μ. («Ελευθεροτυπία» 24.8.10 σ.7). Οι ίδιοι, πάντως, δεν γράφουν ότι η Αθήνα, φόβου υποτελής ούσα στην Άγκυρα, από πολλών ετών έχει, εν τοις πράγμασι, εγκαταλείψει το στηριζόμενο στο διεθνές περί θαλάσσης δίκαιο, δικαίωμά της στα 12 ν.μ.

Δεν γράφουν ότι ούτε καν τη νόμιμη διεθνώς, θαλάσσια Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη (ΑΟΖ) δεν τολμά να προβάλει η Ελλάς απέναντι στην έμπρακτα συνεχιζόμενη επίμονη ΕΠΙΔΡΟΜΙΚΗ επέλαση της Τουρκίας. Δεν γράφουν ότι, ακόμα κι αν άρει «επισήμως» η Τουρκία την ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ για τα 12 ν.μ., η Αθήνα, δειλίας ένεκεν, ΔΕΝ έχει τα κότσια ν’ ασκήσει τα διεθνώς νόμιμα κυριαρχικά της δικαιώματα είτε στα 12 ν.μ. είτε στην ΑΟΖ. Διότι: Όπως ο γιος του μακαρίτη προέδρου Χαφέζ αλ Άσαντ, ο Μπασάρ αλ Άσαντ, κατήντησε τη Συρία πειθήνιο δορυφόρο της Τουρκίας, έτσι κι ο γιος του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, από την εποχή που ήταν ο ίδιος υπουργός Εξωτερικών του Σημίτη (από τα Ίμια με τον Πάγκαλο το 1996, τη «Μαδρίτη ’97» με τον Ντεμιρέλ, τους S-300 το ’98, τον Οτσαλάν το ’99, το ΔΕΑΧ το 2001, το Ανάν το 2002-4) έως σήμερα, νεο-Ραγιαδισμό κατήντησε την Ελλάδα μας, υποτελή στον νεο-Οθωμανισμό της Τουρκιάς…

Ερώτηση:
30 ΗΔΗ μήνες στην εξουσία, από 24η Φεβρ. 2008 του 2ου γύρου των προεδρικών, με τις νικητήριες -τότε- ψήφους ΔηΚο & ΕΔΕΚ ο κ. Χριστόφιας, κατέληξε Αύγ. 2010 να έχει τόση αυτοπεποίθηση ώστε (α) να μην είναι πλέον βέβαιος «αν θα υπάρχει Κύπρος», αλλ’ ότι (β) από τα «πρακτικά» με Ταλάτ & Έρογλου, η… ιστορία θα δικαιώσει τον ίδιο; Ο κ. Τ. Τσελεπής θα γράψει, άραγε, την ιστορία;

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

‘Σημερινή’
«Δημοκρατία και Πλουραλισμός»
28 Αυγούστου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Έμοιαζε και προμηνυόταν πως θα ήταν αναπόφευκτο: Πως, κάποια στιγμή, η δημοκρατική πολυφωνία και η ισηγορία θα ενεκαλούντο ως υπαίτιες! Kαι… κατηγορούμενες! Επειδή η λειτουργία τους ενοχλεί το Mόνος-Άρχειν τού δημοκρατικά μεν εκλελεγμένου για μια 5ετία, απόλυτου, όμως, μονάρχη στο Κυπριακό. Που άρχει μόνος με το… γινάτι του. Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του κι εκείνους που, με τις νικητήριες ψήφους του 2ου γύρου των εκλογών, τον ανέβασαν στην εξουσία και όσα συμφώνησαν μεταξύ τους.

Άνευ λαϊκής εγκρίσεως και χωρίς συγκατάθεση των εν Εθνικώ Συμβουλίω κομμάτων, επέβαλε την πολιτική των «γενναίων προσφορών» του προς τους Τούρκους. Τούς παραχώρησε τρόπαιο τον «Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς». Την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία. Την εξουδετέρωση του ελληνικού 82% από το ελεγχόμενο της Άγκυρας 18%. Τη νομιμοποίηση 50 χιλιάδων εποίκων. Πάντα ταύτα, δημοκρατικώς ανομιμοποίητα. Και υπό της λαϊκής κυριαρχίας απαράδεκτα. Που φυσιολογικά προκάλεσαν την εναντίωση ακόμα κι εκείνων που με τις νικητήριες ψήφους της 24ης Φεβρ. 2008 τον εξέλεξαν στην προεδρία. Και που επιμένουν, εις μάτην, να τις αποσύρει.

Τώρα του φταίει η… δημοκρατική πολυφωνία («πλουραλισμός»), η ισηγορία και το ότι τ’ άλλα κόμματα έχουν το καθένα δικές τους πολιτικές («ατζέντες»!) για το Κυπριακό, διαφορετικές κι αντίθετες από του μονάρχη. Ιδού και το «κατηγορητήριο», όπως το εκφώνησε ο ίδιος Τρίτη, ενώπιον του Συνεδρίου των Αποδήμων και δημοσιεύτηκε την επαύριον στην 1η σελ. της κυβερνώσας «Χαραυγής»: «Η μη επίτευξη ενότητας και η εμφάνιση πληθώρας διαφορετικών και αλληλοαναιρούμενων ατζέντων, στο όνομα της δημοκρατίας και του πλουραλισμού, δεν προσφέρουν την καλύτερη υπηρεσία στην υπόθεσή μας» («Χ» 25.8.10). Άρα;;;;

Στοχάζεται από χρόνια η στήλη ότι: Το εξόφθαλμα αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο, άδικο, ανθελληνικό και ρατσιστικό περιεχόμενο της εκκολαπτόμενης «λύσης», η οποία απαιτεί και την υποταγή της ελληνικής πλειοψηφίας του λαού στην ελεγχόμενη από την Άγκυρα τ/κ μειονότητα & εποίκους, συνιστά ανάκλαση και του «ελλείμματος δημοκρατίας» που ανέκαθεν χαρακτηρίζει τον τρόπο χειρισμού του Κυπριακού: Παραγωγή πολιτικής και λήψη των αποφάσεων από τον εκάστοτε δημοκρατικά μεν εκλελεγμένο ΠτΔ, όστις έχει, όμως, επί 5ετία, νόμιμη συνταγματικά εξουσία να το χειρίζεται ως εκλελεγμένος απόλυτος μονάρχης. Χωρίς ουδένα ουσιαστικό έλεγχο, ακόμα και από τη «μη βουλόμενη», επί του Κυπριακού, Βουλή («Ειρήσθω» 3,12,13 και 14.8.10). Τώρα ο μονάρχης ενοχλείται από τη… «δημοκρατία και τον πλουραλισμό»!


Σταθερή διεύθυνση permalink: http://www.efylakas.com/archives/7552

Εκτυπώσιμη μορφή

Tags: , , , , , , ,