«Δημοκρατητήριο»

Σχόλιο Σ.Ο: Για μια ακόμη φορά, ο δημοσιογράφος Λάζαρος Μαύρος, αποκαλύπτει τα τεράστια ελλείμματα δημοκρατίας της κυπριακής πολιτείας και του κυπριακού κοινοβουλίου. Ο Λάζαρος, γνωστός για τις λεξιπλαστικές ικανότητές του, δημιουργεί μια νέα λέξη, την «Δήμου-Κρατητήριο» για να περιγράψει την αξιοθρήνητη κατάσταση της δημοκρατίας μας. Η λέξη «Δημοκρατητήριο» θα μας φανεί πολύ χρήσιμη, όχι μόνο όταν αναγκαζόμαστε να περιγράψουμε τις “δημοκρατικές” διαδικασίες και το ρουσφέτι στην κυπριακή πολιτεία, αλλά και στο μέλλον, όσο αφορά τον ογκούμενο συγκεντρωτισμό της μετα-Λισσαβώνας Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Δημο-κρατητήριο» λοιπόν, αντί «Δημο-κρατία». Το δημοκρατικό πολίτευμα χρησιμοποιείται, όχι ως εγγύηση της λαϊκής κυριαρχίας, όχι για να δώσει ισχύ και εξουσία στον Δήμο, αλλά για να τον δεσμεύει στις αποφάσεις της παρηκμασμένης κομματικής ολιγαρχίας.

‘Σημερινή’
«Δημο-κρατία ή… Δήμου-κρατητήριο;»
14 Αυγούστου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Έδειξε με τρία αρθρίδιά της η στήλη ξανά το πασίγνωστο, αλλά, μονίμως λησμονούμενο που διαρκώς αποσιωπάται: Ότι η δημοκρατία, ως το πολίτευμα της διαρκούς πραγμάτωσης της λαϊκής κυριαρχίας και της συνεχούς έμπρακτης ενσάρκωσης και επαλήθευσης της ελευθερίας του κρατούντος, κραταιότερου πάντων, δήμου-λαού, είναι μονίμως απούσα, χειροπόδαρα κρατούμενη έξω από τη συζήτηση, την παραγωγή και τη λήψη των σημαντικών πολιτικών αποφάσεων στο πρώτιστο ζήτημα του λαού, το Εθνικό Θέμα. Με τίτλους (α) «Εθνικό Συμβούλιο που δεν συν-βούλεται» 3.8.10, (β) «Διαρροές εκ της αντιδημοκρατικότητος» 12.8.10 και (γ) «Βουλή μη βουλόμενη» 13.8.10, υπενθύμισε ότι αντί για δημοκρατία, λειτουργεί σύστημα «δημοκρατικής» εκλογής τού ανά 5ετία «απόλυτου μονάρχη». Κι εκλογής τών ανά 5ετία μη βουλόμενων βουλευτών. Σύστημα που, με την ψήφο του λαού, αναπαράγει ανά 5ετία την υπεξαίρεση της λαϊκής κυριαρχίας, τον μόνιμο παραγκωνισμό και την εξουδετέρωση του λαού.

Και πως, άραγε, συζητείται, παράγεται κι αποφασίζεται η εκάστοτε πολιτική κάθε κόμματος για το Κυπριακό; Έχουν, μήπως, οι πολίτες, ως μέλη των κομμάτων, περισσότερο μερίδιο λόγου και κυριαρχίας επί των αποφάσεων, απ’ όσο στερούνται ως «υπήκοοι» του εκλελεγμένου «απόλυτου μονάρχη»; Συγκλήθηκε ποτέ συνέδριο όλων των μελών κόμματος, όπου συζητήθηκαν ανοικτά με πλήρη ισηγορία κι ενώπιον όλης της κοινωνίας, όλες οι υπαρκτές διαφορετικές απόψεις «γραμμής» στο Κυπριακό, για ν’ αποφασίζει πλειοψηφικά η «βάση» του κόμματος, η ολομέλεια των μελών του, το δήθεν ανώτατο σε πολιτική κυριαρχία κομματικό συνέδριο; Διεξήχθη ποτέ τέτοιου είδους συνέδριο κόμματος για να ακούσει ο δήθεν κυρίαρχος στο κόμμα, λαός του κόμματος, όλων των πλευρών όλα τα επιχειρήματα, να κρίνει και ν’ αποφασίσει αν λ.χ. εγκρίνει ή όχι τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία;

Την «πολιτική εξίσωση» του 18% με το 82%; Τον «Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς»; Την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία; Την «αποστρατιωτικοποίηση»; Κι αν για τούτα, τα σημαντικότερα της πολιτικής, αποφασίζουν πάντοτε ερήμην του λαού, ερήμην των μελών, οι εκάστοτε ηγέτες καθάπερ ο «απόλυτος μονάρχης» Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι τούτο πραγμάτωση της δημοκρατίας κι επαλήθευση του δημοκρατικού χαρακτήρα των αυτοπροβαλλομένων και ως δημοκρατικών κομμάτων; Προ τριημέρου 11.8.10, η Ευρωβουλευτίνα του ΔηΚο Αντιγόνη Περικλέους Παπαδοπούλου πρότεινε ενδο-κομματικό δημοψήφισμα για τα κρισιμότατα που διχάζουν το κόμμα. Θα έχουν, άραγε, τα μέλη την ευκαιρία ν’ ακούσουν, οργανωμένες με πλήρη ισηγορία κι επιχειρηματολογία, όλες τις αντίθετες απόψεις, προτού ψηφίσουν;

Ερώτηση:
Σκέφτεστε, άραγε, με τι μούτρα να ξαναπάμε στους τάφους του Αρχηγού Φλωράκη και των άλλων θυσιασθέντων Αετών μας, του Δεμένεγα, του Αθανασιάδη, του Σιακαλλή, του Γεωργίου, που για την ανάπτυξη αυτής της Εθνικής μας Φρουράς, θυσίασαν στο καθήκον τις ζωές τους, έτσι που την έχουμε καταντήσει;

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Σημερινή’
«Βουλή μη βουλόμενη…»
13 Αυγούστου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Βουλή βουληθείσα να μη βούλεται επί του Κυπριακού, είναι η άλλη μια αξιοθρήνητη όψη της ακρωτηριασμένης δημοκρατικότητας και της ανάπηρης λαϊκής κυριαρχίας. Βουλή που απαγόρευσε εις εαυτήν να συζητά το υπ’ αριθμόν ένα ζήτημα του λαού. Βουλή που ανακήρυξε εαυτήν ανίκανη, αναρμόδια και ανώριμη να ασχολείται και ν’ αποφασίζει επί του πρώτιστου, για την επιβίωση του κράτους, προβλήματος. Βουλή που διέγραψε από την ημερησία διάταξή της το Εθνικό Θέμα. Κι εξοβέλισε από την ολομέλειά της τη συζήτηση των αντιπαρατιθέμενων απόψεων που αφορούν την πολιτική για το Κυπριακό. Κοινοβούλιο που αρνείται ν’ ασκήσει καν κοινοβουλευτικό έλεγχο στους «χειρισμούς» του Κυπριακού.

Εάν δεν μας απατά η μνήμη, η τελευταία φορά που η Βουλή συζήτησε το Κυπριακό στην ολομέλειά της, ήταν το φθινόπωρο του 1992. Με αφορμή την τότε εκκολαφθείσα, επί προεδρίας Γ. Βασιλείου, «Δέσμη Ιδεών Γκάλι», του προ-προηγούμενου ΓΓ του ΟΗΕ! Κι όταν δέκα έτη αργότερα η Κυπριακή Δημοκρατία έφτασε στο «παρά τρίχα» να διαλυθεί, με το Σχέδιο Ανάν από 11η Νοεμβρίου 2002 μέχρι 24η Απριλίου 2004, η Βουλή της ουκ ηβουλήθη να το συζητήσει καν. Επί 18 συναπτά έτη, η υποτιθέμενη 1η συντεταγμένη εξουσία, η παριστάνουσα την αντιπροσωπευτικότερη της λαϊκής κυριαρχίας, η επισήμως ονομαζόμενη Βουλή των Αντιπροσώπων, δεν θεώρησε καν χρήσιμο να συζητήσει ποτέ το Κυπριακό. Είτε ως σύνολο είτε ως επιμέρους «πτυχές» του εθνικού θέματος. Με το… πρόσχημα ότι η επί του Κυπριακού δήθεν «αρμοδιότητα» έχει μεταβιβαστεί στο υπό την προεδρία του ΠτΔ συνεδριάζον Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο, με τη σειρά του, αποδείχθηκε ότι ούτε συν-βούλεται, πλέον, ούτε συν-βουλεύεται, ούτε, βέβαια, συν-βουλεύει.

Τι είδους λοιπόν δημοκρατικό πολίτευμα είν’ αυτό; Τι σόι λαϊκή κυριαρχία, με εντελώς πεθαμένες, μουμιοποιημένες και κατ’ ουσίαν ανύπαρκτες τις όποιες δημοκρατικές διαδικασίες παραγωγής πολιτικής, συζήτησης της πολιτικής και δημοκρατικής λήψης των συλλογικών πολιτικών αποφάσεων; Εάν η δημοκρατία ως σύστημα δεν επιτρέπεται και δεν αφήνεται να λειτουργεί, να αναπτύσσεται, να ανθεί και να παράγει πολιτική επί του σημαντικότερου ζητήματος του λαού, τότε για ποια δημοκρατία βαυκαλιζόμαστε; Εκείνην που απλώς επιτρέπει στον λαό, μια φορά κάθε πέντε χρόνια να εκλέγει τον απόλυτο μονάρχη του; Σύστημα δηλαδή της ανά πενταετία θεσμοθετημένης, με τις προεδρικές εκλογές, υπεξαίρεσης της λαϊκής κυριαρχίας; Και της, ανά παράλληλη πενταετία, θεσμοθετημένης εκλογής των… απαγορευμένων να βούλονται βουλευτών; Δημο-κρατία είν’ αυτή η Δήμου-κρατητήριο;

Ερώτηση:
Κι όταν ο εκλελεγμένος απόλυτος μονάρχης λέει ότι «οι ώμοι κανενός δεν είναι ικανοί να σηκώσουν από μόνοι τους το βάρος του Κυπριακού», εννοεί, άραγε, απ’ εδώ και μπρος να συναποφασίζουν κατά κάποιο δημοκρατικό τρόπο και των άλλων οι… ώμοι, ή μήπως «ελάτε υποζύγια να φορτωθείτε όσα με γινάτι εγώ αποφασίζω»;

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Σημερινή’
«Διαρροές εκ της αντιδημοκρατικότητος»
12 Αυγούστου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Μια περί πραγματικής δημοκρατίας κι αναπτυγμένης δημοκρατικότητας μελέτη θα μπορούσε ίσως να ισχυριστεί ότι: Το εξόφθαλμα αντιδημοκρατικό περιεχόμενο τής υπό διαπραγμάτευσιν λύσης του Κυπριακού (η οποία απαιτεί και την υποταγή της ελληνικής 82% πλειοψηφίας του λαού στην ελεγχόμενη ασφυκτικά από την Άγκυρα τ/κ μειονότητα & εποίκους) συνιστά ανάκλαση και του «ελλείμματος δημοκρατίας», που ανέκαθεν χαρακτηρίζει τον τρόπο «χειρισμού» του Κυπριακού: Παραγωγή της πολιτικής και λήψη των αποφάσεων από τον εκάστοτε δημοκρατικά μεν εκλελεγμένο ΠτΔ, όστις έχει, όμως, επί 5ετία, νόμιμη συνταγματικά εξουσία να το «χειρίζεται» ως εκλελεγμένος απόλυτος μονάρχης. Επινοήθηκε προ 36 ετών ο θεσμός του Εθνικού Συμβουλίου, για να προσδώσει εικόνα δήθεν συλλογικότητας στις αποφάσεις του και δήθεν δημοκρατικής αντιπροσωπευτικότητας στη συγκρότησή του από τους ηγέτες των κομμάτων. Με μόνιμους σχεδόν πάντα κλαυθμυρισμούς και αλληλοκατηγορίες περί… διαρροών, των όσων εκεί συζητούνται, διά των Μέσων Συλλογικής Ενημέρωσης στον λαό!

Έτσι το Κυπριακό, το απέβαλαν απ’ τη συλλογικότερα αντιπροσωπευτικότερη Βουλή. Κι έτσι απέβαλαν, από το Κυπριακό, τον ίδιο τον λαό! Στον οποίο απαγορεύεται να παρακολουθεί καν -παρά μόνο μέσω «διαρροών»- όσα οι εκλελεγμένοι του συζητούν και με ποια επιχειρήματα τ’ αποφασίζει ο εκάστοτε ΠτΔ. Αυτή είναι μια άλλη, παράλληλη, εξιστόρηση του Κυπριακού, ερήμην του λαού και εις βάρος του λαού. Έτσι παρήχθη, διαχρονικά, η υποταγή στις διαδοχικές τουρκικές απαιτήσεις για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, για πολιτική εξίσωση του 18% με το 82%, για «Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς», για τουρκική εκ περιτροπής προεδρία κ.ο.κ. Χωρίς τον λαό κι εναντίον του λαού, που ανά πενταετία τού υπεξαιρείται, δι’ εκλογών, η λαϊκή κυριαρχία.

Είναι, άραγε, με τις δυνατότητες που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία, άπιαστο όνειρο αιθεροβατούντων, η λειτουργία της Άμεσης Δημοκρατίας, ώστε τις κρίσιμες καθημερινά αποφάσεις να τις εγκρίνει ή να τις απορρίπτει ο ίδιος ο λαός, αφού πρώτα ακούει, με πλήρη ισηγορία, όλες τις διαφορετικές κι αντίθετες απόψεις; Πώς π.χ. ο λαός της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, ακούγοντας το 427 π.Χρ. τη δημηγορία του Διοδότου Ευκράτους στην Εκκλησία του Δήμου πείστηκε και ανέτρεψε «εν μιά νυχτί» την απόφαση που ο ίδιος είχε πάρει, ακούγοντας τ’ αντίθετα του Κλέωνος Κλεαινέτου και γλύτωσαν τη θανατική καταδίκη όλοι οι ενήλικες Μυτιληναίοι, που περιγράφει στο Γ1-49 της ιστορίας του ο Θουκυδίδης;

Ερώτηση:
Δηλαδή στις 31 Αυγούστου, ένοπλα όργανα του τουρκικού κατοχικού καθεστώτος του Αττίλα, με πολιτική περιβολή και οχήματα, ως σωματοφύλακες, ένοπλη φρουρά κι ένοπλη συνοδεία του κ. Ντερβίς Έρογλου, θα διέλθουν από τη γραμμή Αττίλα ώς το Κελλάκι Λεμεσού, για το δείπνο στην εξοχική οικία του ηγέτη της κοινότητας των «κκούπρουσλι ρουμλάρ» κ. Δημήτρη Χριστόφια, σε πλήρη επί τούτου συνεργασία με την Αστυνομία της Κ.Δ. και την προεδρική φρουρά;

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Σημερινή’
«Ε. Συμβούλιο που δεν συν-βούλεται»
03 Αυγούστου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Γεγονός ειν’ ότι, το συνεδριάζον υπό την προεδρία του ΠτΔ Εθνικό Συμβούλιο, ούτε συν-βούλεται πλέον, ούτε συν-βουλεύεται, ούτε, βέβαια, συν-βουλεύει. Συν-έπονται και εκ τούτου, οι κατάντιες του εθνικού θέματος. Για το οποίο υπάρχει το ΕΣ. Έχοντας εκλεγεί στην προεδρία, στις 24.2.08, με τις τότε νικητήριες ψήφους του ήδη μισο-μετανιωμένου ΔηΚο και τής από καιρό αποκηρυξάσης ΕΔΕΚ, συνταγματικά ο κ. Χριστόφιας έχει νομίμως την 5ετή εξουσία να κυβερνά, άνευ ψήφου εμπιστοσύνης οιουδήποτε και ν’ ακολουθεί «με γινάτι» την πολιτική του. Τι παρήγαγε ώς τώρα, η «με γινάτι» πολιτική, τ’ απαρίθμησε αναλυτικά πολλάκις κι η στήλη στο μέτρο των δυνατοτήτων της. Τα… κωδικοποίησαν πάντως, στην ουρά της Κοινής Δήλωσής τους, προ βδομάδος εν Αγκύρα, οι πρωθυπουργοί των Αγγλο-Τούρκων, Κάμερον & Ερντογάν. Πιθανότητες για κάτι άλλο στο Κυπριακό, σήμερα στο ΕΣ, είναι μηδαμινές: «Και τώρα και πάντα, γινάτι, γινάτι, γινάτι», γαρ!

Ευεργετική όμως θά ‘ταν ίσως για τον λαό και την πολιτική μας αυτογνωσία, αν στη σημερινή συνεδρία εγειρόταν ένα μόνο θέμα προς συζήτηση ή -το πιθανότερο- για εκατέρωθεν φωνασκίες, νοουμένου ότι τα πλήρη πρακτικά δίδονταν στη δημοσιότητα. Το όντως μείζον, επί της ουσίας, ΘΕΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, της υπόστασης της πολιτικής, του πραγματικού περιεχομένου της και των καθοριστικών επί παντός επιπτώσεών του, είναι το περί «Αρχιτελώνη Ρουσφέτι». Όπως τεκμαίρεται στο εκ λάθους διανεμηθέν στα ΜΜΕ απόρρητο e-mail της ιδ.γρ. του ΓΓ του κυβερνώντος ΑΚΕΛ. Επειδή εκεί αποδεικνύονται βάσιμες πλέον οι υπόνοιες ότι, η πολιτική ΔΕΝ παράγεται από ελεύθερα σκεπτόμενους, αδέσμευτα συζητούντες και ορθολογιστικά αποφασίζοντες πολιτικούς. Αλλ’ αποτελεί προϊόν μυστικών και συνωμοτικά εξυφαινομένων δεσμεύσεων, υποχρεώσεων και εξαναγκασμών, από τη λεηλασία και λαφυραγώγηση της εξουσίας:

Στο εν λόγω e-mail, έμπιστο του ΓΓ/ΑΚΕΛ, πρώην στέλεχος ΔηΚο, ενημέρωνε, μέσω της ιδ.γρ. τον προϊστάμενό της, αρχηγό του κυβερνώντος κόμματος, για τις, τότε, ήδη αρξάμενες από τέσσερα πρόσωπα ενέργειες, ώστε να τεθεί υπό τα δεσμά «υποχρεώσεων» «προς το ΑΚΕΛ και τον Πρόεδρο», ο αρχηγός του αγρίως ενδοταλανιζομένου, αν θα παραμείνει στην κυβέρνηση, Επίσημου ΔηΚο. Ελάχιστο δείγμα, προφανώς, μιας γενικότερης πρακτικής -πίσω από τις πλάτες του λαού- για τους τρόπους που παράγονται «συμπορεύσεις», «στήριξη πολιτικής», ή κι αντίθετα, «διαφωνίες» και «αντιπαραθέσεις». Κι αν το ΕΣ δεν συζητήσει κάτι τέτοιο -που δεν θα το πράξει βέβαια- το άγος θα εκκρεμεί. Εγκαλώντας κάθε πολιτικό. Καθώς καθάπτεται του όποιου τ’ απέμεινε κύρους…

Ερώτηση:
Περί ορθότητος, ή μη, της εμμονής των επιγόνων στον λεγόμενο «ιστορικό συμβιβασμό της ΔΔΟ» του αειμνήστου από 3.8.1977, Προέδρου, Αρχιεπισκόπου και Εθνάρχου Μακαρίου Γ΄, γιατί δεν προβάλλεται, αν μη τι άλλο, ως δικό του, φρεσκότατο «τότες - τότε» κριτήριο, αλλ’ αποκρύπτεται συστηματικά το περιεχόμενο της ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ εκ του προμαχώνος ομιλίας του στο συλλαλητήριο της 20ής Ιουλίου 1977;