Ο Μάριος Καρογιάν ασέλγησε στη μνήμη του Γρηγόρη Αυξεντίου

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Για τους φοιτητές της Α.Φ.Έπαλξης και τους μαθητές της ΕΦΕΝ ο καιρός δεν ήταν τόσο βροχερός ώστε να μην καταθέσουν στεφάνι για χάρη της ΕΟΚΑ και του απελευθερωτή μας Γρηγόρη Αυξεντίου. Οι πολιτικάντηδες φοβήθηκαν πως θα λερώσουν τα ακριβά κοστούμια τους; Ξεχνούν πως για να κορδώνουν μέσα σε εκείνα τα κοστούμια, ο Αυξεντίου λέρωσε με λάσπη, ιδρώτα και αίμα την χακί, αντάρτικη στολή του;

‘Ανεξάρτητη Φοιτητική Έπαλξη’
«Ντροπή σε όλους μας, μα πιο πολύ σ’ εκείνους…»
02 Μαρτίου 2010

Την περασμένη Κυριακή (28/02) παρευρεθήκαμε στο μνημόσυνο του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου. Τον επιμνημόσυνο λόγω του ήρωα, άγνωστο γιατί, ανέλαβε να τον εκφωνήσει ο Πρόεδρος της Βουλής, Μ. Κάρογιαν. Ο εν λόγω κύριος, λοιπόν, αφού πρώτα μας είπε ότι η λύση που θα δεχτούμε πρέπει να δικαιώνει τη θυσία του ήρωα, ανάλωσε τον υπόλοιπό του χρόνο για να μας πείσει ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι μεν οδυνηρή, αλλά πρέπει να συμβιβαστούμε. Θεώρησε σωστό να εκμεταλλευτεί το βήμα που του δόθηκε τη μέρα που τιμόταν η θυσία του Αυξεντίου, για να προσπαθήσει να πείσει τους παρευρισκομένους για την αποδοχή της ΔΔΟ. Αίσχος κύριοι, να μετατρέπουμε το μνημόσυνο ενός ατόμου που κάηκε ζωντανός για τα ιδανικά του, αρνούμενος να συμβιβαστεί, σε συλλαλητήριο υπέρ του συμβιβασμού και της ενδοτικότητας.

Ο κ. Καρογιάν μίλησε για αρχές και αξίες που πρέπει να κρατήσουμε στην προσπάθεια που καταβάλλουμε για λύση. Και ήταν το κατάλληλο άτομο να μας μιλήσει για αρχές και αξίες, λίγες μέρες μετά την ατιμωτική στάση που κράτησε όταν θ’ αποφάσιζε το κόμμα του παραμονή ή όχι στην κυβέρνηση, εμμονή ή όχι στις αρχές της δημοκρατίας, στις αξίες της πατρίδας και του αγώνα. Ήταν αυτός που λίγες μέρες πρωτύτερα, στον βωμό της εξουσίας, στον βωμό της καρέκλας καλύτερα, θυσίασε αρχές, στόχους, ιδανικά και επέλεξε τη στήριξη στην καταστροφική λύση που επιδιώκει η κυβέρνηση.

Κακίζουμε και το γεγονός, ότι για να μην βραχούν οι επίσημοι, δεν έγινε κατάθεση στεφάνων στον ιερό χώρο του κρησφυγέτου, στον χώρο που κάηκε ζωντανός ο Ζήδρος για να τρων και να πίνουν αυτοί σήμερα! Μόνο η Α.Φ.Έπαλξη και η μαθητική  Α.Κ.Μ Ε.Φ.Ε.Ν αψήφησαν τις καιρικές συνθήκες και κατέβηκαν στο κρησφύγετο για ν’ αποδώσουν φόρο τιμής. Τα υπόλοιπα στεφάνια μετέφερε όλα μαζί ένας στρατονόμος.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Τα στεφάνια που πέταξε ο Στρατονόμος της Εθνικής Φρουράς εκ μέρους του κυπριακού πολιτικού κατεστημένου που «δεν ήθελε να βραχεί» για χάρη του απελευθερωτή μας Γρηγόρη Αυξεντίου

‘Φιλελεύθερος’
«Δεν είναι ντροπή κύριε Μάριε…»
03 Μαρτίου 2010, σελ. 7

Σε μια ομιλία συνολικής έκτασης 1.800 λέξεων, ο πρόεδρος της Βουλής, πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Μάριος Καρογιάν, είπε πολλά για τον Γρηγόρη Αυξεντίου, είπε για την ανδρεία του, μας μίλησε για το Κυπριακό και τον δήθεν οδυνηρό συμβιβασμό. Δεν ξέρουμε ποιος είναι ο συγγραφέας της συγκεκριμένης ομιλίας και ποιος έγραψε τις 1.800 λέξεις τις οποίες διάβασε ο κ. Καρογιάν.

Αυτό που προσέξαμε διαβάζοντας την ομιλία του είναι πως μέσα στις 1.800 τόσες λέξεις έλειπε μια πολύ βασική λέξη. Αυτή η λέξη που είναι συνώνυμο του απελευθερωτικού αγώνα 1955-59. Είναι η λέξη Ε.Ο.Κ.Α.

Κύριε Μάριε, δεν είναι ντροπή να πείτε τη λέξη Ε.Ο.Κ.Α. Μη φοβάστε να την πείτε. Γιατί ο Αυξεντίου θυσιάστηκε όντας υπαρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. και όχι ως αρχηγός της ποδοσφαιρικής ομάδας της Λ.Α.Λ.Λ.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Σημερινή’
«Πώς μνημονεύεις τον Γρ. Αυξεντίου;»
03 Μαρτίου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

«Εκείνο τ’ “ΟΧΙ” δεν το επανέλαβε η ηχώ, ήταν πολύ βαρύ για να το μεταφέρει», έγραψε ο ποιητής Κώστας Μόντης, για την εθελοθυσία του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου της Κυριακής 3ης Μαρτίου 1957, στο κρησφύγετο - θυσιαστήριο του Μαχαιρά, όπου, μετά το Μολών Λαβέ και την πολύωρη μάχη, τα στρατεύματα των Εγγλέζων κατακτητών, μαχόμενο τον έκαψαν με βενζίνη.

Από τ’ αρχαία χρόνια, στον Ελληνισμό, που πρώτος δίδαξε την ελευθερία και τη δημοκρατία, υπήρχε πάντα ένα κρίσιμο ερώτημα: Πώς οι ζώντες θα μνημονεύουν, στις ορθές διαστάσεις, τον ηρωισμό εκείνων που θυσιάστηκαν για το υπέρτατο των αγαθών, την ελευθερία. «Χαλεπόν γαρ το μετρίως ειπείν εν ώ μόλις και η δόκησις της αλήθειας βεβαιούται», είχε πει, στην έναρξη του κορυφαίου ανά τους αιώνες Επιτάφιου, ο Περικλής, το 430 π.Χρ. και το κατέγραψε στο Β-35 της Ιστορίας του ο Θουκυδίδης: «Διότι δύσκολον είναι να ομιλήση κανείς με το προσήκον μέτρον εις περιστάσεις κατά τας οποίας και αυτή η ακριβής παράστασις της αληθείας δυσκόλως γίνεται πιστευτή», όπως το μετέφρασε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Και συνέχισε: «Ο μη επαρκώς γνωρίζων τα πράγματα, οσάκις ακούει κάτι τι που υπερβαίνει τας ιδικάς του δυνάμεις, είναι πιθανόν ΕΝΕΚΑ ΦΘΟΝΟΥ να πιστεύση ότι πρόκειται περί υπερβολών. Διότι οι έπαινοι που λέγονται δι’ άλλους επί τοσούτον μόνον είναι ανεκτοί, εφ’ όσον έκαστος νομίζει ότι και ο ίδιος είναι ικανός να κατορθώση όμοια ή ανάλογα των επαινουμένων» («Ες όσον αν και αυτός έκαστος οίηται ικανός είναι δράσαί τι ων ήκουσε, τω δε υπερβάλλοντι αυτών φθονούντες ήδη και απιστούσιν»).

Ως απάντηση στους «φθονούντες» μοιάζει να έγραψε ο Κ. Μόντης στον Αυξεντίου:

«Να πάρουμε μια σταγόνα από το αίμα σου
να καθαρίσουμε το δικό μας,
να πάρουμε μια σταγόνα από το αίμα σου
να μπολιάσουμε το δικό μας,

να πάρουμε μια σταγόνα από το αίμα σου
να βάψουμε το δικό μας
να μη μπορέση πια ποτέ
να το ξεθωριάσει ο φόβος.

Να πάρουμε το τελευταίο σου βλέμμα
να μάς κοιτάζει μη ξεστρατίσουμε,
να πάρουμε την τελευταία σου εκπνοή
νάχουμε οξυγόνο ν’ αναπνέουμε
χιλιάδες χρόνια,

να πάρουμε τις τελευταίες σου λέξεις
νάχουμε να τραγουδάμε
ανεξάντλητα εμβατήρια για τη λευτεριά…

Μην πέση σκιά στον τάφο αυτό
ούτε από γιασεμί στο φεγγάρι.

Ο τάφος αυτός είναι για να παίζη
με ξίφη Αυγουστιάτικων ηλιακτίνων
και να στέλνη διπλούς ήλιους
πίσω στον ήλιο.

Κι ακόμα όχι, ο τάφος αυτός
δεν είναι για ν’ αντανακλά τον ήλιο,
ο ήλιος είναι για να αντανακλά τους ήλιους του»

(«Στιγμές», 1958).

Ερώτηση:
Θα μπορούσαν άραγε όσοι… ξηκανναουρίζουν τα πρακτικά του Εθν. Συμβουλίου για ν’ αποστομώσουν αλλήλους, να συλλογιστούν και ν’ απαντήσουν γιατί ο υπό Ε/κ Αναν-ιστών Εκθειαζόμενος κ. Ερντογάν, προβάλλει το ΤΡΟΠΑΙΟ της 23ης Μαΐου 2008: Joint Statement Χριστόφια - Ταλάτ περί «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς» και όχι, για παράδειγμα, τις συμφωνίες Μακαρίου - Ντενκτάς 1977 και Κυπριανού - Ντενκτάς 1979;

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Σημερινή’
«Ούτε λέξη για την ΕΟΚΑ, Μάριε Καρογιάν;»
02 Μαρτίου 2010
Σ.Ι.

Ποιου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, ήρωας, ήταν ο σταυραετός του Μαχαιρά; Ποιου μεγάλου Αγώνα (με άλφα κεφαλαίο) ήταν κορυφαίος αγωνιστής και πρωταγωνιστής ο Γρηγόρης Αυξεντίου; Ποιου αγώνα ήταν κορυφαίο στέλεχος ο νιος Γρηγόρης; Ποιου αγώνα ήταν γενναίος και φλογερός ηγέτης ο Αυξεντίου, 28 ετών εκ Λύσης; Για ποιον αγώνα έγινε ολοκαύτωμα; Μην ήταν των Παλαιστινίων; Μήπως των Βιετκόγκ; Μην ήταν των Σαντινίστας; Μήπως των Κουβανών; Μην ήταν του αφρικανικού μετώπου κατά του απαρχάιντ; Μήπως των Ζουλού του Γιόμο Κενυάτα; Μην ήταν του Ανατολικού Τιμόρ; Μην ήταν μέλος της Μεγάλης Πορείας του Μάο;

Σε ποιον απελευθερωτικό αγώνα, τέλος πάντων, συμμετείχε, Μάριε Κάρογιαν, ο φλογερός, κορυφαίος, πρωταγωνιστής, ήρωας, γενναίος, Αυξεντίου; Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, Μάριε Καρογιάν, έτσι για να το γυρίσει επιτέλους η γλώσσα σου, ήταν υπαρχηγός της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών - ΕΟΚΑ. Η ΕΟΚΑ, Μάριε Καρογιάν, έκανε τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59. Η ΕΟΚΑ έκανε εκείνον το μεγάλο Αγώνα (με άλφα κεφαλαίο) και της ΕΟΚΑ εκτελούσε εντολές και διαταγές ο νιος Γρηγόρης εκ Λύσης.

Γιατί συντρόμαξες, Μάριε Καρογιάν, να αναφέρεις το όνομα της ΕΟΚΑ, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Μακάριος και ο Διγενής; Ούτε και αυτών τα ονόματα δεν τόλμησες να αναφέρεις. Παρά μόνο επιδόθηκες σε ανάλατες κοινοτυπίες, για να τιμήσεις, δήθεν, τον υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου. Τον πρόσβαλες! Ιδού η πρώτη υποδούλωσή σου στον Χριστόφια και στο ΑΚΕΛ.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου’
«Γρηγόρης Αυξεντίου- Ο Σταυραετός του Μαχαιρά»
03 Μαρτίου 2010

«…Αν εμείς που λεγόμαστε αρχηγοί, δεν θελήσουμε να εκτεθούμε σε κίνδυνο, πως θα τολμήσουν αυτά τα νέα παιδιά ν’ αντισταθούν στον εχθρό; Αρκετή υπηρεσία πρόσφερα διδάσκοντάς τους πως να κρατούν το όπλο και να πολεμούν, πρέπει όμως να τελειώσω διδάσκοντάς τους και πως να πεθαίνουν».
–Γ.Π.Αυξεντίου

Τρίτη 5 Μαρτίου 1957,
Δημοσιεύματα από τον πρωινό Αθηναϊκό τύπο:

«Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, φερόμενος ως Υπαρχηγός τής Ε.Ο.Κ.Α. και Υπασπιστής τού Αρχηγού της Διγενή, εφονεύθη προχθές, αφού επολέμησε ηρωικώς επί δέκα ολόκληρες ώρες, μόνος αυτός εναντίον ισχυρών Βρεταννικών δυνάμεων, στην περιοχή τού όρους Τρόοδος σε μια σπηλιά πλησίον τής Μονής Μαχαιρά. Η μάχη διεξήχθη υπό τις ακόλουθες συνθήκες:

«Οι δυνάμεις ασφαλείας είχαν την πληροφορία ότι στην Μονή Μαχαιρά εκρύπτετο ο καταζητούμενος αυτός Πατριώτης, ο οποίος είχε επικηρυχθεί αντί 5.000 λιρών στερλινών. Τις απογευματινές ώρες τού Σαββάτου, απόσπασμα του Βρεταννικού Στρατού από 60 άνδρες εκινήθη προς την Μονή, την οποία και εκύκλωσε για να συλλάβει τον καταδιωκόμενο Αγωνιστή. Οι Βρεταννοί στρατιώται ανεστάτωσαν κυριολεκτικώς την Μονή και έθεσαν υπό κράτησιν όλους τους μοναχούς, περιλαμβανομένου και του Ηγουμένου, τους οποίους και εκακοποίησαν για να τους αποσπάσουν πληροφορίες περί του ακριβούς σημείου όπου εκρύπτετο ο Αυξεντίου. Κανείς όμως μοναχός δεν είπε τίποτα. Κατά την διάρκεια της ερεύνης στην περιοχή γύρω από το μοναστήρι, οι Βρεταννοί στρατιώται ανεκάλυψαν μια σπηλιά κρυμμένη μέσα σε θάμνους.»

«Ο επί κεφαλής τού Βρεταννικού αποσπάσματος Ανθυπολοχαγός Middleton πλησίασε την είσοδο της σπηλιάς και εφώναξε: «Ρίξε τα όπλα σου και παραδώσου, αλλιώς θα επιτεθούμε». Κάποιος απήντησε: «Καλά παραδιδόμαστε». Τέσσερες άνδρες βγήκαν έξω, δύο από αυτούς επικηρυγμένοι με 5.000 λίρες, όπως και ο Αυξεντίου. Ο Αυξεντίου δεν ήταν μεταξύ αυτών. Ο Ανθυπολοχαγός Midleton τον εκάλεσε και πάλιν να παραδοθεί, αλλά έλαβε την υπερήφανη απάντησιν “Μολών Λαβέ”.»

«Αμέσως, τέσερες άνδρες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο ηρωικός μαχητής τής Κυπριακής Ελευθερίας τούς υπεδέχθη με καταιγισμόν πυρός. Oι τρεις από τους τέσερες Βρεταννούς, οι οποίοι είχαν ελπίσει ότι θα εισέπραττον την επικήρυξιν του Αυξεντίου βγήκαν αμέσως έντρομοι, ενώ ο τέταρτος, τραυματισμένος στο στήθος κατέπεσε στο έδαφος, για να υποκύψει λίγες ώρες αργότερα στα τραύματά του. Ο επί κεφαλής τών Βρεταννικών δυνάμεων Ανθυπολοχαγός Middleton εζήτησε αμέσως ενισχύσεις, οι οποίες και κατέφθασαν με τα ελικόπτερα. Η μάχη συνεχίσθη έτσι επί 10 ολόκληρες ώρες, κατά την διάρκειά της δε οι Βρεταννοί εχρησιμοποίησαν μεταξύ των άλλων δακρυγόνες βόμβες.»

«Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος τού Αυξεντίου και αφού προηγουμένως έκαναν χρήσιν όλων τών ειδών τών όπλων, οι Βρεταννοί στρατιώται έρριψαν μέσα στην σπηλιά βόμβες πετρελαίου. Τεράστιες φλόγες εκάλυψαν το σπήλαιο για να τυλίξουν σε λίγο το κορμί τού Ηρωικού Πατριώτη.»

«Η μάχη ετελείωσε στις 2 η ώρα την νύκτα. Η σορός τού Αυξεντίου ανευρέθη απηνθρακωμένη. Ο Αυξεντίου ήταν ηλικίας 29 ετών, το επάγγελμά του δε ήταν σωφέρ ταξί. Στον κατάλογο των καταζητουμένων από τους Άγγλους, ήταν εγγεγραμμένος δεύτερος μετά τον στρατηγό Γρίβα.»

Το ΜΕΤΩΠΟ Κ.Φ.Η.Β. τιμά σήμερα τον αγωνιστή της ελευθερίας, τον άνθρωπο που πίστεψε ότι ο θάνατος του θα έφερνε ζωή. Ο Γρηγόρης Πιερή Αυξεντίου, ένα φτωχόπαιδο 29 χρονών, απ’ το χωριό Λύση, μετατράπηκε σε αιώνιο σύμβολο ιστορίας, για να θυμίζει εσαεί στους λαούς, πώς αποκτάται η ελευθερία.

Ο Γρηγόρης δεν θυσιάστηκε για τη πατρίδα, έχοντας υπόψην «ιστορικούς συμβιβασμούς». Ο «Αίας» δεν χάθηκε στο πλαίσιο «λογικών υποχωρήσεων». Ο «Ζήδρος» δεν βίωσε εκείνες τις τελευταίες, βασανιστικές του στιγμές, εις ένδειξη «καλής θέλησης». Όταν οι φλόγες τύλιγαν το κορμί του, ο ήρωας δεν ονειρευόταν εκ περιτροπής προεδρίες και σταθμισμένες ψήφους. Νιώθουμε το καθήκον, να υπενθυμίζουμε στους κάθε λογής «εκσυγχρονιστές», ότι άνθρωποι σαν τον Γρηγόρη, έδωσαν τη ζωή τους για αυτό που σήμερα θέτουν, ελαφρά τη καρδία, υπό διαπραγμάτευση: την ελευθερία και το δίκαιο. Αυτοί που έντεχνα επιχειρούν να δημοπρατήσουν τις αξίες και τα ιδανικά μας, θα μας βρίσκουν πάντα μπροστά τους.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

‘Σημερινή’
«Το βιβλίο του Παπάντωνη»
11 Φεβρουαρίου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Σεμνός, σεπτός και ταπεινός ιερέας, στις ιερότερες στιγμές, του ιερότερου χώρου του κυπριακού Ελληνισμού: Ο Παπάντωνης Ερωτοκρίτου. Ο ιερέας που έζησε τις τελευταίες συγκλονιστικές στιγμές τού φρικτά τραγικού μεγαλείου, στο κελί του μελλοθανάτου, με τον καθένα από τους Εννέα Απαγχονισθέντες Ήρωες της ΕΟΚΑ, προτού οι Εγγλέζοι δήμιοι τους οδηγήσουν στην Αγχόνη. Στις 10 Μαΐου 1956, τον Μιχαλάκη Καραολή και τον Ανδρέα Δημητρίου. Στις 9 Αυγούστου 1956, τον Ανδρέα Ζάκο, τον Ιάκωβο Πατάτσο και τον Χαρίλαο Μιχαήλ. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1956, τον Ανδρέα Παναγίδη, τον Μιχάλη Κουτσόφτα και τον Στέλιο Μαυρομμάτη. Στις 14 Μαρτίου 1957, τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Ο ιερέας που τους εξομολόγησε, τους κοινώνησε. Ο ιερέας, ο οποίος, στο προαύλιο των Φυλακισμένων Μνημάτων, φρουρούμενος από πάνοπλους Εγγλέζους στρατιώτες του στρατάρχη σερ Τζον Χάρτινγκ, με το δάκτυλο στη σκανδάλη, στο μεταμεσονύκτιο σκοτάδι, μόνος-κατάμονος, έψαλλε τη Νεκρώσιμη Ακολουθία και μόνος έδωσε τον Ύστατο Ασπασμό στα νεκρά πρόσωπα των Απαγχονισθέντων. Στην καμένη σορό του Γρηγόρη Αυξεντίου και στους πεσόντες Μάρκο Δράκο, Στυλιανό Λένα και Κυριάκο Μάτση. Των Δεκατριών Αρχαγγέλων της κυπριακής λευτεριάς. Εκεί, στην έκτοτε Κιβωτό με τα Άγια των Αγίων του κυπριακού Ελληνισμού. Εκεί όπου πανίερος κατέστη ο Εθνικός μας Ύμνος, 123 χρόνια μετά που τον έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός, καθώς η θηλιά της αγχόνης έκοβε τη φωνή Εκείνων που έψαλλαν το «και σαν πρώτα ανδρειωμένη» για να μην ακουστεί και το «χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά»!

Ιερέας των Κεντρικών Φυλακών και για πολλές δεκαετίες εφημέριος του καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννου, ο Παπάντωνης, είχε εκδώσει το 1962 ένα ταπεινό 60σέλιδο βιβλίο με τον τίτλο «Πώς έζησα το δράμα των Απαγχονισθέντων». Λιτή, σχεδόν λακωνική γραφή. Εκρηκτικά μεστή από το χρέος του ταπεινού παπά προς τη Μνήμη των τρισενδόξων και πανευφήμων αποστόλων της εθνικής λευτεριάς. Αφιερωμένο, από τον ίδιο, στον απαγχονισθέντα από τους Τούρκους, 9η Ιουλίου 1821, Εθνομάρτυρα Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κυπριανό. Τα λιγοστά αντίτυπα του βιβλίου, από χρόνια δυσεύρετα ακόμα και σε φωτοτυπίες. Ο αείμνηστος Παπάντωνης μακαρίστηκε και κηδεύτηκε Παρασκευή 15η Απριλίου 2005, χωρίς να επανεκδώσει το βιβλίο του. Το έκανε, με την άδεια των τέκνων του, το Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-59, στη λήξη της προεδρίας στο ΣΙΜΑΕ, της Κλαίρης Αγγελίδου. Ένα πολυτιμότατο βιβλίο 83 σελίδων, για κάθε ελληνικό σπίτι. Για τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Τοις Κείνων ρήμασι, αυτοβούλως, αυτοπροαιρέτως, εθελοντικώς και εν πλήρει γνώσει και συνειδήσει πειθόμενοι. 

Ερώτηση:
Εάν θα έπρεπε να μείνουμε για πάντα υποταγμένοι στις «διαχρονικές θέσεις τις οποίες συμφωνήσαμε [ποιοι;] με τη διεθνή κοινότητα και με την τουρκική πλευρά», όπως κανοναρχείς κύριε Άντρο Κυπριανού και ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΙ στις «ευαίσθητες ισορροπίες που έχουν διαμορφωθεί κατά τη διάρκεια δεκαετιών διαπραγματεύσεων», κύριε Χριστόφια μας, τότε, γιατί μπήκαμε, άραγε, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και γιατί αγωνίζονται στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια οι Τιτίνες Λοϊζίδου κι οι Μελέτηδες Αποστολίδη;