| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΑΡΧΕΙΟ | ENGLISH  
Οικοσελίδα » ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΑΚΕΛ, ρουσφέτι και οι αριστερόζ κομμουνιστές της λιμουζίνας

Η "προεδρική" λιμουζίνα του Ταλάτ [πηγή φωτογραφίας: άγνωστη]

Η «προεδρική» λιμουζίνα του έτερου «αριστερού» Μεχμέτ Αλί Ταλάτ,
του Πολιτικού Αττιλάρχη και «φίλου και σύντροφου» του αριστερόζ “κομμουνιστή” Δημήτρη Χριστόφια

‘Πολίτης’
«Κομμουνιστές της λιμουζίνας»
07 Ιανουαρίου 2010
Δημήτρης Γεωργιάδης

Ειλικρινά δεν μπορώ να αντιληφθώ τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν κάποια άτομα. Έχεις ένα στόχο. Ψάχνεις να βρεις τον καλύτερο τρόπο να τον πετύχεις και αρχίζεις να εφαρμόζεις το σχέδιό σου.

Την περασμένη εβδομάδα παρακολούθησα τον πρόεδρο του ΠΑΣΥΞΕ (κεφαλαιοκράτη) Χάρη Λοϊζίδη, ΑΠΟΕΛίστα (αντι-ομονοιάτη) και μέλος του ΔΗΣΥ (νεοφιλελεύθερο), να βγαίνει στην τηλεόραση και να διαμαρτύρεται ότι αν επιβληθεί ο φόρος στην κτηματική περιουσία οι ξενοδόχοι θα οδηγηθούν στην καταστροφή. Τι αναμένει λοιπόν ο κ. Λοϊζίδης να πετύχει με τη συγκεκριμένη του ενέργεια; Να επισπεύσει την εφαρμογή του μέτρου;

Εγώ σας υπογράφω ότι μόλις έμαθαν για τις δηλώσεις Λοϊζίδη στο Ανώτατο Σοβιέτ τής Εζεκία Παπαϊωάννου παράγγειλαν τη νέα τηλεόραση NEC MultiSync LCD8205, 82 ιντσών FullHD, αξίας 50 χιλ. ευρώ και την έστειλαν στο Προεδρικό. Εκεί κάθισαν στις δερμάτινες πολυθρόνες τους οι ψευδο-κομουνιστές Δημήτρης Χριστόφιας (ένα μέτρο πιο μπροστά από τους άλλους και σε σαφώς ψηλότερη πολυθρόνα) και οι κ.κ. Νεοκλής Συλικιώτης και Σωτηρούλα Χαραλάμπους. Έβλεπαν τον κ. Λοϊζίδη να κάνει τη δήλωση και ηδονίζονταν. Φώναζαν στον υπηρέτη τους ξανά-ξανά και μόλις τέλειωνε η σκηνή ξανά-ξανά.

Κάποιοι δεν έχουν αντιληφθεί ποιος είναι ο πραγματικός στόχος του κ. Χριστόφια. Νομίζουν ότι είναι η δημιουργία μιας δίκαιης κοινωνίας. Τα έργα μιλούν από μόνα τους. Ο στόχος του ένας είναι και σχεδόν τον έχει υαλοποιήσει. Οι εισαγωγείς αυτοκινήτων και οι έμποροι έχουν σχεδόν καταστραφεί. Οι επιχειρηματίες ανάπτυξης γης έχουν καταστραφεί. Τώρα θα βάλουμε και την ταφόπετρα στους ξενοδόχους. Έτσι, από αυτό το καλοκαίρι ο μόνος Κύπριος που θα κυκλοφορεί με λιμουζίνα του μισού εκατ. ευρώ με όλα τα έξτρα (για λόγους ασφάλειας υποθέτω) θα είναι ο ψευδο-κομουνιστής Δημήτρης Χριστόφιας.

Κατηγορούσαμε τον Τάσσο γιατί έκλειναν τους δρόμους να περάσει. Ο Δημήτρης Χριστόφιας, που ισχυρίζεται πως είναι κομουνιστής, σε περίοδο κρίσης ψάχνει να φορολογήσει τους πολίτες για να κυκλοφορεί ο ίδιος με νέα λιμουζίνα (δεν του κάνει αυτή που έχει) και να κλείνει τις τρύπες για να διορίζει γνωστούς και συγγενείς σε διάφορα πόστα, και όλοι σιωπούν.

Το έγραψα και το επαναλαμβάνω. Ο άνθρωπος έχει τόση σχέση με τον κομουνισμό όση ο Χρυσόστομος με τον χριστιανισμό και ο Μουσολίνι με τη δημοκρατία… και αν ζούσε σήμερα ο Μουσολίνι θα μου καταχώρισε αγωγή λιβέλου.

ΥΓ: Παρακαλώ τους κ.κ. τής Εζεκία Παπαιώάννου να μη βάλουν κάποιο στέλεχός τους να μου τηλεφωνήσει και να διαμαρτυρηθεί ότι συνέκρινα τον Πρόεδρο με ένα δολοφόνο, διότι γνωρίζουν πολύ καλά ποιο σημείο θέλω να θίξω.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

‘Σημερινή’
«Το ΑΚΕΛ και το ρουσφέτι»
07 Μαρτίου 2010
Χρίστος Καρύδης (Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος)

Τον τελευταίο καιρό βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της καθημερινής επικαιρότητας το θέμα της αναξιοκρατίας στην Κύπρο. Αιτία για την επαναφορά του θέματος στο προσκήνιο υπήρξαν καταγγελίες της ΣΕΚ σύμφωνα με τις οποίες τα τελευταία δύο χρόνια το ρουσφέτι οργιάζει, κυρίως κατά τις προσλήψεις του κυβερνητικού ωρομίσθιου προσωπικού.  Έτσι η ΣΕΚ αποφάνθηκε πως η Κυβέρνηση Χριστόφια, η οποία παρεμπιπτόντως υποσχέθηκε τη δίκαιη κοινωνία, είναι πρωταθλήτρια στο ρουσφέτι.

Η συνδικαλιστική αυτή τοποθέτηση, η οποία τεκμηριώθηκε και με την κατάθεση αριθμητικών στοιχείων στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, όπως ήταν αναμενόμενο προκάλεσε την αντίδραση, όχι μόνο της ΠΕΟ, αλλά και του ΑΚΕΛ και της Κυβέρνησης. Ευθύς εξαρχής κανένας νούσιμος άνθρωπος σ’ αυτό τον τόπο δεν ανέμενε, είτε από το ΑΚΕΛ είτε από τον Πάμπη Κυρίτση είτε από το Στέφανο Στεφάνου, να βγουν και να παραδεχτούν πως κάνουν ρουσφέτι.

Όλα τα Ακελικά στελέχη μίλησαν για αξιοκρατία και χρηστή διοίκηση, που εμπεδώνεται αυτή την εποχή και με τις δηλώσεις τους έδωσαν τροφή για σκέψη και προβληματισμό, ενώ υποστήριξαν πως, καθ’ όλην τη διάρκεια της ζωής της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα μέλη της ΠΕΟ και του ΑΚΕΛ υπήρξαν τα θύματα του ρουσφετιού και της αναξιοκρατίας.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Το ρουσφέτι στην Κύπρο είναι συνομήλικο με την Κυπριακή Δημοκρατία. Πενήντα χρόνια η ανεξάρτητη Κύπρος, πενήντα χρονών το ρουσφέτι. Το ΑΚΕΛ στήριξε και συμμετείχε σ’ όλες τις κυβερνήσεις με εξαίρεση την κυβέρνηση του Γλαύκου Κληρίδη, ο οποίος βρέθηκε στην εξουσία μόνο για μια δεκαετία.

Στα υπόλοιπα 40 χρόνια το ΑΚΕΛ είχε σημαντικό και καθοριστικό ρόλο στη διακυβέρνηση της Κύπρου. Στήριξε και υποστήριξε το Μακάριο, αφού πρώτα τον κατηγόρησε πως με τις ατιμωτικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου επανέφερε στην Κύπρο την τουρκική κατοχή και ότι οδηγεί τον τόπο στη φασιστική δικτατορία (Χαραυγή 13.12.1959).

Εξέλεξε μετά με το μίνιμουμ πρόγραμμα το μ. Σπύρο Κυπριανού, επέλεξε και εξέλεξε τους Γιώργο Βασιλείου και μ. Τάσσο Παπαδόπουλο.
Πώς γίνεται όλα αυτά τα χρόνια το ΑΚΕΛ να ήταν μέρος της εξουσίας και τα μέλη του, αλλά και αυτά της ΠΕΟ, να ήταν τα θύματα αυτής της αναξιοκρατίας που πλεόνασε στον τόπο μας; Να υποθέσουμε πως τους κυνηγούσαν και αυτοί στήριζαν τις κυβερνήσεις; Τόσος μαζοχισμός; Ή κάτι άλλο;

Κάποιοι ξεχνούν ανερυθρίαστα πως, την εποχή του μίνιμουμ προγράμματος όχι για να μπει κάποιος στη Δημόσια Υπηρεσία αλλά για να περάσει απ’ έξω, έπρεπε να έχει κομματική ταυτότητα. Είτε του ΔΗΚΟ είτε του ΑΚΕΛ. Έπρεπε να έχει συστάσεις και κομματικές πλάτες, διαφορετικά ήταν χαμένος από χέρι.

Κατηγορούν σήμερα τη διακυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη. Δεν νομίζω να υπάρχει νοήμων άνθρωπος σ’ αυτό τον τόπο που να πιστεύει πως το ρουσφέτι που έγινε επί Γλαύκου Κληρίδη ξεπερνά το σύνολο της 40 έτους αναξιοκρατίας που ευδοκίμησε επί κυβερνήσεων στις οποίες μετείχε και το ΑΚΕΛ. Το οποίο ουδέποτε δέχτηκε να έχει δεύτερο ή περιθωριακό λόγο και ρόλο.

Σήμερα αυτοί που μιλούν για χρηστή διοίκηση και αξιοκρατία είναι αυτοί που αρνούνται να επεκτείνουν το όριο αφυπηρέτησης των εκπαιδευτικών στο 63ο έτος, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις του συνδικαλιστικού οργάνου των καθηγητών, της ΟΕΛΜΕΚ. Ξέρετε γιατί το κάνουν; Απλούστατα, όπως δημόσια κατήγγειλαν και συνδικαλιστές του κλάδου, αλλά και άλλοι επώνυμοι της κοινωνίας που γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις, το ΑΚΕΛ θέλει με την καθυστέρηση στην επέκταση του ορίου να κερδίσει χρόνο για να αφυπηρετήσουν κάμποσοι διευθυντές της «δεξιάς», για να προαχθούν οι αριστεροί στις διευθυντικές θέσεις της εκπαίδευσης.

Ανάλογη τακτική εφάρμοσαν και σε κάποιους Ημικρατικούς Οργανισμούς (εκεί που περνούσε ο λόγος τους), όταν επί διακυβέρνησης μ. Τάσσου Παπαδόπουλου τορπίλιζαν την επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης στο 63ο.  Και ας ήταν η απόφαση για την επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης ομόφωνη απόφαση μιας κυβέρνησης, στην οποίαν το ΑΚΕΛ μετείχε με πέντε υπουργούς.

Τακτικίστικες συμπεριφορές
Τέτοιες τακτικίστικες συμπεριφορές μ’ αυτές που επιχειρούνται στο χώρο της εκπαίδευσης και όχι μόνο οδηγούν σε ρουσφέτι 24 καρατίων. Πρόκειται για προμελετημένο έγκλημα. Πρόκειται για φόνο εκ προμελέτης κατά της αξιοκρατίας και ας επαγγέλλονται τη δήθεν δίκαιη κοινωνία.

Οι δίκαιες κοινωνίες δεν κτίζονται ούτε με τα πάρε-δώσε, ούτε με τη διαπλοκή ούτε και με τα μασκαραλίκια. Ούτε με τις ατασθαλίες και την κακοδιαχείριση που ως φαινόμενα πλεονάζουν στις εκθέσεις της Γενικής Ελέγκτριας.  Ο ΔΗΣΥ με δημόσια ανακοίνωση (12/2/10) κάνει την αυτοκριτική του και δηλώνει έτοιμος να αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί.

Ανάλογη ευθύνη οφείλει να αναλάβει και το ΑΚΕΛ για τη 40χρονη ρουσφετολογική δραστηριότητά του, όπως εξηγήσαμε επαρκώς πιο πάνω.  Και κάτι τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό: Ο τόπος κινδυνεύει σαν αποτέλεσμα λαθών και παραλείψεων, τόσο στη διαχείριση του Κυπριακού όσο και της οικονομίας. Αυτό λένε και φαίνεται πως έχουν δίκαιο, η πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων.

Για αντιμετώπιση της κατάστασης χρειάζεται συλλογικότητα, αλλά και ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο που, δυστυχώς, κατάντησε Βαβυλωνία, όπως απογοητευμένος δήλωσε πρόσφατα ο Δημήτρης Χριστόφιας. Προϋπόθεση της ζητούμενης ενότητας είναι η αξιοκρατία, η χρηστή διοίκηση και η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Το δείγμα γραφής πρέπει να προέλθει πρώτα απ’ όλα από το ΑΚΕΛ και την Κυβέρνηση που οφείλουν να αποβάλουν, εδώ και τώρα, την έπαρση και την αλαζονεία, που τους διακρίνει στο μέγιστο βαθμό μετά τις προεδρικές εκλογές του 2008.

Υ.Γ.: Προσωπικά δεν έχω αντιληφθεί το ΑΚΕΛ να έχει απολογηθεί προς τον Εθνάρχη Μακάριο για τους μαύρους χαρακτηρισμούς που του απέδωσε το 1959 και τούτο παρά το γεγονός ότι τον μνημονεύει και τον επικαλείται και στις εύκολες και στις δύσκολες περιστάσεις. Τελικά, ο Μακάριος, όντως, «μας έδεσε σε καταστροφικές στρατιωτικές συμφωνίες» και όντως οδήγησε «τον τόπο στη φασιστική δικτατορία»;


Σταθερή διεύθυνση permalink: http://www.efylakas.com/archives/4467

Εκτυπώσιμη μορφή

Tags: , , , , , , ,