| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΑΡΧΕΙΟ | ENGLISH  
Οικοσελίδα » ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ

Από την δόξα στον εμφύλιο

[πηγή φωτογραφίας: http://www.athensinfoguide.com/gr/history/t9-95war.htm]

‘Σημερινή’
«Από την δόξα στον εμφύλιο»
29 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Από 28η Οκτωβρίου 1940 μέχρι Απρίλιο 1941, η οικουμένη παρακολουθούσε το απίστευτο: Η μικρή Ελλάς να κατορθώνει την 1η ήττα του Άξονα του Φασισμού και Ναζισμού. Από το 1941 μέχρι και το 1944, ο ελλαδικός λαός υπέστη φρικτή, τριπλή, γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Εναντίον της, αγωνίστηκε ασταμάτητα. Θυσιαζόταν και μεγαλουργούσε. Μέχρι τη νίκη των ελευθέρων λαών. Τη συντριβή του Ναζισμού.

Όμως: Όταν γλυκοχάραζε η λευτεριά, η θυσιασθείσα για τη νίκη Ελλάδα δεν ήταν όρθια ανάμεσα στις νικήτριες για να εισπράξει το μερτικό της. Φροντίσαμε γι’ αυτό οι Έλληνες: Την καταντήσαμε να εισπράξει έναν Εμφύλιο Πόλεμο. Χειρότερων καταστροφών και πολύ διαρκέστερων επιπτώσεων, απ’ ό,τι η κατοχή.

Μνησθητω ότι: Όταν το έθνος ηγέρθη με τα καριοφίλια το 1821, για Ελευθερία ή Θάνατο, προτού καλά-καλά λευτερώσουμε τον Μωριά και τη Ρούμελη, καταντήσαμε οι Έλληνες ν’ αλληλοσφαχτούμε πάλι σε Εμφύλιο. Ελλαδίτσα παραπληγική με τρεις «Προστάτιδες» και ξένο βασιλιά. Κι όταν, μετά από ένα σχεδόν αιώνα, το έθνος ισχυρό και με διπλάσια εδάφη από τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, μπορούσε με τις μεραρχίες του να διεκδικήσει ότι η νίκη στον Α΄ Παγκ. Πόλεμο το 1918, θα ξημέρωνε και την ελευθερία στην Αν. Θράκη, την Κων/πολη, τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο, φροντίσαμε και πάλι οι Έλληνες έναν ακόμα Εθνικό Διχασμό. Πρώτα διχοτομήσαμε την Ελλάδα σε κράτος της Θεσσαλονίκης και κράτος των Αθηνών. Και το 1922 καταστρέψαμε τη Μικρασιατική μας υπόσταση. Στην Κύπρο, το τραγικό 1974, δικές μας κάννες στράφηκαν εμφύλιες εναντίον δικών μας αδελφών. Και καμιά δεν ήταν στο Πέντε Μίλι στις 05.00 το πρωί του Σαββάτου, 20ή Ιουλίου 1974, για ν’ ανακόψει την αποβίβαση του Αττίλα.

Αρχέγονα παρ’ Έλλησι τα Εμφύλια Πάθη. Έχουν δε και την ιδιότητα να μετατρέπουν τους εκάστοτε αγωνιστές σε χρήσιμους ηλίθιους για την καταστροφή της πατρίδας. Κατ’ επανάληψιν διά μέσου των αιώνων: Από το εναρκτήριο της Ιλιάδος «μήνιν άειδε θεά» του Ομήρου, ώς το φρικτό ραδιοφωνικό «ο Μακάριος είναι ήδη νεκρός» της 15.7.74. Έχουμε από την αρχαιότητα, πολλά κουσούρια οι Έλληνες. Ένα, όμως, είναι το καρκίνωμά μας: Το Εμφύλιο Πάθος. Το απελπιστικό είναι ότι τα παθήματα δεν μας έγιναν μαθήματα. Το απελπιστικότερο είναι ότι, από τα «Κερκυραϊκά» του 427 π.Χρ. μάς τα έγραψε, χαρτί και καλαμάρι, στο Γ-82 και 83 της Ιστορίας του, για να μας διδάσκει ες αιεί ο μέγιστος Θουκυδίδης, αλλ’ εμείς, κούτσουρ’ απελέκητα αυτοκαταστροφικής ξεροκεφαλιάς…

Ερώτηση:
Πώς γίνεται ο εκλαμπρότατος πρόεδρος του ΔηΣυ να διατείνεται ότι έγινε από παλαιότερα αποδεκτή η τουρκική εκ περιτροπής προεδρία κι εμείς να μη βρίσκουμε ούτ’ ένα στέλεχος του ΔηΣυ, αναπληρωτή πρόεδρο λ.χ., βουλευτή ή ευρωβουλευτή, που να θυμάται αν συζητήθηκε καν ποτέ κάτι τέτοιο, έστω και του… φτέρου, σε οιονδήποτε συλλογικό όργανο του κόμματος;

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

‘Σημερινή’
«Εμφυλίων Εγχειρίδιον»
30 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Ως ο εμπειρότατος των χειρουργών, λες κι είχε νυστέρι ηλεκτρονικής ακρίβειας 21ου αιώνος μ.Χρ., παν-Επιστήμονας πολιτικής, κοινωνιολογίας, ψυχολογίας, ανθρωπολογίας, πολεμολογίας κ.ά., ο Θουκυδίδης συνέγραψε το, καθ’ ημάς, περί «Εμφυλίων Εγχειρίδιό» του. Μ’ αφορμή στα «Κερκυραϊκά» του 427 π.Χρ. την εμφύλια σφαγή μεταξύ δημοκρατικών και ολιγαρχικών, κατά τον 27ετή Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.). Στο Γ- 82, 83 και 84 της Ιστορίας του, ανέλυσε και ανέδειξε:

- Τα αίτια και τους λόγους που προκαλούν το Εμφύλιο Καρκίνωμα.

- Τα συμπτώματα της προϊούσας εξάπλωσής του, κατά τη μετάπτωση από την ειρηνική στην πολεμική περίοδο.

- Τις συνθήκες μέσα στις οποίες το Καρκίνωμα υφίσταται μεταστάσεις επιδείνωσης.

- Τις ολέθριες, πάντα, για την πατρίδα – πολιτεία και για τους, καθ’ έκαστον, ανθρώπους, φρικτές επιπτώσεις του.

«Πάντων δ’ αυτών αίτιον αρχή η διά πλεονεξίαν και φιλοτιμίαν, εκ δ’ αυτών και ες το φιλονικείν καθισταμένων το πρόθυμον» («Αιτία όλων αυτών ήτο η δίψα της εξουσίας, την οποία γεννά η πλεονεξία και η φιλαρχία, και το φατριαστικόν πνεύμα, το οποίον εκτρέφουν τα δύο αυτά πάθη, εις όσους περιπέσουν άπαξ εις φατριαστικάς έριδας», ως μετέφρασε ο Ελ. Βενιζέλος, «μια και μπούνε στη διαμάχη των κομμάτων», κατά μετάφραση Έλ. Λαμπρίδη).

Και πρόβλεψε ο Θουκυδίδης στο «δυσαγγέλιό» του ότι: Τα ίδια «αιεί» θα συμβαίνουν όσο παραμένει η ίδια η φύση των ανθρώπων, φοβερότερα ή ηπιότερα και με διαφορετική μορφή, αναλόγως της μεταβολής των παρουσιαζομένων εκάστοτε περιστάσεων: «γιγνόμενα μεν και αιεί εσόμενα, έως αν η αυτή φύσις των ανθρώπων η, μάλλον δε και ησυχαίτερα και τοις είδεσι διηλλαγμένα, ως αν έκασται αι μεταβολαί των ξυντυχιών εφιστώνται».

Ιδού πώς το κραύγαζε 2.250 έτη αργότερα, το 1823, στις 20 τελευταίες από τις 158 στροφές του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν», ο Διονύσιος Σολωμός: «Η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή, καθενός χαμογελάει, πάρ’ το λέγοντας και συ. Κειό το σκήπτρο, που σας δείχνει, έχει αλήθεια ωραία θωριά. Μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά. Από στόμα όπου φθονάει, παλικάρια ας μην ‘πωθεί, πώς το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή. Μην ειπούν στον στοχασμό τους, τα ξένα έθνη αληθινά: Αν μισούνται αναμεσό τους, δεν τους πρέπει ελευθεριά… Δεν ακούτε; Εις κάθε μέρος σαν του Άβελ καταβοά. Δεν είν’ φύσημα του αέρος που σφυρίζει εις τα μαλιά. Τι θα κάνετε; Θ’ αφήστε, να αποκτήσομεν εμείς Λευθεριάν, ή θα την λύστε εξ αιτίας Πολιτικής;»…

Αλλ’ οι έκτοτε Έλληνες, Ελλήνων απόγονοι, ούτε από Θουκυδίδη ούτε από Διονύσιο Σολωμό καταδεχόμαστε να διδαχθούμε. Μας αρκούν τα… κόμματά μας, κομμάτια να γινόμαστε!

Ερώτηση:
Ώστε, εκλαμπρότατε διζωνικέ κύριε Τορναρίτη, στο «πολίτευμά» σας στερούνται την ισηγορία και το δικαίωμα έκφρασης οι πολίτες που διαφωνούν με την «ομοσπονδία»; Εκτός από την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία, εκτός από τη «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%, θα καταργήσετε και το άρθρο 19 του Συντάγματος (και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης), ποινικοποιώντας, άραγε, όσα η εκλαμπρότης σας αποφασίζει ως «συνθήματα πατριδοκαπηλίας»;

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

‘Σημερινή’
«Πατριδοκαπηλία και αντι-ομοσπονδιακοί»
31 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Βγήκε στις τηλεοράσεις, γνώριμος για το ζήλο αυτοπροβολής του πολιτικός και εκτόξευσε κατηγορίες περί «πατριδοκαπηλίας» εναντίον απλών πολιτών, οίτινες θεώρησαν ότι συνάδει με την επέτειο του «ΟΧΙ» του Σαράντα, να εκφωνήσουν δημοσίως το δικό τους «ΟΧΙ» στη λύση ομοσπονδίας. Την ομοσπονδία και, μάλιστα, διζωνική και δικοινοτική, δεν την είχε απαιτήσει με το τελεσίγραφο που επέδωσε στις 03.00 της Δευτέρας 28.10.1940 στον αγουροξυπνημένο πρωθυπουργό της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά, στο σπίτι του, γωνία Κεφαλληνίας και Δαγκλή στην Κηφισιά, ο εν Αθήναις πρέσβης της φασιστικής Ιταλίας, Γκράτσι. Την απαίτησε, ως όρο συνθηκολόγησης και υποταγής των προδομένων και ηττημένων Ελλήνων, μετά που εισέβαλε το 1974 στην Κύπρο, ως κατακτητής, ο τουρκικός Αττίλας…

Αλλ’ η ίδια η έννοια της πατριδοκαπηλίας είναι δύσκολο να προσάπτεται σε απλούς πολίτες. Και δη «ανώνυμους». Που δεν αυτοπροβάλλονται καν επωνύμως για να καπηλευθούν την πατρίδα προς επίτευξη (ποιων;) ιδιοτελών σκοπών. Ως προς τούτο, φαίνεται ότι έσφαλε ο εν λόγω πολιτικός. Κρίνοντας, ίσως, εξ ιδίων τα αλλότρια. Οι πολιτικοί, οι κομματάρχες, οι δημαγωγοί, τα δημόσια πρόσωπα, ακόμα και δημοσιογράφοι, είναι νοητό να κατηγορούνται συχνάκις και ν’ αλληλοκατηγορούνται πολλάκις, δικαίως ή αδίκως, βασίμως ή μη, για πατριδοκαπηλία, θρησκοκαπηλία, ηρωοκαπηλία, εργατοκαπηλία, προσφυγοκαπηλία, μαθητοκαπηλία, ποδοσφαιροκαπηλία και πάσης άλλης φύσεως καπηλεία. Είναι σύνηθες «άθλημα» για την επίτευξη ιδιοτελών, κομματικών και πολιτικών στόχων. Οι απλοί πολίτες, όμως;

Βέβαια ο συγκεκριμένος πολιτικός, βουλευτής και ανώτερο στέλεχος του ΔηΣυ, που στην άκρη της γλώσσας του κρέμεται πρόχειρη η πατριδοκαπηλία, έχει, φαίνεται, στα «απωθημένα» του σοβαρό πρόβλημα με όσους εκ των πολιτών εκφράζουν την εναντίωσή τους στην τουρκική απαίτηση για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Είναι το πρόβλημα εκείνων στην ηγεσία του ΔηΣυ που υποστήριξαν, προ της 24ης Απριλίου 2004, «με το χέρι εις το ευαγγέλιο» την Αναν-ική κι Ερντογαν-ική ομοσπονδία, και είδαν στο δημοψήφισμα το 66% των ψηφοφόρων του κόμματός τους να τους γυρίζουν την πλάτη και να υπερψηφίζουν το «ΟΧΙ».

Έχουμε, όμως, εισέτι, φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα. Δεν έχει επιβληθεί, ακόμα, η «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%. Ούτε η τουρκική εκ περιτροπής προεδρία. Ούτε κι οι φασιστο-νόμοι που θα είναι -ως εκ των ων ουκ άνευ- αναγκαίοι σε τοιαύτης έκτασης αντιδημοκρατικό πολίτευμα. Άρα, δικαιούνται, προς το παρόν, οι πολίτες να εκφράζουν ελεύθερα και δημοσίως (άρθρο 19 του Συντάγματος) και την εναντίωσή τους στην ομοσπονδία…

Ερώτηση:
Αφού είναι τοις πάσι γνωστό ότι επί 35 χρόνια η Τουρκία αλωνίζει ανενόχλητη με το «χαρτί» της διαδικασίας των «διακοινοτικών συνομιλιών», πώς και με τόση εμπειρία και σοφία τριών δεκαετιών, δεν αποκτήσαμε ακόμα την επιδεξιότητα, με αριστοτεχνική ευελιξία, να το μετατρέψουμε σε μπούμερανγκ και να τής ψήσουμε το ψάρι στα χείλη; Ποια προσόντα, άραγε, ελλείπουν για κάτι τέτοιο;


Σταθερή διεύθυνση permalink: http://www.efylakas.com/archives/3647

Εκτυπώσιμη μορφή

Tags: , , , , , , , ,