| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΑΡΧΕΙΟ | ENGLISH  
Οικοσελίδα » ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

Kraftwerk και η Ηλεκτρονική Επανάσταση

Εμπροσθοφύλακας
«Kraftwerk και η Ηλεκτρονική Επανάσταση»
15 Αυγούστου 2012
ΔΘ Αριστόδημος

[Click here to read this article in English: "Kraftwerk and the Electronic Revolution"]

Για να μπορεί κάποιος να κατανοήσει οποιαδήποτε μορφή ηλεκτρονικής μουσικής, είτε αυτή είναι χάους (house), τέκχνο (techno), ηλεκτρόνικα (electronica), ντραμ εντ μπας (drum and bass), ή οποιοδήποτε άλλη τεχνοτροπία (genre) ή παρακλάδι (sub-genre) της dance μουσικής θα πρέπει πρώτα να μελετήσει την ιστορία και την εξέλιξή της. Όπως καταδεικνύει και το ίδιο το όνομα της ηλεκτρονικής μουσικής, καίρια σημασία στην ανάπτυξη της είχαν ο ηλεκτρισμός και η τεχνολογία. Από την δημιουργία των ηλεκτρονικών παλμών και τόνων, μέχρι την άνοδο και τον πολλαπλασιασμό των εμπορικών ηλεκτρονικών μηχανών ντραμς (drum machines), η μουσική αναπτύχθηκε χέρι χέρι με τις παράλληλες και προϋπάρχουσες τεχνολογικές δυνατότητες και εξελίξεις. Το δοκίμιο αυτό θα ασχοληθεί με τους προπάτορες της ηλεκτρονικής μουσικής, τους Kraftwerk. Οι δίσκοι (albums) τους ήταν εννοιοκρατικοί και είχαν μια δική τους συνοχή από την αρχή μέχρι το τέλος, ενώ τα μηνύματά τους αποδείχτηκαν προφητικά αναφορικά με το μέλλον της τεχνολογίας και της σημασίας της στη ζωή μας. Είχαν σχολαστικά δομήσει την εικόνα τους μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, ταυτίζοντας την στην εντέλεια με την μουσική τους καθώς δημιουργούσαν τον ήχο του μέλλοντος με μια χείρα βοηθείας από το παρελθόν. Η μουσική τους, με τους συνθετικούς, πολυρυθμικούς και τους καθαρά ηλεκτρονικούς της ήχους, έθεσε τα θεμέλια για την ηλέκτρο και την τέκχνο.

tumblr_lq6u7d9hOO1qaudo5o1_400

Το Παρελθόν

Πριν ρίξουμε μια διεισδυτική ματιά στον κόσμο των Kraftwerk καλό θα ήταν να θέσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο η ομάδα, καθώς και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες ξεκίνησαν να εξερευνούν τα πεδία της ηλεκτρονικής μουσικής. Προς το τέλος της δεκαετίας του ’60 διάφοροι καλλιτέχνες σε όλη την Γερμανία έκαναν τα πρώτα πειράματα με την ηλεκτρονική μουσική. Νέες τεχνολογίες που αναδύθηκαν την προηγούμενη δεκαετία έδειξαν πως θα μπορούσε να δημιουργηθεί μουσική χωρίς την ανάγκη για παραδοσιακά όργανα. Η musique concrète (ή “πραγματική μουσική”) χρησιμοποιούσε ζωντανές ηχογραφήσεις περιβαλλοντικών ήχων όπως ρυάκια, την πανίδα ή ακόμα και ένα μποτιλιάρισμα στο δρόμο. Οποιοδήποτε αντικείμενο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει ένα ήχο ο οποίος με την σειρά του θα ηχογραφηθεί σε μαγνητοταινία, θα επικολληθεί για να δημιουργήσει μια λούπα (loop) και μετά να επαναηχογραφηθεί με άλλες λούπες, δημιουργώντας μουσική εξ αυτών των διαφορετικών ήχων. Καλλιτέχνες όπως ο Karl Heinz Stockhausen και ο Pierre Schaeffer πρωτοπορούσαν σε αυτού του τύπου την μουσική τις δεκαετίες ’50 και ’60. Ο δίσκος Song of the Youth του Στόκχαουζεν που κυκλοφόρησε το 1956 έφερε αυτή την μέθοδο και αυτό τον ήχο στο ευρύ κοινό. Ο μεγαλύτερος κλονισμός για το κοινό ήταν η ζωντανή παρουσίαση του δίσκου, χωρίς ακουστικά όργανα, χωρίς μουσικούς να γδέρνουν χορδές, χωρίς πιανίστες να κτυπούν πλήκτρα· μόνο «ένας άνθρωπος που αλλάζει μαγνητοταινίες». Η συναυλία θεωρήθηκε απαράδεκτη από πολλούς, αφού γι’ αυτούς αυτό που είδαν και άκουσαν ήταν τόσο απόμακρο από την εικόνα που είχαν στο μυαλό τους για το πως είναι μια ζωντανή συναυλία. Πολύ λίγοι το αγκάλιασαν και διείδαν πως υπήρχε μέλλον σε αυτή τη νέα μορφή μουσικής, την ηλεκτρονική. Αυτό ήταν ένα κομβικό σημείο στον τρόπο που η “ζωντανή” μουσική θα μπορούσε πλέον να παρουσιάζεται στο κοινό. Έθεσε τα θεμέλια όχι μόνο μουσικά αλλά και τεχνολογικά στο πως οι καλλιτέχνες θα μπορούσαν πλέον να εκφραστούν.

Ακούστε το Etude του Stockhausen (1956) εδώ: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=K6zFDumorPg

Το 1967 στο Βερολίνο ο Hans-Joachim Roedelius και ο Conrad Schnitzler δημιούργησαν ένα χώρο τον οποίο ονόμασαν «Λέσχη Ελεύθερων Τεχνών Zodiac (Zodiac Free Arts Club)». Ήταν ένα απλό δωμάτιο σε ένα παλιό θέατρο όμως εκεί σπουδαίοι πρωτοπόροι μπορούσαν να πειραματιστούν με τον ήχο τους και να τον εξελίξουν περισσότερο, συνδυάζοντάς τον με ζωντανές ηχογραφήσεις για να δημιουργήσουν κάτι που εξέφραζε την γενιά τους, μια γενιά που μεγάλωσε σε μια διχοτομημένη χώρα αμέσως μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η κληρονομιά των Ναζί ξεπρόβαλλε απειλητικά από την πρόφατη ιστορία τους και ήθελαν να αποσυνδέσουν τον εαυτό τους από αυτό το παρελθόν. Η επιρροή της ψυχεδελικής σκηνής και του κινήματος των χίππις που ανθούσε στην υπόλοιπη Δύση και στις ΗΠΑ συνέχισε να τους τροφοδοτεί με νέες ιδέες. Στο Μόναχο οι κύριοι υποκινητές αυτού του νέου ήχου είναι μια συλλογικότητα ονόματι Amon Düül. Η ομάδα είχε έντεκα ενήλικα μέλη και δύο παιδιά και έγιναν δημοφιλείς στην πόλη τους με τους αυτοσχεδιασμούς και τις γεμάτες ενέργεια ζωντανές εμφανίσεις τους.

Στο Ντούσελντορφ και στην Κολωνία μορφωμένοι καλλιτέχνες επηρεάστηκαν από αυτές τις εξελίξεις. Συνδύασαν τις νέες τεχνολογίες με την κλασική μουσική τους παιδεία, υιοθετώντας και την πρόοδο στις οπτικές (visual) τέχνες για να δώσουν το δικό τους στίγμα σε μια διασκορπισμένη νέα σκηνή. Το είδαν ως ένα τρόπο να δημιουργήσουν απευθείας δική τους μουσική, προσπερνώντας την ανάγκη για ορχήστρα. Πρώιμα συγκροτήματα όπως οι Tangerine Dream, Popol Vuh και The Organisation (το προ-Kraftwerk συγκρότημα των Ralf Hütter και Florian Schneider) πήραν τους ηλεκτρονικούς ήχους σε ένα πιο πλατύ κοινό. Του παρουσίασαν τις εν δυνάμει προοπτικές της ηλεκτρονικής μουσικής και το έκαναν πιο οικείο με αυτούς τους νέους ήχους και μεθόδους. Μέρος της μουσικής αυτής θεωρείτο ψυχεδελική, άλλο μέρος πειραματικό, ενώ άλλο ως ηλεκτρονικό ατμοσφαιρικό (ambient). Η χρήση ηλεκτρονικού εξοπλισμού ήταν ο κοινός παρονομαστής για όλες τις πιο πάνω τάσεις, και αυτό ήταν που τις συνένωνε σε ένα ενιαίο κίνημα. Η εισαγωγή εμπορικών συνθεσάιζερς όπως το Moog synthesizer πρόσφερε άπειρες δυνατότητες όσον αφορά τις συχνότητες, τους ήχους και τις ατμόσφαιρες που μπορούσαν να δημιουργηθούν. Στον χώρο του κινηματογράφου καινούργιες ταινίες επιστημονικής φαντασίας επένδυαν όλο και περισσότερο με ηλεκτρονική μουσική την ηχοτροχιά (soundtrack) τους διότι αυτή έφερνε ένα φουτουριστικό ήχο. Αυτός δημιουργούσε μια επίπλαστη αίσθηση του χώρου που μετέφερε τον ακροατή στο υπερπέραν ή σε μια άλλη διάσταση. Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που οι Kraftwerk εκκίνησαν και δημιουργούσαν τον ήχο και το όραμα που έγραψε Ιστορία.

Tone_Float_RCA-SF8111

Χούτερ και Σνάιντερ

Το 1970 τα δύο ιδρυτικά μέλη, Ralf Hütter και Florian Schneider, άρχισαν να δημιουργούν υπό το όνομα Kraftwerk. Ήταν και οι δύο απόφοιτοι της Σχολής Μουσικής και Μέσων Robert Schumann Hochschule στο Ντούσελντορφ, όπου τα πρώτα πειράματά τους ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησαν υπό τον τίτλο The Organisation. Ο δίσκος Tone Float κυκλοφόρησε το 1969 και συνδύαζε ηλεκτρονικά εφφέ με παραδοσιακά όργανα όπως τύμπανα, φλαούτα και μπάσο. Ήταν μια πειραματική περίπτωση παρόλο που το όνομα του συγκροτήματος αποπνέει μια εικόνα δομημένη και δύσκαμπτη. Το κεντρικό κομμάτι του δίσκου ήταν το εικοσάλεπτο Tone Float που απέσπασε περιορισμένη επιτυχία αλλά εξασφάλισε στο συγκρότημα μια ζωντανή παρουσίαση στην τηλεοπτική εκπομπή Beat-Club της Βρέμης. Ο δίσκος δημιουργήθηκε από τον Conny Plank του οποίου ο ρόλος ήταν καταλυτικός στην ηχογράφηση και παραγωγή της ηλεκτρονικής μουσικής σε αυτά τα πρώτα στάδια. Έπειτα από απογοητευτικές πωλήσεις η δισκογραφική εταιρεία RCA αποφάσισε να απορρίψει το συγκρότημα, πράξη η οποία οδήγησε και στην διάλυσή του.

Οι Ραλφ και Φλώριαν επανήλθαν με το όνομα «Kraftwerk» που στα ελληνικά θα μεταφραζόταν περίπου ως «Σταθμός Ενέργειας». Το 1970 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τον ομώνυμο τίτλο. Είχε ακόμη μια πειραματική χροιά αλλά κάπου εκεί άρχισε και η σχέση τους με την τεχνολογία, με τίτλους όπως το MegaHerz και ηλεκτρονικά πειράματα όπως το Von Himmel Hoch. Το τελευταίο προσομοίαζε με τον ήχο αεροσκαφών που πετούν σε χαμηλό ύψος και βομβαρδίζουν το έδαφος. Αυτό το κομμάτι παραπέμπει στο πρόσφατο σκοτεινό παρελθόν της Γερμανίας που συμπεριλάμβανε την ναζιστική διακυβέρνηση και ένα Παγκόσμιο Πόλεμο που συνέτριψε και διχότημησε την χώρα στα δύο, με την ανατολική κατεχόμενη από τους Σοβιετικούς, την δε δυτική από τους Αμερικάνους, τους Βρετανούς και τους Γάλλους.

Kraftwerk_-_Kraftwerk_2

Ακούστε το Ruckzuck εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=mqNRar2oODI&feature=player_embedded

Το Kraftwerk 2 κυκλοφόρησε το 1972. Χρησιμοποιούσαν ακόμη τον παραγωγό Conny Plank, τον κιθαρίστα Michael Rother και τον ντράμερ Klaus Dinger. Το δεκαεφτάλεπτο κύριο κομμάτι του δίσκου Kling Klang αποτελεί μια διαδρομή η οποία έθεσε ένα ατόφιο ηλεκτρονικό ρυθμό με ηλεκτρονικές μελωδίες αλλά που ακόμη συμπεριελάμβανε το φλαούτο του Σνάιντερ. Το φλαούτο όμως είχε παραποιηθεί με ηλεκτρονικό εξοπλισμό που του έδωσε καθυστέρηση, αντήχηση και άλλες αυξομειώσεις και μετατροπές. Ο δίσκος είναι ακόμη πολύ πειραματικός και οι Kraftwerk δεν είχαν ακόμη ανακαλύψει τον ήχο, την υποκρυπτόμενη ιδέα και την εικόνα με την οποία θα γίνουν συνώνυμοι στο εγγύς μέλλον. Αυτό άρχισε να ξεκαθαρίζει κάπως με την κυκλοφορία του επόμενου τους δίσκου Ralf und Florian.

Ακούστε το Tanzmusik εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=-yP8aVfXMKY&feature=player_embedded

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1973 και τότε στο καράβι των Kraftwerk ανέβηκε και ο Wolfgang Flur, ο οποίος θα δηλώνει παρών μέχρι το 1987. Ο δίσκος είχε μια ρομαντική υφή και ζωντανά όργανα ακούγονται ακόμη σε τραγούδια όπως το Kristallo και το Tanzmusik. Εδώ είναι που αρχίζει η απόσταξη του κλασικού ήχου και της εννοιολογίας των Kraftwerk. Εκεί που οι προηγούμενοι δύο δίσκοι είχαν ένα πιο αφηρημένο μήνυμα και θέμα (το οποίο ήταν φανερό και από τις γραφικές δημιουργίες που τους συνόδευαν), εδώ βλέπουμε να ξεκαθαρίζει και το εννοιολογικό περιεχόμενο της δουλειάς τους. Στο εξώφυλλο του δίσκου οι Florian and Schneider δεν απεικονίζονταν με τον συνήθη ροκ εντ ρολ τρόπο. Αντιθέτως, οι δύο νεαροί άνδρες ποζάρουν κομψά ενδεδυμένοι, εικόνα που θύμιζε περισσότερο επιστήμονες παρά μουσικούς, ενώ στο εσώφυλλο υπήρχε φωτογραφία τους στο «εργαστήρι» της μουσικής τους. Αυτή ήταν και η πρώτη κλεφτή ματιά στον κρυφό κόσμο των Kraftwerk, μια εικόνα που θα καλλιεργούσαν για τον εαυτό τους για τα επόμενα δέκα χρόνια. Με αυτά οδηγούμαστε στον σημαντικό δίσκο Autobahn που κυκλοφόρησε το 1974.

A74-D-front-250

Το Autobahn έθεσε νέες βάσεις για τους Kraftwerk και ταυτόχρονα για την ηλεκτρονική μουσική στο σύνολό της. Έφερε τον νέο αυτό ήχο στις μάζες και έθεσε τα θεμέλια επί των οποίων θα ανθήσει η ηλεκτρονική μουσική για τα επόμενα σαράντα χρόνια και βάλε. Ο δίσκος είχε ένα πιο ευδιάκριτο και εκλεπτυσμένο ήχο από τους προηγούμενους, πράγμα το οποίο τον καθιστούσε ευήκοο από την αρχή μέχρι το τέλος. Το ομώνυμο τραγούδι διαρκούσε 22 λεπτά, ενώ κυκλοφόρησε και τρίλεπτη διασκευή για εμπορικούς σκοπούς. Το κομμάτι παίχτηκε ευρέως στις ΗΠΑ από DJs με πλατιά επιρροή, με αποτέλεσμα να σκαρφαλώσει στην θέση 25 του US Billboard Chart.

Το τραγούδι έφτασε στην θέση 11 στα βρετανικά charts ενώ είχε παρόμοια επιτυχία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στο τραγούδι η μουσική εξομοίωνε την πορεία ενός αυτοκινήτου από το κλείσιμο της πόρτας μέχρι και το μποτιλιάρισμα στον φημισμένο αλλά και διαβόητο γερμανικό αυτοκινητόδρομο Autobahn. Έδινε μια ρομαντική χροιά σε ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα της ναζιστικής μηχανική καθώς του έριχνε ένα θετικό φως υποβάλλοντας πως το παρελθόν μπορεί να ειδοθεί μέσα από το πρίσμα ενός πιο λαμπερού και ευοίωνου μέλλοντος. Το φωνητικό, φιλτραρισμένο μέσα από ενα vocoder, επαναλάμβανε την φράση «Wir fahrn fahrn fahrn auf der Autobahn» που μεταφρασμένο σημαίνει «ταξιδεύουμε στο Autobahn».

Το δεύτερο κομμάτι Kometenmelodie1 έχει ένα πιο σκοτεινό και φουτουριστικό αίσθημα με τους σκοτεινούς συνθετικούς ήχους να επιπλέουν σε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα. Το Kometenmelodie2 εκφύεται μέσα από την καταχνιά του Kometenmelodie1 με σπινθηροβόλους συνθετικούς ήχους να διαχέουν αισθήματα ανάτασης. Το Mitternacht μεταφέρει τον ακροατή πίσω σε ένα παγερό περιβάλλον μεστό από τρομακτικά συμβάντα. Το τελευταίο κομματι Morgenspaziergang παίρνει τον ακροατή σε ένα ηλεκτρονικό δάσος το οποίο κατακυριεύεται από το ασταθές βάδισμα ενός πλάσματος το οποίο τελικά εξαφανίζεται αφήνοντας την γαλήνη να επιστρέψει στον χώρο. Γι’ αυτό τον δίσκο οι Kraftwerk καινοτομούν και πάλι εισάγοντας νέο εξοπλισμό στην οργανική διάρθρωσή τους όπως το Moog synthesizer και την ηλεκτρονική επίκρουση (percussion). Αυτή η διάρθρωση διάνοιξε για το συγκρότημα νέες ηχητικές και συνεπώς δημιουργικές παλέτες. Αυτή θα είναι και η τελευταία φορά που θα χρησιμοποιήσουν όργανα παραδοσιακής ενορχήστρωσης όπως φλαούτο και κιθάρα αφού απ’ εδώ και πέρα η μουσική τους θα είναι αμιγώς ηλεκτρονική. Θα είναι επίσης και η τελευταία φορά που θα συνεργαστούν με τον παραγωγό Κόννυ Πλανκ και θα ηχογραφήσουν στο εξωτερικό καλλιτεχνικό εργαστήρι (studio) του.

Τα γραφικά και οι εικόνες που συνοδεύουν το Autobahn ταυτίζονται με τον τίτλο του βασικού κομματιού. Το εξώφυλλο απεικόνιζε γλαφυρά μια σκηνή από τον γνωστό αυτοκινητόδρομο να ξετυλίγεται μαιανδρικά διαμέσου ενός πανέμορφου γερμανικού τοπίου. Η παρουσία ηλεκτρικών πυλώνων στο φόντο συμβολίζει και την μόνιμη εμμονή τους με την τεχνολογία. Η ολοκλήρωση του Kling Klang Studios, του δικού τους πλέον καλλιτεχνικού εργαστηρίου, σημαίνει πως απ’ εδώ και μπρος θα έχουν τον δικό τους εξοπλισμό για να ηχογραφούν, αφού με την εμπειρία τους είχαν παράλληλα τελειοποιήσει την τεχνολογική εξειδίκευσή τους.

Ακούστε το Radio-Activity εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=eaScyfSHc-Y&feature=player_embedded

Το Radio-Activity κυκλοφόρησε το 1974 και, πέραν από την Γαλλία, συνάντησε περιορισμένη επιτυχία στα charts. Εξέφραζε όμως την αγάπη τους για οτιδήποτε ηλεκτρονικό. Περιείχε επίσης μια διπλή υποκρυπτόμενη ιδέα, ξεκινώντας με το εξώφυλλο στο οποίο απεικονιζόταν ένα παλιό Deutscher Kleinempfanger ραδιόφωνο του 1930. Ο τίτλος Radio-Activity μπορεί να εκληφθεί και ως «ραδιο(φώνου) ενέργεια», δηλαδή ραδιοφωνικές δραστηριότητες, αλλά παράλληλα και «ραδιενέργεια» και τα παράγωγα της πυρηνικής ενέργειας. Αυτός ο δυϊσμός φαίνεται και στα κομμάτια του δίσκου που φέρουν ονόματα όπως Uranium, που παραπέμπουν στο τελευταίο, αλλά και Airwaves που δακτυλοδείχνουν το προηγούμενο.

Ακούστε το Airwaves εδώ: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=UsCbws2brM4

Η επιτυχία του Autobahn οδήγησε το συγκρότημα στις ΗΠΑ για περιοδεία όπου και απόκτησαν νέο εξοπλισμό όπως το Micro Moog και το Vako Orchestron. Ήταν ο πρώτος δίσκος στον οποίο δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου ζωντανή ενορχήστρωση. Το εναρκτήριο κομμάτι Geiger Counter δίνει βηματισμό για το πρώτο τραγούδι. Το Radio-Activity έχει ένα ζοφερό και μηχανιστικό αίσθημα συνοδευόμενο από σήματα κώδικα Μορς και τραχιές τυμπανοκρουσίες. Στοιχειωμένες μελωδίες και ένας σχεδόν θρησκευτικός τόνος κάνουν τα φωνητικά να ακούγονται αποκολλημένα από το τραγούδι, όμως όλα δένουν άψογα προκαλώντας μια ανατριχιαστική εμπειρία.

Ο στίχος λέει πώς «Η ραδιο-ενέργεια… είναι στον αέρα, για σένα και για μένα (Radio-activityis in the air for you and me, δίνοντας έτσι στον δίσκο ένα ισχυρό μήνυμα. Το Radioland συνεχίζει με τον ίδιο βηματισμό και την ίδια ατμόσφαιρα με ιδιάζοντες ραδιοφωνικούς ήχους να αναπηδούν μέσα από το όλο άκουσμα. Ένα ρομποτικό φωνητικό συντείνει στην δημιουργία ενός χαρακτήρα επιστημονικής φαντασίας. Το Airwaves μετά επαναφέρει λίγο την ελπίδα με χαρμόσυνες συνθέσεις και απαλό αλλά προεξέχοντα ρυθμό. Τα φωνητικά βελτιώνουν τον ήχο με ρομαντικά αισθήματα και μελωδικές ιδιότητες. Είναι ένα κλασικό, πρώιμο παράδειγμα synth-wave όπου αναδεικνύονται οι ρυθμοί και οι συνθετικές νότες που μετέπειτα (τέλη των ’70 μέχρι τα μέσα των ’80) θα ακούγονται σε όλη την Βρετανία αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο δίσκος επιστρέφει σε πιο μελαγχολικά εδάφη με το Antenna. Εκκινά με το βαρέως αργοπορημένο φωνητικό, το οποίο αντηχεί κιόλας, «Είμαι ο δέκτης και λαμβάνω δονήσεις, είσαι η κρυσταλλολυχνία και εκπέμπεις πληροφορίες (Im the antenna catching vibrations, youre the transistor giving information. Κατά κάποιο τρόπο αποτελεί ένα άτακτο ερωτικό τραγούδι των Kraftwerk. Το πυκνό δόμημα του κομματιού μαζί με το προεξέχον μπάσο συμπληρώνεται με φουτουριστικές νύξεις και ηχητικά σήματα. Ο δίσκος μετά οδηγεί στο Ohm Sweet Ohm που αποτίει φόρο τιμής στο «ωμ», την μονάδα μέτρησης της ηλεκτρικής αντίστασης. Παρόλο που ο δίσκος δεν έγινε εμπορική επιτυχία, άνοιξε τον δρόμο και έδειξε το μονοπάτι στο οποίο θα περπατήσουν οι Kraftwerk στους επόμενους τρεις δίσκους τους με εικόνες, μουσική και μήνυμα να εναρμονίζονται σε ένα ενιαίο κομμάτι τέχνης. Ο επόμενός τους δίσκος θα εκτοξεύσει τον ήχο και την εικόνα τους στο προσκήνιο της λαϊκής/ποπ μουσικής (popular/pop music).

images

Η Δισκογραφική «Αγία Τριάδα»

Το 1977 είδαμε την κυκλοφορία του Trans-Europe Express και την απαρχή αυτού που θα αποκαλέσουμε την «αγία τριάδα» δίσκων των Kraftwerk. Η εικόνα, το θέμα και ο ήχος του δίσκου συνδυάζονται από την αρχή ως το τέλος απόλυτα. Η Ευρώπη είχε μόλις εξέλθει εκ της φρίκης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από την οποία επέζησε λαβωμένη. Ο δίσκος αφηγείται το ταξίδι μιας ενιαίας και «ατελείωτης» Ευρώπης του 1930 πάνω στις σιδηροτροχιές του σύγχρονου σιδηροδρομικού δικτύου Trans-Europe Express. Μια αίσθηση ρομαντισμού εμπλουτίζει την μουσική κατασκευάζοντας ένα εξευγενισμένο Kraftwerk ήχο.

Ακούστε το Trans-Europe Express εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=exvmLfH6wRA&feature=player_embedded

Το πρώτο κομμάτι είναι το Europe Endless. Διαρκεί δέκα περίπου λεπτά και αποτελεί μια διαδρομή κατά μήκος θαυμάσιων μελωδιών οι οποίες εισέρχονται σε διάφορες φάσεις, ενώ τα φωνητικά περιγράφουν μια μεγάλη, νεωτερική Ευρώπη, με τις «λεωφόρους» και τα γραφικά τοπία της. Το δεύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το Hall of Mirrors. Οι μελωδίες, οι οποίες ποικίλλουν, στροβιλίζονται μέσα και έξω, πάνω και κάτω, ξεσκεπάζοντας ένα μελαγχολικό ρυθμό με ψυχρότατα ηλεκτρονικά δεδομένα. Οι στίχοι δηλώνουν πως «οι μεγαλύτεροι αστέρες ανακαλύπτουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη (the greatest starts, discover themselves in the looking glass. Οι στίχοι έχουν και πάλι ένα διττό νόημα, παραπέμποντας, όπως υποθέτουν πολλοί, στο συνεχώς μεταβαλλόμενο προσωπείο του τραγουδιστή και ποπ αστέρα David Bowie, που είχε κάποτε καλέσει τους Kraftwerk να συνεργαστούν και να περιοδεύσουν μαζί του. Οι στίχοι ταυτόχρονα σημαίνουν την δημιουργία μια εικόνας: «φτιάχνοντας το πρόσωπό τους στον καθρέπτη (fix their face in the looking glass, αλλά και την καταστροφή της απεχθούς εικόνας που αποκαλύπτει τον πραγματικό τους εαυτό dislike themselves in the looking glass»). Είναι ένα υπερβολικά στοιχειωμένο κομμάτι μουσικής το οποίο σπρώχνει τους ακροατές πιο βαθιά στα νοήματα του δίσκου.
Ακολουθεί το Showroom Dummies, ένα τραγούδι με πιο ανεβαστικές διαθέσεις. Μέσα σε ένα μηχανιστικό πλαίσιο οι ξεροί κρότοι εναλλάσονται με την μπότα (kick drum). Τα μέλη των Kraftwerk απεικονίζονται ως εξαυτοματοποιημένα (robotic) όντα τα οποία υποτάσσονται δουλικά στον μουσικό εξοπλισμό, μολονότι στο παρασκήνιο δημιουργούν μερικά από τα σπουδαιότερα κομμάτια ηλεκτρονικής μουσικής στην Ιστορία. Μέσα από τους στίχους περιγράφουν πως τους βλέπουν οι άλλοι, παραπέμποντας και πάλι στην έννοια του κατασκευασμένου προσωπείου, αυτού που χρησιμοποιούν συνειδητά ως βιτρίνα για την μουσική τους.
Ακούστε το Showroom Dummies εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=ZJ9Stc9ONyY&feature=player_embedded

TEE-D-front

Το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου ξεκινά με μια προσομοίωση διαδρομής τραίνου σε σιδηροτροχιά, ανασκευασμένη για να ταιριάζει σε ένα ρυθμό 4/4. Μια ρομποτική φωνή λέει «Trans-Europe Express» καθόλη την διάρκεια του τραγουδιού, η οποία ξαφνικά δίνει χώρο για την κεντρική συνθετική μελωδία (synthline). Η μελωδία αυτή κατέστη ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και αντιγραμμένους ήχους (samples) που δημιούργησαν ποτέ οι Kraftwerk. Το κομμάτι παραπέμπει στο Trans-Europe Express, ένα πανευρωπαϊκό σιδηροδρομικό δίκτυο, ενώ αναφέρονται ονομαστικά πόλεις-σταθμοί όπως Παρίσι, Ντούσελντορφ και Βιέννη. Το κομμάτι επικαιροποιείται και πάλι πιο μετά με αναφορές από σύγχρονους καλλιτέχνες όπως ο David Bowie και ο Iggy Pop. Το τραγούδι έπαιξε καίριο ρόλο στην μετέπειτα έκρηξη του χιπ-χοπ και του ηλέκτρο όταν ο Afrika Bambaata  πήρε ως δείγμα (sampled) την βασική συνθετική μελωδία το 1982 δημιουργώντας την διεθνή επιτυχία Planet Rock.
Το επόμενο κομμάτι Metal on Metal συνεχίζει με τους ίδιους ρυθμούς, ήχους και συνθέσεις του Trans-Europe Express αλλά επιπλέον, σε μια πιο πειραματική προσέγγιση, εισάγει μεταλλικούς βρόντους. Το ακροτελεύτιο κομμάτι Endless Endless κινείται σε μια παρόμοια με την έναρξη νότα, αχνοσβήνοντας βαθμιαία και κλείνοντας έτσι άριστα τον δίσκο. Το Trans-Europe Express είναι ένα αριστούργημα, ο απόλυτος Kraftwerk δίσκος τόσο όσον αφορά τις αφηρημένες έννοιες, όσο και ως μουσικό φαινόμενο. Ήταν ο πρώτος δίσκος όπου το συγκρότημα έδειξε τις δυνατότητες του και με αυτό τον τρόπο επηρέασε τις επερχόμενες γενεές. Ο δίσκος αυτός ήταν η χείρα βοηθείας που έδωσε πνοή στο ηλέκτρο, στο χιπ-χοπ, στο synthwave και άλλες τεχνοτροπίες, τα οποία τελικώς πήραν την θέση τους και στο καθολικό ρεύμα της λαϊκής-ποπ μουσικής κουλτούρας.

Kraftwerk_The_Man_Machine_album_cover_1

Ακούστε το The Hall of Mirrors εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=kYh3HlGY35g&feature=player_embedded

Ακούστε το The Robots εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=3HiRjblCypw&feature=player_embedded

Το 1978 κυκλοφόρησε το Man-Machine. Οι εικόνες στο εξώφυλλο είναι έντονα επηρεασμένες από το νεωτερικό κίνημα του 1930 και συγκεκριμένα από τον El Lissitzky. Τα μέλη του συγκροτήματος φέρουν ταιριαστά ενδύματα με παρόμοιες εκφράσεις προσώπου και με τα βλέμματα στραμμένα στην Ανατολή. Το εκθαμβωτικό κόκκινο και οι αναγραφές σε κυριλλικό αλφάβητο στο εξώφυλλο παραπέμπουν σαφώς στην Σοβιετική Ρωσσία. Η εικόνα τους έχει τώρα αλλάξει σε αυτή του Ανθρώπου-Μηχανή, κάτι το οποίο έγινε και με την μουσική τους. Ο ήχος είναι τώρα πιο ρομποτικός, ακριβής, οξύς και καθαρός. Η τεχνολογική πρόοδος, αλλά και ο τρόπος που χρησιμοποιούσαν την τεχνολογία αυτή σήμαινει πως ο ήχος τους είναι τώρα κάτι ολότελα διαφορετικό από πριν.

Το Robots ξεκινά με την δήλωση αυτοπροσδιορισμού ως Άνθρωποι-Μηχανές. Ο ήχος έχει μια πιο φουτουριστική πλην δυστοπική αίσθηση, πράγμα το οποίο την κάνει να διαφέρει από το Trans-Europe Express. Τα φωνητικά διαπερνούν το vocoder προσδίδοντας μια πιο ρομποτική κόψη, εξαγγέλλοντας πως «είναι τα ρομπότ (we are the robots. Οι ρυθμοί είναι σκληρότεροι και πιο χορευτικοί, στοιχείο πως η ντισκοτέκ επηρεάζει πλέον όλο και περισσότερο. Μια πολυρυθμική κρούση ενυπάρχει σε όλες τις απλές και επακριβείς μελωδίες. Όπως ο τίτλος του Spacelab υπονοεί, το ταξίδι του ακροατή λαμβάνει χώρα σε ένα κόσμο με ένα πιο γαλήνιο μα εξίσου φουτουριστικό περιβάλλον. Η μπότα προβάλλει με συνθετικές νύξεις, μελωδίες, ενώ ένας συγκεκριμένος κριγμός περιβάλλει το τραγούδι. Το Metropolis μεταφέρει τον ακροατή πίσω σε δυστοπικές εικόνες και ήχους με τις συνθετικές μελωδίες και τα φωνητικά να τον ταξιδεύουν σε μια μελλοντική, ηλεκτρονική μητρόπολη.
Το Model αποτελεί τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία των Kraftwerk, σκαρφαλώνοντας στο Νο 1 στα βρετανικά Charts τέσσερα τόσα χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Οι ελκυστικοί στίχοι και μελωδίες του τραγουδιού καθιερώθηκαν ως πιο προσβάσιμη δουλειά του συγκροτήματος στο ευρύ κοινό. Παρουσιάζουν ένα Μοντέλο που αργοπίνει σαμπάνια και που το παίζει δύσκολη, μόνο μέχρι το σημείο που μια κάμερα ή τα λεφτά θα αποσπάσουν την προσοχή της. Το τραγούδι, διάχυτο με ένα υποκριτικό και ειρωνικό τόνο, παραπέμπει στις έννοιες του ναρκισισμού, του καταναλωτισμού, της ηθικής κατάπτωσης, στον κόσμο των προσωπικοτήτων και της λεγόμενης υψηλής κουλτούρας. Έδωσε το παράδειγμα για την κατοπινή τεχνοτροπία του synth-pop που επηρέασε συγκροτήματα όπως το Depeche Mode, The Human League και αμέτρητα άλλα.
Το τραγούδι αποτελεί μια εξαιρετική ποπ επιτυχία και προσθέτει μια νέα γεύση στα δρώμενα αλλά παράλληλα διαταράσσει την ροή του δίσκου, η οποία επιστρέφει με το Neon Lights του η οποίου η μελωδία συνεχίζει μεν την αναζήτηση μέσα στο μέλλον, αλλά με μια νοσταλγία για το παρελθόν. Τα φωνητικά δίνουν μια ρομαντική υφή στα «Φώτα νέον που τρεμοφέγγουν (shimmering neon lights. Το κομμάτι είναι μια ωδή στον neon φωτισμό: «[καθώς] πέφτει αυτή η νύχτα η πόλη είναι καμωμένη από φως (the fall of night this city is made of light. Το ομότιτλο με τον δίσκο τραγούδι αφήνει πίσω τον συναισθηματισμό του Neon Lights για ένα πιο ρομποτικό και βιομηχανικό ήχο. Τα φωνητικά ηχούν πιο μοχθηρά και μη-ανθρώπινα από πριν, αναφωνόντας «Άνθρωπος-Μηχανή (Man-Machine)». Οι Kraftwerk αναγόρευσαν έτσι τους εαυτούς τους σε εξαυτοματοποιημένα όντα. Ο δίσκος Man-Machine ήταν η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του συγκροτήματος και απέδειξε πως μπορούσαν κάλλιστα να γράψουν ένα επιτυχημένο ποπ κομμάτι όπως το The Model. Απέδειξε επίσης πως οι ιδέες τους και οι τεχνικές παραγωγής τους ήταν τόσο προχωρημένες για την ποπ πλευρά της μουσικής, αφού το The Model έγινε επιτυχία τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του.

Ακούστε το Neon Lights εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=BDP1oNJLq8Y&feature=player_embedded

Η εικόνα τους είχε αλλάξει και αυτοπαρουσιάζονταν πλέον ως απαθείς ανθρώποι-ρομπότ, συνδεδεμένοι και συγχρονισμένοι με τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό τους, με τον οποίο δημιουργούσαν μουσική μαζί. Ο ήχος τους έχει πλέον γίνει αιχμηρός και σαφής, με το κάθε στοιχείο να κρούει την κατάλληλη στιγμή και με την κατάλληλη μελωδία και στον κατάλληλο βαθμό έντασης. Οι κτύποι είναι πλέον σκληρότεροι και οι ρυθμοί πιο χορευτικοί δείχοντας έτσι την πορεία που θα ακολουθήσουν μέχρι τον τελευταίο δίσκο στον οποίο θα είναι ακόμη στην κορυφή των επινοητικών τους δυνατοτήτων, όπου θα σπρώχνουν ακόμη τα όρια της ηλεκτρονικής μουσικής πιο μπροστά δημιουργώντας νέους ήχους.

CW-E-front

Ακούστε το Man-Machine εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=cQe9eK_4U0U&feature=player_embedded

Το Computer World κυκλοφόρησε το 1981 και ήταν ο τελευταίος δίσκος στον οποίο οι Kraftwerk συνεχίζουν να καινοτομούν στην αναδυόμενη τότε ηλεκτρονική σκηνή. Το Computer World έχει μια ευδιάκριτη ιδέα η οποία χαρακτηρίζεται από συνοχή τόσο στην μουσική, όσο και στην εικόνα και στο μήνυμα. Με αυτό το δίσκο οι Kraftwerk προβλέπουν το μέλλον το οποίο αποτελεί το δικό μας παρόν και στο οποίο ζούμε σήμερα. Περιγράφουν ένα Κόσμο Υπολογιστών ο οποίος είναι ενσωματωμένος στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής.

Ακούστε το Numbers εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=4YPiCeLwh5o&feature=player_embedded

Το εναρκτήριο άσμα τιτλοφορείται Computer World και θέτει τον τόνο για όλο τον υπόλοιπο δίσκο. Η μουσική είναι και πάλι ανάλαφρη και ευρύχωρη και οι μελωδίες θεμελιώνουν τα πάντα εκτός από την μπότα (kick drum). Το τραγούδι μιλά για ένα κόσμο των υπολογιστών και αναφέρεται ονομαστικά και ενδεικτικά σε «Interpol, Deutsche Bank, FBI and Scotland Yard» ως οργανισμούς που προάγουν τα όρια των δυνατοτήτων υπολογισμού. Το τραγούδι μετά εξηγεί για το πως θα χρησιμοποιούνται οι υπολογιστές: «Επιχειρήσεις, Αριθμοί, Χρήματα, Άνθρωποι (Business, Numbers, Money, People, μαζί με τα παράγωγα και την χρησιμότητα του να ζεις σε ένα κόσμο υπολογιστών με «Έγκλημα, Ταξίδια, Επικοινωνίες, Διασκέδαση (Crime, Travel, Communication, Entertainment.
Ακούστε το Pocket Calculator εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=eSBybJGZoCU&feature=player_embedded
Το δεύτερο κομμάτι Pocket Calculator διαθέτει ένα πιο διασκεδαστικό και ευφρόσυνο αίσθημα με εσκεμμένα ακατέργαστους και ερασιτεχνικούς συλλαβιστούς ήχους. Περιγράφει πως οι εξελίξεις στην τεχνολογία απλοποίησαν την δημιουργία ηλεκτρονικής μουσικής. Δηλώνει πως «πιέζοντας ένα ειδικό κουμπί, παίζει μια μικρή μελωδία (by pressing down a special key, it plays a little melody, μειώνοντας την διαδικασία δημιουργίας ηλεκτρονικής μουσικής σε μια απλή πράξη πατήματος κουμπιών. Το Numbers ξεκινά με απαρίθμηση αριθμών στα γερμανικά, ενώ η τροποποιημένη φωνή έχει ένα αυταρχικό τόνο που θυμίζει τις μεγάλες λαοσυνάξεις του γερμανικού παρελθόντος. Ένας πολυρυθμικός κτύπος αναδεικνύεται μέσα από τους ηλεκτρονικούς τόνους που παίζουν από το δεξιό μέχρι το αριστερό μεγάφωνο. Το τραγούδι φαντάζει σαν μια ατέλειωτη περιοδεία σε όλες τις εν δυνάμει άπειρες προοπτικές του υπολογισμού, και σε αυτή την περίπτωση των Αριθμών. Έπειτα, το Computer World μεταφέρει τον ακροατή πίσω στο εναρκτήριο κομμάτι με στοιχεία από το προηγούμενο για να δημιουργήσει ένα νέο τραγούδι. Τελειώνει με μια ποικιλία φωνητικών που προφέρουν αριθμούς μέχρι ο ήχος να καταστεί ασυνάρτητος.

Ακούστε το Computer Love εδώ:  http://www.youtube.com/watch?v=ZtWTUt2RZh0&feature=player_embedded

Το Computer Love περιγράφει την μελλοντική σχέση χρήση-υπολογιστή: «Ακόμη μια μοναχική βραδιά, με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη, δεν ξέρω τι να κάνω, θέλω ένα ραντεβού (Another lonely night, stare at the TV screen, I dont know what to do, I need a rendezvous”). Η φράση Computer Love επαναλαμβάνεται απ’ άκρου εις άκρον στο τραγούδι και παρουσιάζεται ξανά με ένα νοσταλγικό ρομαντικό που προσβλέπει σε ένα μελλοντικό κόσμο ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τα δείγματα των μελωδιών χρησιμοποιήθηκαν από τους Coldplay στο επιτυχημένο σινγκλ τους Talk. Το τραγούδι Home Computer δεν διαθέτει τον ίδιο ρομαντισμό. Αντίθετα, έχει ένα πιο δυσοίωνο ήχο, δίνοντας ένα αρνητικό αίσθημα στο τραγούδι και στις δυνατότητες των προσωπικών υπολογιστών. Το κομμάτι λέει πως «προγραμματίζω τον δικό μου υπολογιστή και ακτινοβολώ μέσα στο μέλλον (I program my own computer [and] beam myself into the future». Το τελευταίο κομμάτι είναι και αυτό δυσοίωνο. Είναι μια αντίθεση με τον τίτλο του τραγουδιού που λέει πως «Είναι πιο διασκεδαστικό να υπολογίζεις (Its more fun to compute δείχνοντας έτσι και πάλι τους κρυφούς κινδύνους της τεχνολογικής προόδου των οικιακών υπολογιστών. Ο τίτλος απορρέει από το λογοπαίγνιο με το σλόγκαν που αναγραφόταν σε αμερικανικά φλιπεράκια και δήλωνε «Είναι πιο διασκεδαστικό να ανταγωνίζεσαι (Its more fun to compete.
Το Computer World είναι ένας κλασικός Kraftwerk δίσκος αναφορικά με τον ήχο, την εικόνα, την αισθητική και το μήνυμα. Το τελευταίο, στην προκειμένη περίπτωση, ατένιζε το μέλλον με λίγες αναφορές στο παρελθόν. Παρουσίαζε τις νέες, πολυσύνθετες σχέσεις που ο κόσμος μας θα είχε με τις εξελίξεις στον κόσμο των υπολογιστών. Ιδιαίτερη μνεία γινόταν στην αγορά ηλεκτρονικών υπολογιστών για το σπίτι, αφού ο υπολογιστής γίνεται πλέον αναπόσπαστο μέρος της ζωής των ανθρώπων, και φαίνεται πως θα μείνει έτσι και στο μακρινό μέλλον. Σήμερα, βλέποντας τις εξελίξεις 30 χρόνια μετά, αντιλαμβανόμαστε καλύτερα την σημασία του μηνύματος του εν πολλοίς προφητικού αυτού δίσκου. Το Computer World ήταν και η τελευταία δουλειά στην οποία οι Kraftwerk κρατούν τα ηνία της ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής. Στα επόμενα λίγα χρόνια πολλοί καλλιτέχνες θα πειραματιστούν με τις επιδράσεις των Kraftwerk για να δημιουργήσουν κάτι «καινούργιο».
Το Computer World είναι η κυανοτυπία πάνω στην οποία θα μετεξελιχθεί το τέκχνο. Η μουσική αντηχούσε στο Ντιτρόιτ των ΗΠΑ όπου νέοι παραγωγοί προώθησαν τους ήχους ακόμη περισσότερο και τους μεταποίησαν σε μουσική που είχε κατά νου τις χορευτικές πίστες. Καλλιτέχνες όπως οι Juan Atkings, Derrick May και Kevin Saunderson, οι οποίοι μαζί δημιούργησαν τους Belleville Three, καινοτόμησαν σε αυτό τον τομέα επηρεάζοντας μια ολόκληρη γενιά μουσικών παραγωγών. Το Computer World θα αποδειχτεί η τελευταία εξ’ ολοκλήρου καινοτόμος δουλειά των Kraftwerk. Απ’ εδώ και πέρα δεν θα δημιουργούν κάτι ολότελα νέο που δεν υπήρξε στο παρελθόν, αφού οι νέοι ήχοι τους θα διανοίξουν ολόκληρες νέες μουσικές τεχνοτροπίες και παρεπόμενες σκηνές και υποκουλτούρες.

Ακούστε το It’s more fun to compute εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=dppczm_TKMA&feature=player_embedded

Η Κληρονομιά

Ο ήχος που δημιούργησαν για το Computer World αναπτύχθηκε περαιτέρω στον δίσκο Techno Pop που προετοιμαζόταν για κυκλοφορία μεταξύ 1983-1984. Ένα ποδηλατιστικό δυστύχημα όμως έριξε τον Ραλφ Χούτερ σε κώμα και ο δίσκος έμεινε ατέλειωτος. Η μόνη ένδειξη για το που θα πήγαινε ο δίσκος είναι το τραγούδι Tour De France. Χρησιμοποιήθηκε ο ηλέκτρο/τέκχνο ήχος που απετέλεσε την βάση του Computer World ενώ η πρόσθεση ηχητικών αποσπασμάτων σχετικών με δικυκλισμό (όπως η αναπνοή και οι εναλλαγές στις ταχύτητες) δίνουν μια πιο ρεαλιστική διάσταση στον ακροατή. Το κομμάτι κυκλοφόρησε ως σινγκλ το 1983 αλλά δεν συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Electric Café του 1986.

TdF_CD99

Ακούστε το Tour de France εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=Yt3p-F2x7rY&feature=player_embedded

Στο Electric Café δεν παρουσιάζουν νέους ήχους ή ιδέες αλλά εξερευνούν νέες μεθόδους δημιουργίας ψηφιακής μουσικής. Χρησιμοποιούν ακριβά συνθεσάιζερς και εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας, οι ιδέες όμως και οι ήχοι δεν είναι όσο επαναστατικοί όσο πριν. Σίγουρα σε σύγκριση με άλλες κυκλοφορίες της ίδιας εποχής το Electric Café είναι ένα εντυπωσιακό κομμάτι αλλά απέχει επίσης πολύ από τα πρότυπα που οι ίδιοι είχαν θέσει στα προηγούμενα χρόνια. Τα πρώτα τρία κομμάτια του παίζουν ως ένα τραγούδι, φέρνοντας μέσα μελωδίες, συνθετικά λόγια και λίγη ψηφιακή μαγεία που διατηρεί το κομμάτι ενδιαφέρον. Ο ήχος δεν είναι πλέον ελαφρύς και ρομαντικός όπως πριν αφού η έμφαση πλέον είναι στις δυνατότητες που διανοίγονται με την ανάπτυξη της ψηφιακής τεχνολογίας. Μετά από τον δίσκο αυτό η κλασική σύνθεση του όλου συγκροτήματος των Kraftwerk αλλάζει αφού οι Καρλ Μπάρτος και Γούλφγκανγκ Φλουρ αποχωρούν.

Το Electric Café θα είναι και ο τελευταίος τους δίσκος για την χιλιετία αφού ο επόμενος, Tour De France Soundtracks, θα κυκλοφορήσει το 2003. Οι καλύτερες τους στιγμές ανήκουν πλέον στην Ιστορία των αρχών της δεκαετίας του 1980 όμως οι περιοδείες και οι συναυλίες τους συνεχίζουν να παραμένουν θρυλικές μέχρι σήμερα. Η ζήτηση για Kraftwerk είναι ακόμη εκεί αλλά την περισσότερη προσοχή την αποσπούν οι ζωντανές παρουσιάσεις με τους μινιμαλιστικούς ήχους και οπτικά εφφέ τα οποία δημιουργούν μια καινούργια εμπειρία κάθε φορά. Αυτό που κάνει τους Kraftwerk τόσο ξεχωριστούς είναι το πως η μουσική τους γοήτευσε και επηρέασε τόσες εντελώς ανόμοιες σκηνές και καλλιτέχνες. Όλοι επηράστηκαν από το ίδιο συγκρότημα και όλοι πήραν κάτι διαφορετικό από αυτούς.

EC-E-front

Η τεχνοτροπία του synth-wave εμπνεύστηκε από τις πρώιμες δουλειές τους όπως τα Radio-Activity, The Hall of Mirrors και κυρίως το The Model. Πήραν το ρομαντικό αίσθημα και τις μελωδίες των Kraftwerk για να δημιουργήσουν ένα ήχο και μια σκηνή που αναδύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Kαλλιτέχνες όπως ο Afrika Bambaata πήραν δείγματα από τους Kraftwerk και ανασκεύασαν τους πολυρυθμικούς ηλεκτρονικούς τους κτύπους για να φτιάξουν το χιπ-χοπ, μια νέα μουσική που θα κατακτήσει το μουσικό περιβάλλον των αρχών του 1980 στη Νέα Υόρκη. Μέσα από αυτό τον ήχο θα αναδυθεί η χιπ-χοπ σκηνή που θα συμπεριλάβει και το breakdancing μαζί με το γραφίτι. Ο ήχος του Computer World θα επηρεάσει καλλιτέχνες στο Ντητρόιτ που θα καθιερώσουν πλέον και την τέκχνο μουσική.

Οι παρθένες τεχνικές παραγωγής, οι ιδέες, οι εικόνες και οι ήχοι των Kraftwerk θα εμπνεύσουν μουσικούς στο να δημιουργήσουν την δική τους ηλεκτρονική μουσική με ή χωρίς παραδοσιακά όργανα. Αυτό που κάνει τους Kraftwerk τόσο ξεχωριστούς είναι το γεγονός πως η μουσική τους ακούγεται φρέσκια μέχρι σήμερα ενώ συνεχίζει να εμπνέει ασταμάτητα. Έχω παρουσιάσει την κληρονομιά των Kraftwerk σε πολλούς φίλους μου και έμειναν όλοι έκθαμβοι και εντυπωσιασμένοι με την δημιουργική φαντασία τους, τρίαντα τόσα χρόνια μετά τις πρώτες τους ηχογραφήσεις. Από το 1974 ως το 1983 καθοδηγούν την ηλεκτρονική μουσική σε δυσθεόρατα ύψη που κανείς δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί. Έφεραν την ηλεκτρονική μουσική στις μάζες αλλά ουδέποτε συμβιβάστικαν κάνοντας εκπτώσεις στο ήθος και την φιλοσοφία τους. Η δημιουργική φαντασία τους από μόνη ήταν αυτή που τους καθιέρωσε και τους κάνει μέχρι σήμερα τόσο αξιαγάπητους.

«Εξώτικα»

Το μέγα ερώτημα είναι: Ποιος ο λόγος αυτού του μακροσκελούς κειμένου;

Η απάντηση είναι απλή. Εδώ στην «Εξώτικα» (Exotica Music Events) λαμβάνουμε την ηλεκτρονική μουσική πολύ σοβαρά. Ακούμε το τι παράγεται και το τι ωθείται στην πρώτη γραμμή της εμπορικής μουσικής (dance) και νιώθουμε πως η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει πρόσβαση στις δυνατότητες της ηλεκτρονικής μουσικής. Αυτό δεν ισχύει βέβαια μόνο για την ηλεκτρονική μουσική (με την αυστηρή έννοια του όρου) αφού σήμερα η διαδικασία ηχογράφησης και παραγωγής εμπορικής μουσικής γίνεται σχεδόν ολοκληρωτικά με την χρήση λογισμικού και υπολογιστών. Η έλλειψη πρωτότυπων ιδεών και η ευκολία παραγωγής δημιούργησε ένα στείρο ήχο, μουσικές που κατασκευάζονται όχι για να διεγείρουν τις αισθήσεις αλλά για να τις βομβαρδίσουν με «γιαλέλια», ελκυστικές, εύπεπτες μελωδίες, παλαβιάρικους ήχους και πεζά, στερούμενα οίστρου φωνητικά. Δεν υπάρχει πλέον μήνυμα, καρδιά, ψυχή σε αυτή την μουσική η οποία απλώς παράγεται για να προσφέρει μια εύκολη τρίλεπτη ευχαρίστηση.
Δεν υπάρχει όραμα στην δημιουργία αυτού του είδους μουσικής που σημαίνει πως η μακροβιότητα των τραγουδιών περιορίζεται σε ένα-δύο χρόνια, ανάλογα με την επίδραση και τον αντίκτυπο που είχαν. Η αναλώσιμη αυτή μουσική στοιβάζεται στις συχνότητες των ραδιοφωνικών σταθμών του σήμερα αφού οι «τελευταίες μόδες» και οι τρελλοί νέοι ήχοι ωθούνται με το ζόρι στο προσκήνιο. Στην Εξώτικα πιστεύουμε πως η μουσική, οι ιδέες, οι ήχοι, οι ρυθμοί, οι κτύποι, τα φωνητικά και οι …αυλακώσεις (grooves!) πρέπει να είναι διαχρονικά και να εμπνέουν σε βάθος χρόνου.
Αν η δημιουργική φαντασία και η πρωτοτυπία υπήρχαν στην παραγωγή μουσικής, από την τζαζ του 1950 στην ψυχεδελική ροκ του 1960 και την ηλέκτρο του 1980, αυτά θα είναι αισθητά όταν ακουστούν ακόμη και δεκαετίες μετά τις ηχογραφήσεις. Στα πάρτυ μας και σε όλες τις συνθέσεις και μίξεις (mixes) μας θα ακούσετε όλο το πεδίο μουσικής που παίζουμε και αγαπούμε: Χάους, τέκχνο, ντίσκο, ρέγκε, ηλεκτρόνικα, νταμπ (dub), σολ (soul), τζαζ, χιπ-χοπ, ηλέκτρο, ροκ, συνθ-ποπ (synthpop), άμπιεντ (ambient). Είναι όλες τεχνοτροπίες που λατρεύουμε και καθώς προτιμούμε να κρατούμε τα πράγματα ενδιαφέροντα οι μίξεις μας αποτελούνται από μια ποικιλία κομματιών, ακόμα και όταν παίζουμε ζωντανά σε κάποιο μπαρ, κλαμπ ή και αλλού. Αυτή είναι η φιλοσοφία στην οποία εμμένουμε εδώ στην Εξώτικα, θέλουμε να προσφέρουμε διαχρονικά ποιοτική μουσική την οποία αν κάποιος ακούσει έστω και διστακτικά θα μπορεί να την εκτιμήσει, ανεξαρτήτως των μουσικών του προτιμήσεων. Θεωρούμε πως υπάρχουν μόνο δύο είδη μουσικής, ΚΑΛΗ και ΚΑΚΗ, και στην Εξώτικα θέλουμε να παίζουμε μόνο καλή μουσική. Αν δεν μας πιστεύετε ακούστε τις μίξεις μας, ελάτε στα πάρτυ μας, μείνετε συντονισμένοι με τα νέα και τις δραστηριότητες μας και θα βγάλετε μόνοι σας συμπέρασμα!

Μάθετε περισσότερα για μας: http://www.exoticamusicevents.com


Σταθερή διεύθυνση permalink: http://www.efylakas.com/archives/13435

Εκτυπώσιμη μορφή

Tags: , , , , , , , , ,