| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΑΡΧΕΙΟ | ENGLISH  
Οικοσελίδα » ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η παραδοχή της ήττας

Το 2008 το ΑΚΕΛ ανέτρεψε μια πρακτική δεκαετιών και διεκδίκησε την προεδρία της Δημοκρατίας με δικό του υποψήφιο, τον τότε Γενικό Γραμματέα του κόμματος. Κέρδισε τις εκλογές συγκεντρώνοντας την υποστήριξη της πλειοψηφίας των κομμάτων. Εγκατέλειψε τότε τη λογική του «νεροκουβαλητή στο μύλο» των λεγόμενων κεντρώων, των προερχόμενων από το νεφελώδες χώρο των «δημοκρατικών, πατριωτικών, προοδευτικών δυνάμεων». Πέντε χρόνια μετά, εκείνη η πολιτική απόφαση μπαίνει στο ράφι. Επανέρχεται στην πολιτική των υποψηφιοτήτων πέραν του κόμματος, «του ευρύτερου χώρου». Τι σημαίνει αυτό; Μπορεί να σημαίνει αναγνώριση της αποτυχίας. Αλλά και αναγνώριση της απομόνωσης στην οποία βρίσκεται το κόμμα και η αδυναμία σύναψης συμμαχιών. Όλα αυτά συνθέτουν σε μεγάλο βαθμό τη σημερινή πραγματικότητα. Η διακυβέρνηση δεν πέτυχε και αυτό το βιώνουν, κυρίως οικονομικά, οι πολίτες ενώ στο Κυπριακό υπήρξαν οπισθοδρομήσεις. Η διακυβέρνηση ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς καθώς είχε τη στήριξη της πλειοψηφίας των κομμάτων και την ανοχή του ΔΗΣΥ. Σήμερα βιώνει τη μοναξιά και επτά μήνες πριν τις Προεδρικές φαίνεται να έχει καταθέσει τα όπλα.

Ακόμη και να είναι με ημερομηνία λήξης η υποψηφιότητα του Σταύρου Μαλά και να επανέλθουν σε κομματικό υποψήφιο στο παρά πέντε, η αίσθηση που υπάρχει είναι πως θεωρούν σχεδόν δεδομένη την ήττα. Και μπορεί με βάση τα οικονομικά δεδομένα να εξυπηρετεί τους κομματικούς σχεδιασμούς να βρεθούν -κατά τα πέτρινα χρόνια που έπονται- στην αντιπολίτευση (με «σκληρή δεξιά» στην κυβέρνηση), αλλά πολιτικά αυτό σημαίνει πολλά. Πρώτο, ότι η διακυβέρνηση ΑΚΕΛ ήταν μια παρένθεση που κλείνει θορυβωδώς με πέσιμο αυλαίας. Δεύτερο, ότι υπάρχει αδυναμία διαχείρισης και πολιτικής πρακτικής να είναι κυβερνών κόμμα. Τρίτο, φαίνεται πως «οι εσωκομματικές ισορροπίες» -όπως και οι ανασφάλειες- εξουδετερώνουν επιλογές.

Υπάρχουν πολλές μέθοδοι για να εκλέξει κανείς τον αντίπαλο, στην προκειμένη περίπτωση τον Νίκο Αναστασιάδη. Δεν χρειάζεται να το ψηφίσει το ΑΚΕΛ. Χρειάζεται να τον διευκολύνει με τη διαχείριση που θα κάνει. Κι αυτή η διαχείριση γίνεται σήμερα από το κυβερνών κόμμα, έστω και εάν οι τακτισμοί που υιοθετούν στοχεύουν «και να χάσουν και να τα φορτώσουν σε άλλους».

Στους ενδιάμεσους, για παράδειγμα, οι οποίοι είναι επιρρεπείς στο αυτομαστίγωμα και προτιμούν ως φαίνεται «τα μπάνια του λαού» αντί της πολιτικής.

Φιλελεύθερος 23/06/2012, «Η παραδοχή της ήττας», Κώστας Βενιζέλος


Σταθερή διεύθυνση permalink: http://www.efylakas.com/archives/12950

Εκτυπώσιμη μορφή

Tags: , ,