| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΑΡΧΕΙΟ | ENGLISH  
Οικοσελίδα » ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Μια Προεδρία στρωμένη με αγκάθια

Σημερινή
«Μια Προεδρία στρωμένη με αγκάθια»
26 Φεβρουαρίου 2012
Μικαέλλα Λοϊζου

Η συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια βρίσκει τη χώρα μας αντιμέτωπη με πολλά συσσωρευμένα προβλήματα.

Το Κυπριακό έχει φθάσει στο τέλμα, η οικονομία βουλιάζει, η κυπριακή κοινωνία μοιάζει με ηφαίστειο που κοχλάζει. Από την άλλη, την ίδια ώρα, οι εξελίξεις στο θέμα του φυσικού αερίου και η προοπτική αξιοποίησης των υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου, αποτελεί ίσως τη μοναδική νότα αισιοδοξίας και δημιουργίας ελπίδων για καλύτερες μέρες. Στα τέσσερα αυτά χρόνια διακυβέρνησης από τον Δημήτρη Χριστόφια, έγιναν, αλλά και δεν έγιναν πολλά.

Με την 11η Ιουλίου 2011, όταν σημειώθηκε η φονική έκρηξη στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί, να καθίσταται το μελανότερο σημείο αναφοράς της τετραετούς αυτής διαδρομής του ως ο πρώτος πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, και να είναι η μέρα εκείνη που, όπως όλα τελικά δείχνουν, στιγμάτισε τελικά, προφανώς αρνητικά, όλη αυτή την περίοδο παραμονής του στην εξουσία.

Τις ημέρες μετά την τραγωδία κυκλοφορούσε, μέσω sms, ένα ανέκδοτο: «Οι Μάγια πιστεύουν ότι το 2012 θα έρθει το τέλος του κόσμου. Αν θες να ζήσεις περισσότερο, έλα στην Κύπρο. Είμαστε 100 χρόνια πίσω». Ήταν Ιούλιος, έτος 2011, και στην Κύπρο δεν είχαμε ρεύμα. Δεν είχαμε τη δυνατότητα κλιματισμού και μπαίναμε στο διαδίκτυο ή περιμέναμε μήνυμα από την υπηρεσία της ΑΗΚ για να μάθουμε πότε θα μπορούσαμε να βάλουμε πλυντήριο, να μαγειρέψουμε και να λούσουμε τα μωρά. Το «εκατό χρόνια πίσω» δεν ήταν τόσο μακριά από την πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή κυκλοφορούσε κι ένα άλλο ανέκδοτο.

Πετούσε, λέει, ο Μπαράκ Ομπάμα πάνω από την Κύπρο και το τζετ του έκανε χαμηλές πτήσεις. Ενώ βρισκόταν πάνω από την ακτογραμμή της Λεμεσού, παρατήρησε έναν κρατήρα. «Τι το προκάλεσε αυτό;», ρώτησε τους βοηθούς του, «κομήτης;». «Όχι, Πρόεδρε, Δικωμίτης», απάντησαν. Με χιούμορ μετρίαζε ο κόσμος την οργή, καταδεικνύοντας, ταυτόχρονα, ποιον θεωρούσε υπεύθυνο για τη μεγάλη τραγωδία.

Ο δρόμος

Από την πρώτη εκείνη ημέρα, 11 Ιουλίου, άρχισε ο κόσμος να μαζεύεται έξω από το Προεδρικό Μέγαρο, αξιώνοντας δικαίωση. Κρατώντας ένα κερί στο χέρι, με μια προσευχή στο στόμα, και ένα βλέμμα γεμάτο ερωτηματικά, ο κόσμος πορευόταν ανά χιλιάδες, τιμώντας τους ήρωες του Μαρί και ζητώντας τιμωρία των ενόχων. Το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη είχε θρυμματιστεί. Νεκρά ήταν 13 παλληκάρια των δυνάμεων εκείνων που θα μας προστάτευαν, αν γινόταν κανένα μεγάλο κακό. Δεκατρείς άντρες που δεν δείλιασαν μπρος στην καταστροφή, έγιναν θυσία στο μεγάλο κακό που προκάλεσαν άλλοι.

Βγήκε ο κόσμος να διαμαρτυρηθεί. Βγήκε να ζητήσει «συγγνώμη» εκ μέρους των υπευθύνων, που σώπαιναν τότε και συνεχίζουν να σωπαίνουν σήμερα. Μαύρη Δευτέρα κι έπειτα κι άλλη κι έπειτα κι άλλη. Η «συγγνώμη» δεν ήρθε ποτέ. Ο κόσμος φώναζε «Χριστόφια παραιτήσου, εσύ και οι υπουργοί σου», μα συνέβη μόνο το δεύτερο, και η ειλικρίνεια του εν λόγω ανασχηματισμού αμφισβητείται από πολλούς. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνέκρινε τους μαυροφορεμένους διαμαρτυρόμενους πολίτες με τους πραξικοπηματίες. Αυτή ήταν η καλύτερη απάντηση που διέθετε, στις βαρύτατες ευθύνες που του απέδιδε η συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Μια άκυρη σύγκριση.
Πρόεδρος εναντίον λαού

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ Χριστόφιας μάς συστήθηκε σαν ένας άνθρωπος του λαού. Ήταν ο επί χρόνια ηγέτης του ΑΚΕΛ. Θα έφερνε τη «δίκαιη κοινωνία» για τον απλό τον κόσμο. Αυτό έλεγε, αυτό υποσχόταν, αλλά οι προσωπικές ιδεοληψίες του λειτούργησαν εναντίον του λαού του, όπως αποδείχθηκε από το πόρισμα Πολυβίου.

Ποτέ προηγουμένως, κανένας Πρόεδρος, δεν εξόργισε τόσο πολύ τους Κυπρίους, ώστε να βγουν στους δρόμους ανά χιλιάδες, για να ζητήσουν δικαίωση. Και ποτέ κανένας Πρόεδρος στο παρελθόν δεν έβγαλε τα «Πισκάουερ», σε συνδυασμό με ένα κοκτέιλ δακρυγόνων, για να αναχαιτίσει μικρά παιδιά και εγκύους, που συνέρρευσαν έξω από το Προεδρικό Μέγαρο. Αυτά τα πράγματα ήταν πολύ μακριά από τη μικρή μας Κύπρο.

Πολύ μακριά από τη δική μας δημοκρατική αντίληψη. Δολοφονίες χαρακτήρων πάντα υπήρχαν, βεβαίως. Σε όλες τις φάσεις της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας. Όμως το καλοκαίρι που μας πέρασε, κάποιοι μηχανισμοί τα έβαζαν με νεκρούς. Με νεκρούς ήρωες. Ονόμαζαν «φασίστες» τους συγγενείς τους, «επικίνδυνους» τους φίλους τους. Έλεγαν πως δεν υπάρχει κανένας πόνος, καμιά ανασφάλεια, παραμόνο μια υποκινούμενη διαδικασία πολιτικής εξόντωσης «του πρώτου αριστερού Προέδρου».

Η περιφρόνηση του πορίσματος, του λαού, της Βουλής

ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ της Μονομελούς Διερευνητικής Επιτροπής, που η ίδια η Κυβέρνηση διόρισε για να υποδείξει τους υπευθύνους της τραγωδίας, ήταν καταπέλτης για τον Πρόεδρο αλλά και για δύο υπουργούς που αποτελούσαν δικές του επιλογές και δικούς του συνεργάτες.

«Οι ευθύνες του Προέδρου για την τραγωδία είναι άμεσες, συγκεκριμένες, αδιαμφισβήτητες και σοβαρότατες. Δυστυχώς, με βάση τα γεγονότα και δεδομένα, όπως προκύπτουν από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μου, δεν έχω επιλογή από του να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει σοβαρότατες θεσμικές και προσωπικές ευθύνες σε σχέση με το υπό διερεύνηση θέμα και για την τραγωδία που ακολούθησε. Το συμπέρασμά μου είναι ότι η κύρια ευθύνη για την τραγωδία και τα συνεπακόλουθά της βαρύνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας», ανέφερε το πόρισμα Πολυβίου.

Μερικούς μήνες αργότερα και η Βουλή αξίωνε την παραίτηση του Δημήτρη Χριστόφια από το προεδρικό αξίωμα. Ο κόσμος, από καιρού, είχε τοποθετηθεί ξεκάθαρα υπέρ της παραίτησης του Προέδρου, ώστε η δικαιοσύνη να πάρει τον δρόμο της. Οι πολίτες -μαζί με την αντιπολίτευση- μαζικά ζητούσαν την παραίτηση του Δημήτρη Χριστόφια. Και εισέπραξαν την άρνηση, την απαξίωση και την υποτίμηση.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε άγνοια στον Πόλυ Πολυβίου. Δήλωσε ότι θα αναλάμβανε τις ευθύνες του όταν το πόρισμα ανακοινωνόταν κι όταν αυτό συνέβη, προσπάθησε να πείσει πως ο Πόλυς Πολυβίου ήταν ανεύθυνος. Προσπάθησε να διασυνδέσει την τραγωδία του Μαρί με την τραγωδία του 1974, τη μεγαλύτερή του, ίσως, επικοινωνιακή γκάφα, εκείνης της περιόδου.

Οποιοσδήποτε κοιτάξει πίσω, στην τετραετία που συμπλήρωσε στην προεδρία ο Δημήτρης Χριστόφιας, αλλά και στην πενταετία που ολοκληρώνεται του χρόνου, θα εστιάσει το βλέμμα του στο Μαρί. Τώρα, πια, έμαθαν όλοι πού βρίσκεται και με τι γειτνιάζει. Βρίσκεται στο πονεμένο κομμάτι της καρδιάς του κυπριακού λαού και γειτνιάζει με το Κυπριακό και την Οικονομία, στην κλίμακα καταστροφών της πενταετίας 2008-2013.

 


Σταθερή διεύθυνση permalink: http://www.efylakas.com/archives/11729

Εκτυπώσιμη μορφή

Tags: , , , , , ,